11.8.08

Δεν είναι χώρα για νέους αυτή...

O Γέιτς έγραψε κάποτε στο "Sailing to Byzantium":

Δεν είναι χώρα για γέροντες αυτή.
Οι νέοι ο ένας στα χέρια του άλλου βρίσκονται, και τα πουλιά στα δέντρα
Οι γενιές καθώς πεθαίνουν τραγουδούν
Οι σολομοί ποτάμια, οι θάλασσες γεμάτες με σκουμπριά,
Ψαρι, σάρκα ή πτηνό, χαίρονται το θέρος
κι όλα όσα χάνονται, γεννιούνται και πεθαίνουν.
Παγιδευμένα στην αισθησιακή μουσική ξεχνούν
τα Θαύματα του αγέραστου πνεύματος.


Το ποίημα μιλάει για ένα θαυμαστό ταξίδι αναζήτησης προς το Βυζάντιο, αλλά αυτοί οι στίχοι αναφέρονται στον Δυτικό κόσμο, την Αγγλία και την Αμερική, απ' όπου ξεκινάει ο ήρωας. "Δεν είναι χώρα για γέροντες αυτή", λέει ο Γέιτς, με κάποιο τρόμο απέναντι στον κύκλο της ζωής που ξεδιπλώνεται παρακάτω μέσα στο ποίημα του.

Ο ήρωας έρχεται στο Βυζάντιο λοιπόν, στην Ελλάδα, για να ανακαλύψει μια χώρα που είναι αιώνια, πέρα από τον κύκλο της ζωής και του θανάτου. Στο ποίημα του δεν του απαντάει όμως κανείς κάτοικός της, για να του πει πραγματικά προς ποια χώρα ταξιδεύει. Νιώθω λοιπόν την ανάγκη να του απαντήσω...

Ξένε, η χώρα αυτή που έρχεσαι για νέα πνεύματα δεν είναι.
Οι νέοι δεν βγαίνουν από τη μήτρα που τους έφτιαξε
και τα πουλιά δεν κελαηδούν ελπίδες,
όνειρα με ταξίδια μακρινά δεν φέρνει ο άνεμος
μονάχα ζωες ανούσιες με οράματα χιλιοειπωμένα
λευκά φορέματα ξεπλυμένα και φθαρμένα
που τα φοράει το παιδί για να επαναλάβει της μάνας του τον πόνο
σάβανα που διατηρούν τον θάνατο αιώνιο.

Τα βλέμματα μάταια συναντιούνται, σαν είδωλα καθρέφτη,
και αναζητούν ταυτότητα σε μνήμες ξεχασμένες.
Χέρια κλεφτών κρατούν το σκηνικό, για σένα και για μένα
μια γωνιά ελεύθερη να ξαποστάσεις κάτω από τον ήλιο
υπάρχει, μα ως να έρθει η νύχτα και το κρύο, τα δέντρα είναι καμμένα.

Ξένε, δίπλα στη δική σου τη ζωή ο θάνατος παραμονεύει,
αλλά, εδώ που οι γέροι κυβερνούν, κι ο θάνατος έχει γεράσει.
Άδειος από ένταση, χωρίς γεύση από αίμα, χωρίς της μάχης τον ιδρώτα,
χωρίς μιας αναγέννησης την αγωνία, σαν μια σκιά σπρωγμένος στη σκιά,
χωρίς σπαθί στο χέρι, φτηνά ξεπουλημένος,
αναμένει ζητιάνος τη στιγμή που "πάλι δικά του θα 'ναι".

Ξένε, η χώρα αυτή που έρχεσαι για νέα πνεύματα δεν είναι.
Έχουν πεθάνει από καιρό τα πνεύματά της, και ο άνεμος γλύφει άδεια κουφάρια.

5.7.08

Γκέι επιστήμονες ανακάλυψαν το γονίδιο του ...Χριστιανού



Ομοφυλόφιλοι επιστήμονες ανακάλυψαν το γονίδιο που κάνει τους ανθρώπους Χριστιανούς!

Αυτό μας ενημερώνει το βίντεο που βλέπετε. Φυσικά πρόκειται για φάρσα.
Είναι όμως μια καλή απάντηση σ' αυτό το νέο είδος κοινωνικού ρατσισμού των ημερών μας, που αντιμετωπίζει κάθε διαφορετική συμπεριφορά ως πάθηση, ασθένεια ή βιολογική παρεκτροπή.
Εμένα πάντως, κάτι μου λέει ότι αν όντως ανακαλύψουμε το γονίδιο που κάνει τους ανθρώπους θρησκόληπτους, θα είμαστε πάρα πολύ κοντά στο να ανακαλύψουμε και τα γονίδια που κάνουν τους ανθρώπους ρατσιστές, μισαλλόδοξους, φανατικούς, επικίνδυνους...

1.7.08

Ένας εξωγήινος στο CNN!

O γνωστός τηλεπαρουσιαστής των ΗΠΑ Larry King παρουσίασε στην εκπομπή ένα βίντεο που τράβηξε ένας άνδρας στο Κολοράντο. Σ' αυτό το βίντεο εμφανίζεται ένας «εξωγήινος».





Για να μην το περιστρέφουμε πολύ, το βίντεο είναι κατά τη γνώμη μου ψεύτικο, γιατί:

α) Η κάμερα είναι στημένη προς ένα άδειο παράθυρο και τραβoύσε το κενό. Γιατί;
Πού ήξερε ο κάμεραμάν ότι «κάτι» θα εμφανιστεί εκεί; Τι ήθελε να τραβήξει και «κατά τύχη» εμφανίστηκε ο «Εξωγήινος» στο κέντρο μάλιστα του «κάδρου»;
(Αυτή είναι μια ερώτηση που κάνει πάντα ο φίλος μου Παντελής Γιαννουλάκης όταν βλέπουμε παράξενα βίντεο: «Ποιος κρατά την κάμερα και γιατί την κρατά τη στιγμή εκείνη και τι ήθελε να μας δείξει πριν φανεί το "παράξενο";»)
Η απάντηση δυστυχώς στην εύστοχη ερώτηση του Παντελή είναι ότι ο κάμεραμαν έχει στήσει την κάμερα για να τραβήξει τον «εξωγήινο» που σε λίγο θα εμφανιστεί. Όπως λέμε στα παιδάκια «Κοίτα εκεί, σε λίγο θα βγει ένα πουλάκι...»

β)Μιλώντας για το στήσιμο της κάμερας, προσέξτε ότι η κάμερα είναι μακριά από το παράθυρο, ώστε να φαίνεται κυρίως το παράθυρο και σχεδόν τίποτα έξω από αυτό.
Αν όμως εγώ στήσω μια κάμερα κοντά σε ένα παράθυρο για να τραβήξω το έξω περιβάλλον, θα το κάνω έτσι ώστε η κάμερα να μην «πιάνει» το ξύλο και το τζάμι. Θα τη βάλω λοιπόν πολύ πιο κοντά στο τζάμι.
Εδώ όμως, ο κάμεραμαν μας αφήνει να δούμε το παράθυρο, προφανώς για να «δικαιολογήσει» κάτι: «Το σώμα του εξωγήινου δεν φαίνεται, γιατί κρύβεται πίσω από το παράθυρο...» Ποιος άλλος λόγος να μας δείξει το παράθυρο; Σκεφτείτε το...

γ) Ο «Εξωγήινος» κουνάει το κεφάλι του με τέτοιο τρόπο που δείχνει ότι δεν πατάει και πολύ γερά στο έδαφος. Αν αυτό το πλάσμα πατούσε στο έδαφος αλλά το κεφάλι του πήγαινε με τέτοιο τρόπο αριστερά-δεξιά, το πλάσμα αυτό να είστε σίγουροι ότι θα είχε μεγάλο πρόβλημα ισορροπίας. Κατά τη γνώμη μου, κάποιος το κουνάει με το χέρι, προσπαθώντας να το κάνει να φαίνεται «φυσικό», χωρίς όμως μεγάλη επιτυχία,ειδικά προς το τέλος, που ο «εξωγήινος» φαίνεται να φεύγει προς τα δεξιά...

δ) Προσέξτε λίγο τις κινήσεις του «εξωγήινου». Ο παράξενος πράσινος φίλος μας ΔΕΝ παρατηρεί καθόλου την κάμερα! Δεν καταλαβαίνει ότι κάτι τον καταγράφει; Γιατί δεν κοιτάζει άμεσα το τεράστιο αντικείμενο με το γυάλινο μάτι που παραμονεύει στημένο εκεί;

ε) Και εδώ φτάνουμε στο πιο σημαντικό σημείο που μας δείχνει χωρίς αμφιβολία ότι το βίντεο είναι ψεύτικο: Στο τζάμι βλέπουμε δύο φώτα που καθρεφτίζονται και βρίσκονται κάπου πίσω από την κάμερα, προφανώς για να φωτίζουν το σκηνικό.
Ο «εξωγήινος» όμως, δεν τα αποφεύγει! Κοιτάζει άμεσα προς τα αυτά, τα μάτια του δεν φαίνονται να ενοχλούνται (αν και έχουν την ίδια λειτουργία του «βλεφαρίσματος» όπως τα δικά μας) και δεν προσπαθεί να αποφύγει τον έντονο φωτισμό τους!
(Δεν θα σχολιάσω την επόμενη σκηνή στην οποία το «πλάσμα» βγαίνει πίσω από τον τοίχο. Πάνω δεξιά γράφει «re-enactment» που σημαίνει «αναπαράσταση», άρα είναι σίγουρα ψεύτικο.)

Όλα αυτά, και άλλα πολλά στοιχεία, μου δείχνουν ότι το βίντεο είναι ψεύτικο. Απάτη.

Προσπαθώντας να καταλάβω γιατί γίνεται τόση φασαρία με αυτό, κι ας είναι πολύ κατώτερο από την γνωστή σκηνοθετημένη «ανατομία του εξωγήινου», βρήκα και διάβασα διάφορα μπερδεμένα πράγματα. Αναλύσεις που το απορρίπτουν, που το απομυθοποιούν, που το υποστηρίζουν, κλπ κλπ.

Αλλά, αυτό που κατάλαβα, μέχρι στιγμής τουλάχιστον (και θα σας ενημερώσω αν είναι ή δεν είναι έτσι σε κάποιο επόμενο post), είναι ότι το βίντεο ΔΕΝ είναι το αυθεντικό που τραβήχτηκε, αλλά μια αναπαράσταση κι αυτό!
Άρα, κάθε κουβέντα για την «αλήθεια» του δεν έχει νόημα, μέχρι να ξεκαθαρίσουμε τουλάχιστον ποιο είναι το πραγματικό βίντεο του εξωγήινου.

Σύμφωνα με διάφορες πληροφορίες, από το αυθεντικό βίντεο έχει κυκλοφορήσει μόνο ένα frame, που δείχνει μια σκιά...




Θα μπορούσε αυτή η σκιά να είναι η σκιά ενός εξωγήινου; Θέλετε την απάντησή μου; Θα μπορούσε να είναι ...οτιδήποτε.

27.6.08

Αστροναύτης χιλίων ετών στον Καθεδρικό της Σαλαμάνκα

Η κοπέλα μου που έβλεπε τηλεόραση, μου φώναξε να παρατήσω γρήγορα ό,τι έκανα, για να δω κάτι πραγματικά παράξενο...

Άφησα λοιπόν κατά μέρος το κείμενο που έγραφα εκείνη τη στιγμή και πήγα μπροστά στην τηλεόραση για να δω το «παράξενο».
Ήταν στην εκπομπή ενός γνωστού τηλεβιβλιοπώλη, και το «παράξενο» βρισκόταν στη γλυπτή διακόσμηση μιας Πύλης στον «Νέο Καθεδρικό» της Σαλαμάνκα στην Ισπανία. Ανάμεσα στα διάφορα γκαργόιλς και στα γλυπτά φυτά, βρισκόταν η αναπαράσταση ενός αδιαμφισβήτητου αστροναύτη!

Ο τηλεβιβλιοπώλης ισχυριζόταν ότι αφού ο Καθεδρικός χτίστηκε το 1182 (αυτή την ημερομηνία ανέφερε, αν δεν κάνω λάθος), τότε και ο αστροναύτης σκαλίστηκε και αυτός το 1182. Άρα, υπήρχαν από τότε, 1000 χρόνια πριν, αστροναύτες!

Δεν θα το απέρριπτα εξ αρχής. Από τη στιγμή που η Φυσική έχει φτάσει στο συμπέρασμα ότι τα ταξίδια στον Χρόνο δεν είναι ανέφικτα και δεν υπάρχει κάτι που να τα απαγορεύει να γίνουν πραγματικότητα, μου φαίνεται πολύ λογικό στην Ιστορία να υπάρχουν τα ίχνη χρονοταξιδιωτών, που έχουν έρθει από το μέλλον.
Θα μπορούσε λοιπόν αυτή η τοιχογραφία να είναι ένα ίχνος χρονοταδιώτη, που διάλεξε να σκαλίσει στον καθεδρικό την εικόνα ενός αστροναύτη, για να αφήσει το ίχνος του περάσματός του...;

Δυστυχώς, όμως, αυτός ο αστροναύτης δεν είναι απόδειξη κανενός χρονοταξιδιώτη, ούτε κανενός άλλου παράδοξου. Πρόκειται απλώς για μια πρόσφατη προσθήκη που έγινε το 1992 ,από την ομάδα συντήρησης του Καθεδρικού, στην στολισμένη με γλυπτά Πύλη του καθεδρικού.

Αυτή η απογοητευτική, αλλά ξεκαθαριστική πληροφορία, είναι εύκολο να βρεθεί αν ξοδέψουμε πάνω από 2 λεπτά στο Διαδίκτυο. Διαβάστε την π.χ. εδώ στα Ισπανικά: («Κατά την αποκατάσταση της Πύλης των Κλαδιών του Νέου Καθεδρικού που έγινε το 1992, έχουν προστεθεί και μοντέρνα και σύγχρονα σχέδια, ανάμεσα στα οποία και το γλυπτό ενός αστροναύτη...»)
Την ίδια πληροφορία μπορούμε να τη βρούμε και από πολλές άλλες πηγές, π.χ. από την Wikipedia. Επίσης, με λίγη παραπάνω περιέργεια θα μάθουμε ότι ο συγκεκριμένος καθεδρικός δεν είναι του 1180, αλλά αρκετά νεώτερος, αφού η ανέγερσή του ξεκίνησε το 1513...

Τι συμβαίνει λοιπόν;
Είναι απλό. Οι Ισπανοί θεωρούν τον ναό τους ζωντανό, άρα συνεχίζουν και το εξελίσσουν, συνεχίζουν να τον στολίζουν, προσθέτοντας εικόνες, ιδέες, σχέδια κλπ. Πολλά από αυτά τα σχέδια τα παίρνουν από την εποχή τους. Με αυτό τον τρόπο καταγράφουν εικόνες άξιες να αποθανατιστούν, αλλά και σύμβολα με υπονοούμενα, πολλές φορές χιουμοριστικά ή ειρωνικά.

(Ας μην ξεχνάμε ότι η Ισπανία είναι η πατρίδα του μεγαλύτερου «υπαινικτικού» αρχιτέκτονα όλων των εποχών, του μεγάλου Γκαουντί και της καταπληκτικής Sagrada Familia στη Βερκελώνη, που αποτελεί αιώνιο μνημείο της ανατρεπτικής και «τρελής» αρχιτεκτονικής και είναι γεμάτη με γρίφους που περιμένουν να λυθούν από εκείνον που θέλει να την εξερευνήσει...)

(Αριστερά: ένας λεκτικός γρίφος της Sagrada Familia. Επάνω-δεξιά: η Sagrada Familia, ένα από τα πιο παράξενα κτίσματα του πλανήτη μας...)

Ας μη παρασυρόμαστε λοιπόν πολύ εύκολα από κάθε παράξενο που βλέπουμε μπροστά μας, για να βγάλουμε συμπεράσματα. Πολλές φορές το «παράξενο» είναι μόνο το πώς κάποιοι άνθρωποι, που υποτίθεται ότι τους ενδιαφέρει και αναζητούν τα μεγάλα μυστήρια, δεν έκαναν μια μικρή έρευνα πριν καταλήξουν να λένε γεμάτοι σιγουριά «ορίστε η απόδειξη ότι οι άνθρωποι ταξιδεύουν στα αστέρια εδώ και 1000 χρόνια».

Αν αμφιβάλλετε πάντως για το χιούμορ των γλυπτών/συντηρητών στον Νέο Καθεδρικό, δεν έχετε καθόλου άδικο. Στην ίδια Πύλη, έχουν προσθέσει ένα ακόμη «παράξενο»: Ένας χαμογελαστός δαίμονας που τρώει με απόλαυση ένα παγωτό χωνάκι!


19.5.08

Τo Battlestar Galactica και η "Μεγάλη Περίπολος"

Η ΝΕΟΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ "ΑΔΕΛΦΩΝ ΜΑΣ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΑΣΤΡΑ" & Η ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΗΣ… ΤΟΥ 1978!

(το κείμενο που ακολουθεί, το δημοσίευσα στο Strange 94, τον Δεκέμβριο του 2006. Αποφάσισα να το δημοσιεύσω εδώ, γιατί η διάσημη σειρά Battlestar Galactica, remake εκείνης του 1978, πλησιάζει στο τέλος της, και έχει τεράστιο ενδιαφέρον...)

«There are those who believe that life here began out there, far across the Universe, with tribes of humans who may have been the forefathers of the Egyptians, or the Toltecs, or the Mayans. They may have been the architects of the great Pyramids, or the lost civilizations of Lemuria or Atlantis. Some believe that there may yet be brothers of man who even now fight to survive far, far away, amongst the stars…»
Battlestar Galactica (1978)

«Υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν ότι η ζωή εδώ ξεκίνησε εκεί έξω, στα πέρα του Σύμπαντος, από φυλές ανθρώπων που ίσως ήταν οι πρόγονοι των Αιγυπτίων, ή των Τολτέκων, ή των Μάγιας. Ίσως ήταν οι αρχιτέκτονες των μεγάλων Πυραμίδων, ή των χαμένων πολιτισμών της Λεμουρίας ή της Ατλαντίδας. Κάποιοι πιστεύουν ότι ίσως υπάρχουν ακόμη αδέλφια του Ανθρώπου που ακόμα και σήμερα πολεμούν να επιβιώσουν, μακριά, πολύ μακριά, ανάμεσα στα άστρα…»


Το κείμενο που μόλις διαβάσατε, δεν πρόκειται για κομμάτι μιας ομιλίας κάποιου οραματιστή UFOλόγου, ούτε για το εισαγωγικό σημείωμα ενός βιβλίου που ασχολείται με το μυστήριο των Εξωγήινων. Είναι τα εισαγωγικά λόγια μιας παλιάς σειράς επιστημονικής φαντασίας, που προβλήθηκε πρώτη φορά το 1978 στις Η.Π.Α. και λίγο αργότερα στην Ελλάδα – και άφησε τα ίχνη της στο υποσυνείδητο όλων εκείνων που την παρακολούθησαν. Το όνομα της σειράς ήταν Battlestar Galactica (ή Αστρόπλοιο Γκαλάκτικα, όπως την ονόμαζαν εδώ).

Η σειρά ξεκινούσε με τα παραπάνω λόγια, τα οποία απήγγειλλε μια βαθιά και επιβλητική ανδρική φωνή. Ταυτόχρονα, στην οθόνη φαίνονταν πλανήτες, γαλαξιακά νεφελώματα και αστρικές εκρήξεις, και στο ηχητικό υπόβαθρο ακουγόταν μια μουσική από πνευστά και άρπα, που με τον ήχο της σε παρέπεμπε σε ταινίες με θέματα παρμένα από την Αρχαία Ελληνική Μυθολογία ή την Εβραϊκή Βίβλο… Το όλο θέμα ήταν τόσο έξυπνα στημένο και τόσο επιβλητικό, που νομίζω ότι κάποιος πρέπει να είναι πολύ αναίσθητος για να μη νιώσει, ακόμη και σήμερα, ένα παράξενο «υπερκόσμιο» συναίσθημα παρακολουθώντας αυτήν την εισαγωγή.

Αφού η φωνή τελείωνε την εισαγωγή της, στην οθόνη εμφανιζόταν μια ομάδα μερικών διαστημοπλοίων που ταξίδευαν στο διάστημα. Προπορευόταν ένα τεράστιο διαστημόπλοιο, στο πλάι του οποίου, γραμμένο με λατινικούς χαρακτήρες φαινόταν το όνομά του, «Galactica». Ταυτόχρονα ξεκινούσε ένα εντυπωσιακό επικό μουσικό θέμα που νομίζω ότι όσοι το έχουν ακούσει δεν το έχουν ξεχάσει, και αρκούν μερικές νότες του για να το θυμηθούν…

(Πρέπει να τονίσω εδώ ότι τα μουσικά θέματα αποτελούν σημαντικό παράγοντα «επηρεασμού» του θεατή. Μπορεί η εικόνα να είναι αυτή που τραβάει άμεσα την προσοχή του, αλλά η μουσική είναι εκείνη που καταγράφεται στο υποσυνείδητό του. Πόσο επιτυχημένα θα ήταν άραγε το Indiana Jones, ο Πόλεμος των Άστρων, το Galactica ή ο James Bond 007, αν δεν είχαν τα συγκεκριμένα μουσικά θέματα που είναι πλέον «σφραγισμένα» στο υποσυνείδητο όλων μας;)

Το Galactica ήταν μια «τηλεοπτική όαση» για όσους αγαπούσαν την επιστημονική φαντασία και το Διάστημα. Τότε, γύρω στα 1980, δεν υπήρχαν άλλοι τρόποι να δεις διαστημόπλοια και ταξίδια στα Άστρα, να «ταξιδέψεις» σε ξένους κόσμους και να πάρεις μέρος σε γαλαξιακούς πολέμους. Οι μόνες άλλες επιλογές σου, ήταν να διαβάσεις κάποιο βιβλίο επιστημονικής φαντασίας (από τα λιγοστά βιβλία που κυκλοφορούσαν στα Ελληνικά), να δεις μια σχετική ταινία στο σινεμά (όταν και αν αποφάσιζαν οι αιθουσάρχες να προβάλουν μια τέτοια ταινία) ή κάποια σχετική σειρά στην TV (που όπως και σήμερα, προβαλλόταν πολύ σπάνια). Δεν υπήρχε Internet, δεν υπήρχε βίντεο ή DVD, δεν μπορούσες να παραγγείλεις βιβλία από το εξωτερικό, δεν υπήρχαν σχετικά περιοδικά, και φυσικά δεν προβάλλονταν παρά ελάχιστα ντοκιμαντέρ και εκπομπές με τέτοιες θεματολογίες. Δεν ήταν καθόλου εύκολο να ενημερωθείς έστω και επιφανειακά για την Επιστημονική Φαντασία, για το Διάστημα και για το Παράξενο. Φυσικά, το να ενημερωθείς σωστά, ήταν πέρα από κάθε ελπίδα.

Ειδικά εδώ στο «Αστρόπλοιο Ελλάδα», οι τηλεοπτικές σειρές σαν το Galactica αποτελούσαν μοναδικά «σημεία επαφής» με τη θεματολογία του Διαστήματος, για πάρα πολύ κόσμο. Και δεν μπορούσες να διαβάσεις κάποια σοβαρά άρθρα για αυτά, να μάθεις για τα υπόβαθρα των σεναρίων τους, να δεις από πού ήταν εμπνευσμένα, πού τέλειωνε η πραγματικότητα σ' αυτό που έβλεπες και πού ξεκινούσε η φαντασία…

Όταν η τηλεόραση έπαιζε λοιπόν το Αστρόπλοιο Galactica ή το Star Trek ή το Χαμένοι στο Διάστημα, όλοι εμείς οι ρομαντικοί του Διαστήματος και της Φαντασίας, στρωνόμασταν μπροστά στην τηλεόραση (που συνήθως ήταν ασπρόμαυρη), γουρλώναμε τα μάτια για να μη χάσουμε καμιά λεπτομέρεια και, αφού τελείωνε η εκπομπή, σκεφτόμασταν, για αρκετές ώρες μετά, αυτό που είδαμε. Και φυσικά, μόλις βρισκόμασταν με τους φίλους μας, τους εξιστορούσαμε αναλυτικά την τηλεοπτική εμπειρία μας, αυτά που σκεφτήκαμε και καταλάβαμε και όποιες άλλες εμπνεύσεις μάς είχαν δημιουργηθεί. Και, ανάλογα με τις γνώσεις μας, που άλλοι είχαν περισσότερες και άλλοι ελάχιστες, αναρωτιόμασταν με τους συνομιλητές μας αν αυτό που είδαμε ήταν ή δεν ήταν απλή φαντασία, αν είχε κάποια «μυστικά» να μας πει, αν κάποια από αυτά που βλέπαμε ήταν εφικτά ή όχι…

Φυσικά, πολλές ταινίες εκείνης της εποχής, όπως π.χ. ο Πόλεμος των Άστρων (Star Wars), δήλωναν ανοιχτά ότι επρόκειτο για καθαρά φανταστικά δημιουργήματα. Το Galactica, όμως, είχε μια σημαντική διαφοροποίηση, μια σεναριακή πονηριά, με την οποία αιχμαλώτιζε τους θεατές του και προκαλούσε εκρήξεις έμπνευσης στα μυαλά τους. Ποια ήταν αυτή η πονηριά; Διαβάστε παρακάτω…

Πριν όμως προχωρήσουμε, πρέπει να σας πω ότι αναφέρομαι στη σειρά του 1978, αλλά και στην πρόσφατη αναδημιουργία της, που παίζεται εδώ και μερικά χρόνια στο εξωτερικό, κυρίως στο κανάλι επιστημονικής φαντασίας Sci-Fi Channel (μερικά επεισόδια παίχτηκαν και στην ελληνική κρατική τηλεόραση). Η νέα σειρά, που ονομάζεται Battlestar Galactica Re-imagined, βασίζεται στις ίδιες κεντρικές ιδέες με τη σειρά του 1978. Όμως το σενάριο έχει γίνει πολύ πιο σοβαρό και αναπτύσσει την ίδια βασική ιστορία με μεγαλύτερο προβληματισμό και βάθος. Η σειρά δέχεται διθυραμβικές κριτικές στο εξωτερικό ως η «καλύτερη σειρά επιστημονικής φαντασίας που έχει γυριστεί ποτέ» και ως «ό,τι καλύτερο παίζεται αυτήν την εποχή στην TV» (περιοδικό Rolling Stone). Οφείλω να παραδεχτώ ότι μάλλον έχουν δίκιο, γιατί κάθε βδομάδα περιμένω με αγωνία να κατεβάσω το επόμενο επεισόδιο από το Internet (το οποίο οι δημιουργοί της σειράς προσφέρουν δωρεάν και νόμιμα, με μόνο αντάλλαγμα ότι πάνω αριστερά στη γωνία της οθόνης, τοποθετούν μερικές μικρές διαφημίσεις – ένα νέο είδος τηλεοπτικής διαφήμισης, που αποφέρει κέρδη στους δημιουργούς και χρηματοδοτεί τα έργα τους…)

Πραγματικά, το Galactica και το Lost (που παρουσίασα πριν από δύο τεύχη) με έχουν κάνει να αναθεωρήσω τις απόψεις μου απέναντι στις τηλεοπτικές παραγωγές. Υπάρχει τελικά και καλή τηλεόραση, φτάνει να ξέρεις πού να την αναζητήσεις…

Η ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΑΠΟΙΚΙΑ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΓΗ
Η ιστορία που διηγείται το Battlestar Galactica είναι η ακόλουθη: Η ανθρωπότητα, που είναι πολύ αρχαιότερη από ό,τι νομίζουμε εμείς στη Γη, έχει εξαπλωθεί εδώ και χιλιάδες χρόνια στο Διάστημα. Το είδος μας ξεκίνησε από έναν αρχαίο πλανήτη, τον «Κόμπολ», στον οποίο κατοικούσαν 13 φυλές (έθνη;) ανθρώπων. Μετά από χιλιάδες χρόνια εξέλιξης, και αφού απέκτησαν την τεχνολογία του διαστρικού ταξιδιού, οι άνθρωποι του Κόμπολ για διάφορους λόγους (κατεστραμμένο περιβάλλον, ασταθής ήλιος) αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τον πλανήτη τους. Οι 13 λοιπόν φυλές, ξεχωριστά η κάθε μία, ξεκίνησαν το μεγάλο διαστρικό ταξίδι προς το Άγνωστο, με σκοπό να βρούνε κατάλληλους πλανήτες για να εγκατασταθούν…

Οι πρώτες 12 φυλές κατάφεραν τελικά να διασχίσουν το μεγάλο Κενό, και να μεταφερθούνε σε ένα αστρικό σύστημα που είχε πολλούς κατοικήσιμους πλανήτες. Εκεί έχτισαν τις 12 αποικίες τους, οι οποίες πήραν τα ονόματα των 12 φυλών: Κάπρικα, Τζέμονι, Κανσέρια, Πίσκον, Σαγκιτάρα, Λέο, Λίμπρα, Ακουάρια, Βίργκον, Αεριάνα, Τάουρα και Σκόρπιο (δεν καταλάβατε λάθος, είναι πράγματι τα αγγλικά/λατινικά ονόματα των 12 αστερισμών, ελαφρώς παραλλαγμένα).

Όμως η «13η» φυλή διάλεξε να βαδίσει προς μια άλλη κατεύθυνση – και έτσι δεν έφτασε ποτέ σε εκείνο το αστρικό σύστημα. Τα ίχνη της χάθηκαν. Οι 12 φυλές, που επικοινωνούσαν αναμεταξύ τους, υπέθεσαν ότι η 13η βρήκε έναν κατάλληλο πλανήτη για να αποικήσει, αλλά για άγνωστους λόγους, δεν μπορούσε να επικοινωνήσει μαζί τους. Προσπάθησαν να διατηρήσουν τη μνήμη της, όμως, μετά από πολλούς αιώνες που πέρασαν χωρίς να έχουν νέα της, άρχισαν να τη θεωρούν οριστικά ξεγραμμένη. Έτσι η 13η φυλή άρχισε να μετατρέπεται σε μύθο και πολλοί να πιστεύουν ότι δεν υπάρχει πια. Το όνομα αυτής της χαμένης φυλής ήταν «Γη».

Μετά από χιλιάδες χρόνια, ένα μεγάλο κακό χτύπησε τις 12 αποικίες. Στο Galactica του 1978, το μεγάλο αυτό κακό ήταν μια φυλή cybernetic ερπετοειδών (δηλαδή ερπετοειδή που είχαν ρομποτικά σώματα), οι «Κύλωνες» («Cylons»). Οι Κύλωνες ένιωθαν μεγάλη εχθρότητα απέναντι σε κάθε άλλη μορφή ζωής, και μόλις ήρθαν σε επαφή με τις 12 Αποικίες, ξεκίνησαν έναν εξοντωτικό πόλεμο ενάντια στους ανθρώπους, με σκοπό να τους εξολοθρεύσουν ολοκληρωτικά. Οι άνθρωποι αμύνθηκαν επί πολλά χρόνια με επιτυχία, αλλά εξαιτίας της προδοσίας ενός μόνο ανθρώπου, του επιστήμονα-αριστοκράτη Γκάιους Μπάλταρ, οι Κύλωνες κατάφεραν με τεχνική «δούρειου ίππου» να πετύχουν ένα συντριπτικό χτύπημα στην άμυνα των 12 Αποικιών και στη συνέχεια να τις καταστρέψουν ολοσχερώς. Οι μόνοι επιζώντες της Ανθρωπότητας έμειναν οι επιβαίνοντες ενός πολεμικού διαστημοπλοίου, του Galactica και μερικών ακόμη σκαφών, τα οποία σχημάτισαν έναν μικρό προσφυγικό στόλο και προσπάθησαν να ξεφύγουν, διαφεύγοντας προς άγνωστη κατεύθυνση…

Μόνη ελπίδα του στόλου που ηγούνταν το Galactica, ήταν πλέον η ανακάλυψη της Γης, της 13ης Αποικίας της Ανθρωπότητας, με την ελπίδα ότι θα έβρισκαν εκεί βοήθεια, τόπο για να κατοικήσουν, και στρατιωτική και τεχνολογική δύναμη για να αντιμετωπίσουν τους επερχόμενους Κύλωνες. Έτσι, ξεκίνησαν ένα μεγάλο ταξίδι αναζήτησης και διαστημικής εξερεύνησης, με σκοπό να βρούνε τη Γη και τα ξεχασμένα αδέλφια τους…

Ο ΕΡΧΟΜΟΣ ΚΑΙ Η «ΠΤΩΣΗ» ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΩΝ
Όσοι γνωρίζουν τη θεωρία των «Αρχαίων Αστροναυτών» του Έριχ Φον Νταίνικεν ή του Ζαχαρία Σίτσιν, σίγουρα χαμογελούν ήδη με νόημα και έχουν αναγνωρίσει τη «σεναριακή πονηριά» για την οποία μίλησα προηγουμένως. Το Galactica ολοφάνερα δανείζεται στοιχεία από τη θεωρία των «Αρχαίων Αστροναυτών» και τα μεταφέρει στη μικρή οθόνη. Το σεναριακό υπόβαθρό του υπαινίσσεται ότι εμείς στη Γη είμαστε τα απομεινάρια της 13ης Φυλής, ότι δεν είμαστε αυτόχθονες αλλά ήρθαμε από τα Άστρα, μα για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο έχουμε ξεχάσει το παρελθόν μας και χάσαμε την υπεραναπτυγμένη «διαστημική» γνώση που κάποτε διαθέταμε. Αλλά τα Αδέλφια μας εκεί έξω δεν μας ξέχασαν, και η διαστημική αρμάδα τους «περιπολεί» στους γαλαξίες για να μας ξαναβρεί και να μας επανασυνδέσει με τον αρχέγονο κορμό της Ανθρωπότητας. Και ίσως μας περιμένουν μεγάλες περιπέτειες και μεγάλες συγκινήσεις, όταν επιτέλους θα γίνει αυτή η μεγάλη επανασύνδεση…

Ποιος άραγε δεν έχει γοητευτεί από αυτήν την ιδέα και δεν την έχει εξερευνήσει έστω και λίγο με τη φαντασία του; Πάνω της στηρίζεται η Νεομυθολογία της εποχής μας που γοητεύει χιλιάδες Έλληνες σήμερα: Ότι οι Αρχαίοι Έλληνες Θεοί ήταν εξωγήινοι ταξιδευτές από άλλους κόσμους.

(Πρέπει βέβαια να τονίσουμε ότι αυτή η Νεομυθολογία έχει μετατραπεί σε ένα είδος κακοφτιαγμένης θρησκευτικής πίστης για μερικούς, και έχει πέσει θύμα εμπορικής εκμετάλλευσης από διάφορους τηλεμάρκετινγκ εμποράκους, όμως αυτό συμβαίνει ακριβώς εξαιτίας της μεγάλης γοητείας που ασκεί πάνω μας. Κρατήστε λοιπόν στο μυαλό σας ότι πρόκειται περί μυθολογίας και όχι πραγματικότητας. Αλλά μη βιαστείτε να απορρίψετε αυτόματα όλες τις ιδέες που περιέχει, γιατί ορισμένες από αυτές αποτελούν σημαντικές υποθέσεις που δεν έχουν απορριφθεί, όπως θα δούμε παρακάτω…)

Η «θεωρία των Αρχαίων Αστροναυτών», που προώθησαν κυρίως ο Νταίνικεν και ο Σίτσιν, βασισμένοι σε διαφορετικά στοιχεία και προσωπικές τους έρευνες ο καθένας, υποστηρίζει ότι η ανάπτυξη του πολιτισμού στον πλανήτη μας ξεκίνησε όταν στην απώτατη αρχαιότητα «προσγειώθηκαν» εδώ αναπτυγμένα εξωγήινα όντα, τα οποία «έσπειραν» τον Πολιτισμό, έζησαν για πολλά χρόνια ανάμεσα στους απλούς ανθρώπους ως «θεοί», και κάποια στιγμή εξαφανίστηκαν για άγνωστους λόγους, επιστρέφοντας ίσως στο Διάστημα…

Κάποιες εκφάνσεις της ίδιας θεωρίας, υποστηρίζουν, σε απόλυτη συμφωνία με το σενάριο του Galactica, ότι οι άνθρωποι είμαστε απευθείας απόγονοι των θεϊκών πλασμάτων που έφτασαν εδώ από τους ουρανούς πριν από χιλιάδες χρόνια. Αλλά λόγω άγνωστων καταστάσεων, οι αναπτυγμένες τεχνολογικές, επιστημονικές και ψυχολογικές γνώσεις τους χάθηκαν, ξεχάστηκαν, και επιβίωσαν μονάχα μέσα στα μυθολογικά και θρησκευτικά κείμενα μας.

Πρέπει να τονίσουμε βέβαια ότι η ιδέα της «σποράς» της Ανθρωπότητας στη Γη δεν συμβαδίζει με τα παλαιοντολογικά ευρήματα, τα οποία μας δείχνουν με ελαχιστότατες αμφιβολίες ότι οι Άνθρωποι είμαστε αποτέλεσμα της εξέλιξης των ζωικών ειδών στη Γη, άρα είμαστε αυτόχθονες και όχι «ξενοφερμένοι». Όμως, ακόμη και οι πιο σκεπτικιστές αστρονόμοι όπως ο Κάρλ Σέιγκαν και ο διάσημος Σοβιετικός Ιωσήφ Σκλόφκσι, αποδέχονταν τη σοβαρή πιθανότητα της «παλαιοεπαφής» (paleocontact) σύμφωνα με την οποία εξωγήινοι επισκέπτες ήρθαν κάποια στιγμή στο απώτατο παρελθόν στον πλανήτη μας και επηρέασαν την εξέλιξη της ανθρώπινης φυλής.

Άρα, είναι πιο σωστό να υποθέτουμε ότι οι εξωγήινοι «πατέρες» μας που ήρθαν από τα άστρα (σύμφωνα πάντα με το νεομυθολογικό σενάριο) δεν ήταν ακριβώς «άνθρωποι» – αν και μπορεί, βέβαια, να μας έμοιαζαν πάρα πολύ. Είναι πιθανό λοιπόν κάποιοι εξωγήινοι να μην ήταν απευθείας «πρόγονοί» μας, αλλά «νονοί» μας, οι οποίοι ίσως επηρέασαν το DNA μας και ίσως μας έδωσαν κάποια από τα «ιδιαίτερα» χαρακτηριστικά μας (π.χ. τη δυνατότητα του λόγου ή της συμβολικής σκέψης).

Αν πράγματι όμως συνέβη κάτι τέτοιο, γιατί χάθηκε η ανάμνηση της αρχαίας «αστρικής» επαφής; Οι οπαδοί της θεωρίας των αρχαίων αστροναυτών, θεωρούν ότι οι Μυθολογίες των λαών καταγράφουν πώς έγινε αυτό το χάσιμο της αναπτυγμένης γνώσης, στον μύθο της «Πτώσης».

Στην αρχαία Ελλάδα, ο μύθος της πτώσης παρουσιάζεται στα «Ησιόδεια Γένη» (τα οποία ανέφερα εκτενέστερα στο προηγούμενο τεύχος, στο άρθρο σχετικά με τα «Παιδιά του 1983»). Σύμφωνα με τον Ησίοδο, οι Θεοί, που όπως είδαμε ίσως ήταν επισκέπτες από τα άστρα, δημιούργησαν πέντε γένη ανθρώπων: το Χρυσό, το Αργυρό, το Χάλκινο, το γένος των Ημίθεων και Ηρώων και το Σιδερένιο γένος. Αυτή η διαδοχική δημιουργία ολοένα και λιγότερο «ποιοτικών» ανθρώπων, είναι στην ουσία μια Πτώση, από το θεϊκό status του Χρυσού Γένους (που ζούσε σε έναν κόσμο παρόμοιο με τον Παράδεισο), στο σημερινό «έκπτωτο», βασανισμένο και κακοπροαίρετο είδος των σημερινών ανθρώπων που ανήκουν στο Σιδερένιο Γένος.

Η συμβατική ιστορική άποψη ερμηνεύει το κείμενο του Ησίοδου λέγοντας ότι προφανώς αναφέρεται στην εξέλιξη της μεταλλουργικής γνώσης, που πράγματι ξεκίνησε με την επεξεργασία του χρυσού και έμαθε τελευταία την επεξεργασία του σιδήρου. Όμως η Νεομυθολογία μάς επιτρέπει να την ερμηνεύσουμε και διαφορετικά. Ίσως η πτώση των Ησιόδειων Γενών να σχετίζεται με την πτώση της ποιότητας του γενετικού υλικού των ανθρώπων ή με μια εκφυλιστική «ασθένεια» που οι άνθρωποι κόλλησαν από το γήινο περιβάλλον και σιγά-σιγά έχασαν τις θεϊκές ιδιότητές τους, αλλά και την ανάμνηση της αστρικής καταγωγής τους…

Η ιστορία του εκφυλισμού λόγω «δηλητηρίασης» είναι νομίζω παρόμοια στη βιβλική «Πτώση από τον Παράδεισο». Στη Γένεση (2,16) διαβάζουμε: «Και ενετείλατο Κύριος ο Θεός τω Αδάμ λέγων: από παντός ξύλου του εν τω παραδείσω βρώσει φαγή, από δε του ξύλου του γιγνώσκειν καλόν και πονηρόν, ου φάγεσθε απ' αυτού ή δ' αν ημέρα φάγητε απ' αυτού, θανάτω αποθανείσθε.»

Εδώ, ο «Θεός» (ο οποίος μάλιστα στο πρωτότυπο εβραϊκό κείμενο παρουσιάζεται με μια λέξη –«Ελοχίμ»– που είναι καθαρά πληθυντικός, κάτι που διατηρήθηκε και στο Κοράνι) προειδοποιεί τον «άνθρωπο» να μη δοκιμάσει ένα συγκεκριμένο είδος γήινης τροφής, γιατί θα αποκτήσει μεν κάποιες δυνατότητες που δεν είχε πριν (τη γνώση του «Καλού» και του «Κακού»;), αλλά πλέον θα πεθαίνει (και άρα δεν θα ανήκει στη θεϊκή, δηλαδή αθάνατη, οικογένεια!) Αργότερα, η Βίβλος μιλάει για τους «έκπτωτους» Νεφιλίμ, οι οποίοι ήταν τέκνα των Θεών με τους «μολυσμένους» γήινους, οι οποίοι νομίζω ότι αντιστοιχούν πλήρως στο Χάλκινο γένος του Ησίοδου…

Μήπως μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι Αρχαίοι Αστροναύτες, όταν έφτασαν στον πλανήτη μας, εντόπισαν ότι κάποιες χημικές ενώσεις του νέου «παραδεισένιου» πλανήτη προκαλούσαν σ' αυτούς επικίνδυνους εθισμούς ή ασθένειες; Μήπως οι ανώτεροί τους (οι «διοικητές» ή «επιστήμονες» «Ελοχίμ»), έδωσαν οδηγία στον υπόλοιπο πληθυσμό να αποφύγει μια συγκεκριμένη τροφή ή χημική ένωση του πλανήτη; Μήπως όμως ο πληθυσμός δεν τους άκουσε, όπως σήμερα κάποιοι δεν ακούνε όταν τους προειδοποιούμε να αποφύγουν τη χρήση κάποιων επικίνδυνων ναρκωτικών;

Θα μπορούσαμε άραγε να υποθέσουμε ότι το «ξύλο» (ή «μήλο», όπως είναι πιο γνωστό) ισοδυναμεί με κάποιο «ναρκωτικό» ή κάποια άλλη γήινη/χημική τροφική ένωση, που ίσως καταναλώνουμε καθημερινά, η οποία μας προκαλεί έναν τρομακτικό εθισμό, και μας αφαίρεσε τη θεϊκή φύση, αρκετά χρόνια από τη στιγμή που το είδος μας ήρθε στον πλανήτη Γη;

Ο σημαντικός συγγραφέας της Επιστημονικής Φαντασίας, Φίλιπ Κ. Ντικ, στο αριστουργηματικό μυθιστόρημά του, VALIS, αν και ξεκινά από τελείως διαφορετικούς συλλογισμούς, καταλήγει στο ίδιο υποθετικό συμπέρασμα: Αναρωτιέται μήπως οι άνθρωποι προερχόμαστε από μια ανώτερη, ουράνια φυλή, η οποία όταν προσγειώθηκε στον πλανήτη μας με τα παράξενα διαστημόπλοιά της, έπεσε θύμα μιας δηλητηριώδους χημικής ένωσης, η οποία της στέρησε την αθανασία της και της προκάλεσε μια πανίσχυρη παραίσθηση (η οποία παραίσθηση είναι αυτό που βλέπουμε γύρω μας, όπως συμφωνούν μάλιστα και όλοι οι θρησκευτικοί μυστικισμοί). Ίσως αυτή η δηλητηριώδης χημική ουσία να είναι το οξυγόνο, αναρωτιέται ο Ντικ, μπορεί όμως να είναι κάποια άλλη συνηθισμένη χημική ένωση, χωρίς την οποία πλέον δεν μπορούμε να ζήσουμε…

Η Μυθολογία και η Θρησκεία, σύμφωνα με τον Φίλιπ Ντικ, είναι εξίσου παραισθητικές αναμνήσεις του αυθεντικού «γαλαξιακού» παρελθόντος μας, και είναι αλλοιωμένες εξαιτίας της «δηλητηρίασης» που έχουμε πάθει. Μέσα στα όνειρά μας θυμόμαστε με μπερδεμένες, θολές και ασυνάρτητες εικόνες αυτό που ήμασταν κάποτε, όπως ένας άρρωστος που υποφέρει από έντονο πυρετό μπερδεύει την πραγματικότητα με την παραίσθηση.

Ο Ντικ αναρωτιέται επίσης μήπως οι «θρησκευτικές εμπειρίες» ή τα άλλα «παράξενα φαινόμενα» που μας συμβαίνουν στη διάρκεια της ζωής μας, οφείλονται στην προσπάθεια των αδελφών μας, που βρίσκονται κάπου έξω από τον πλανήτη μας, να επικοινωνήσουν μαζί μας. Όμως, όπως ένας άρρωστος που βρίσκεται σε παραληρηματικό πυρετό δύσκολα επικοινωνεί με τους δικούς του, έτσι κι εμείς δεν καταλαβαίνουμε τι μας λένε, και δεν μπορούμε να συνέλθουμε… Ο Ντικ καταλήγει ότι οι «αδελφοί» μας ίσως βρίσκονται σε ένα είδος «τροχιάς» έξω από τον πλανήτη Γη, και μας εκπέμπουν τηλεπαθητικά μηνύματα, προσπαθώντας να μας κάνουν να «θυμηθούμε». Όμως επειδή είμαστε πολύ άρρωστοι, δεν μπορούμε να συνέλθουμε, και απαιτείται οι ουράνιοι αδελφοί μας να έρθουν κοντά μας, για να μας χορηγήσουν μια δυνατή «αντιβίωση» που θα σκοτώσει το κακό μέσα μας και θα μας κάνει να συνέλθουμε…

Όλες αυτές οι υποθέσεις, που είναι πολύ γοητευτικές, πρέπει να παραδεχτούμε ότι είναι στην ουσία μοντέρνες ερμηνείες του Χριστιανικού Μύθου. Η βάση όλων αυτών των πεποιθήσεων είναι ότι οι άνθρωποι υποφέρουν από κάποιο θεμελιώδες «αμάρτημα» (ασθένεια), και για να γίνουν καλά από αυτό, πρέπει να θυμηθούν (να πιστέψουν) την ουράνια φύση τους και να καλέσουν τα ουράνια αδέλφια τους, τους Μεσσίες, να τους σώσουν…

Η πλήρης αναζήτηση βέβαια του μύθου της «Ουράνιας Καταγωγής της Ανθρωπότητας» και του «ερχομού των Αστρικών Θεών», δεν είναι εύκολο να γίνει σε ένα μικρό άρθρο όπως αυτό. Ο Παντελής Γιαννουλάκης κάνει εδώ και πολλά χρόνια μια εμπεριστατωμένη μελέτη πάνω σ' αυτό το θέμα και στον μύθο της «Πτώσης» της Ανθρωπότητας, και σκοπεύει να δημοσιεύσει τη μελέτη του από τις εκδόσεις Άγνωστο. Εκεί θα παραθέτει και θα αναλύει όλες τις σχετικές μυθολογικές και θρησκευτικές αναφορές που εμφανίζονται σε όλους τους λαούς του κόσμου. Αναμείνατε λοιπόν αυτήν την πληρέστερη μελέτη του θέματος…

ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ
Ας επιστρέψουμε στο Galactica και στον γοητευτικό τρόπο που υπαινισσόταν από το 1978 όλα τα προηγούμενα. Υπήρχαν πολλές λεπτομέρειες στην τηλεοπτική σειρά, πέρα από το εισαγωγικό κείμενο με το οποίο ξεκινά αυτό το άρθρο, που προκαλούσαν τον θεατή να σκεφτεί ότι οι άνθρωποι που βρίσκονταν πάνω στο Αστρόπλοιο Galactica και στην αρμάδα που το ακολουθούσε, σχετίζονταν άμεσα με τους αρχαίους πολιτισμούς της Γης. Πρώτα απ' όλα, τα ρούχα που φορούσαν οι πιλότοι και οι αξιωματούχοι του διαστημοπλοίου, είχαν διάφορες πινελιές που παρέπεμπαν σε αιγυπτιακά ενδύματα. Κυριότερο ήταν το κράνος που φορούσαν οι πιλότοι, το οποίο ήταν παρόμοιο με τη γνωστή τιάρα του Φαραώ Τουταγχαμών («Ήταν άραγε οι τιάρες και τα στέμματα των αρχαίων βασιλιάδων, αναμνήσεις των διαστημικών στολών που φορούσαν οι Αρχαίοι Αστροναύτες;», αναρωτιέται στα βιβλία του ο Έριχ φον Νταίνικεν. Το Galactica απαντούσε κατηγορηματικά «Ναι!») Τα κοσμήματα που φορούσαν όλοι έμοιαζαν αρχαία, ενώ οι άνδρες και οι γυναίκες που είχαν κάποια ανώτερη κοινωνική θέση ντύνονταν με χιτώνες παρόμοιους με τους αρχαίους ελληνικούς.

Τα ονόματα των χαρακτήρων παραπέμπουν κι αυτά σε αρχαία ονόματα. Ο καπετάνιος/διοικητής του Galactica λέγεται «Αδάμας» (Adama), ένα όνομα που παραπέμπει στο ελληνικό «Διαμάντι» αλλά και στον βιβλικό «Αδάμ». Ο γιος του, ο αγνός κεντρικός ήρωας της σειράς, έχει το ξεκάθαρα ελληνικό όνομα «Απόλλων» (Apollo). Η αξιωματικός του διαστημοπλοίου και κόρη του Αδάμα, λεγόταν στη σειρά του 1978 «Αθήνα» ή «Αθηνά» (Athena). Στην καινούργια σειρά, η καλύτερη πιλότος του Galactica ονομάζεται «Kara Thrace», ένα ελληνικότατο όνομα που σημαίνει «Κάρα» (=κεφάλι) «Θράκη». Πολλοί από τους υπόλοιπους ήρωες της σειράς του 1978 αλλά και της πρόσφατης ανασκευής της, έχουν και εκείνοι αρχαία ελληνικά ονόματα, όπως Ήρα, Κασσιόπη, Αγάθων, Έλενα, κλπ. Βέβαια, υπάρχουν και πάρα πολλά αμερικανικά ονόματα, όπως και βιβλικά/εβραϊκά, όπως Κάιν, Βάλταρ (από το Βαλτάσαρ), Ααρών, Σίμονας, κ.ά., κάτι που είναι αναμενόμενο, αλλά εμφανίζονται συχνότερα στους «κακούς» της σειράς…

Οι αναφορές στην αρχαιότητα δεν τελειώνουν εδώ. Στην παλιότερη σειρά, οι ήρωες επισκέπτονταν αρκετές φορές πλανήτες-ανθρώπινες αποικίες στις οποίες υπήρχαν χτίσματα όμοια με τις Πυραμίδες της Αιγύπτου. Στη νεώτερη σειρά την τιμητική της έχει η αρχαία Ελλάδα: Οι ήρωες ψάχνουν να ανακαλύψουν τον «Ναό της Αθηνάς» που βρίσκεται στον πλανήτη-λίκνο της Ανθρωπότητας, όπου φυλάσσονται οι αστρικοί χάρτες για την τοποθεσία της Γης. Στην προσπάθειά τους να εντοπίσουν τον ναό, χρησιμοποιούν ένα αρχαίο αντικείμενο που ονομάζεται το «Βέλος του Απόλλωνα». Οι ήρωες είναι παγανιστές και λατρεύουν τους 12 θεούς (μερικές φορές μάλιστα αναφέρονται σ' αυτούς με τα γνωστά ονόματα του ελληνικού 12άθεου).

Γενικά, η σειρά αφήνει σε πολλά σημεία να εννοηθεί ότι οι εξωγήινοι αδελφοί μας είναι οι… Αρχαίοι Έλληνες, σε πλήρη αναλογία με τη μοντέρνα Νεομυθολογία που έχει εξαπλωθεί σήμερα στην Ελλάδα. Αυτό δημιουργεί ένα ενδιαφέρον ερώτημα. Άραγε οι δημιουργοί της σειράς έχουν υπόψη τους τη Νεομυθολογία όπως έχει εξελιχθεί σήμερα στην Ελλάδα και άντλησαν από αυτή τις σεναριακές ιδέες τους – ή μήπως η σημερινή Νεομυθολογία στην Ελλάδα έχει επηρεαστεί από το Αστρόπλοιο Γκαλάκτικα του 1978, περισσότερο από όσο θέλει να παραδεχτεί;…

Δυστυχώς, δεν νομίζω ότι η μοντέρνα Νεομυθολογία των «Εξωγήινων Ελλήνων» υπήρχε πριν από τις αρχές τις δεκαετίας του 1980 στην Ελλάδα. Θα περίμενε κανείς να υπάρχει, γιατί είναι εξαιρετικά εύκολο να βρει κανείς λεπτομέρειες στην Ελληνική Μυθολογία, που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ότι μιλούν για τεχνολογικά θαύματα και θεούς που έρχονται με διαστημόπλοια από τον ουρανό. Όμως κανείς δεν είχε κάνει αυτήν τη σύνδεση, τουλάχιστον από όσο γνωρίζω. Μπορεί βέβαια να κάνω και λάθος, αλλά δεν μπόρεσα να εντοπίσω παλαιότερες αναφορές στον συγκεκριμένο μύθο, πριν από εκείνες του συγγραφέα-ερευνητή Θεόδωρου Αξιώτη, που κυκλοφόρησε τα βιβλία του στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Ο Αξιώτης στην ουσία βασίστηκε στις ιδέες του Έριχ φον Νταίνικεν και αποκωδικοποίησε, δίκαια κατά τη γνώμη μου, κάποιους αρχαίους μύθους θεωρώντας ότι μιλούσαν για αστρικά ταξίδια και ανώτερες τεχνολογίες. Υπάρχουν βέβαια πολλές άλλες σχετικές ιδέες που έχουν εμφανιστεί σε διάφορες άγνωστες ελληνικές προσπάθειες επιστημονικής φαντασίας, από τη δεκαετία του 1950 και έπειτα, αλλά πουθενά ο μύθος δεν είναι τόσο ολοκληρωμένος και τόσο ίδιος με τη σημερινή Νεομυθολογία, όπως στο Galactica…

Είμαι λοιπόν υποχρεωμένος να υποθέσω ότι η τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας για την οποία μιλάει αυτό το άρθρο, που όπως τόνισα ήταν μια από τις ελάχιστες πηγές σχετικής έμπνευσης πριν από 29 χρόνια, αποτέλεσε μια βασική πηγή τής τόσο διάσημης Νεομυθολογίας. Ίσως αν δεν υπήρχε το Galactica με τον τόσο επιβλητικό τρόπο παρουσίασής του, πολλά πράγματα που συζητάμε σήμερα, να τα σκεφτόμασταν τελείως διαφορετικά…

Φυσικά, αναζητώντας την αυθεντική πηγή του μύθου των Αρχαίων Αστροναυτών, τελικά πρέπει να επιστρέψουμε στον Έριχ φον Νταίνικεν και στους παλιότερους εμπνευστές της θεωρίας αυτής, που ούτε Έλληνες ήταν, ούτε μιλούσαν για Εξωγήινους Έλληνες, αλλά γενικότερα για «εξωγήινους προγόνους» της Ανθρωπότητας. Οι ερευνητές του θέματος συμφωνούν ότι ο πρώτος διανοούμενος που παρουσίασε αυτήν τη θεωρία ήταν ο μεγάλος «κυνηγός του Παράξενου», Charles Fort, ο οποίος το 1919 μίλησε πρώτος για τον ερχομό στην αρχαιότητα εξωγήινων οντοτήτων στον πλανήτη μας.

Βέβαια, πρέπει να πούμε ότι ο Έριχ φον Νταίνικεν εξερεύνησε τελικά και ο ίδιος τη θεωρία των «Εξωγήινων Αρχαίων Ελλήνων», στο βιβλίο του Στο Όνομα του Δία (In Namen von Zeus), αλλά αυτό το έκανε το 1999, πολλά χρόνια αφότου η Νεομυθολογία είχε πλέον δημιουργηθεί…

Η «ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΡΙΠΟΛΟΣ» ΚΑΙ ΟΙ ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΤΕΣ
Η κεντρική ιδέα του Galactica είναι, όπως είδαμε, ότι υπάρχει μια διαστημική αρμάδα που έρχεται προς τη Γη, και η οποία όταν θα φτάσει θα προσγειωθεί στον πλανήτη μας, θα μας υπενθυμίσει την πραγματική μας καταγωγή, θα μας δωρίσει κάποιες αναπτυγμένες τεχνολογίες, αλλά θα μας ζητήσει να λάβουμε μέρος στα γαλαξιακά τεκταινόμενα, σε έναν διαστρικό πόλεμο, πιθανότατα θέλουμε δεν θέλουμε.

Όσοι έχουν ασχοληθεί με τη Νεομυθολογία των Εξωγήινων Ελλήνων, μάλλον αναγνωρίζουν σ' αυτήν την ιδέα, τη σκοτεινή και μάλλον αδιευκρίνιστη «Μεγάλη Περίπολο», που είναι κάτι τελείως παρόμοιο…

Η Μεγάλη Περίπολος αναφέρεται συχνά σε διάφορα κείμενα που μιλούν με ακραίους υπαινιγμούς για την επιστροφή των Θεών στον κόσμο μας. Συνήθως, οι αναφορές σ' αυτήν εκπέμπουν μια ατμόσφαιρα απειλής: «Όταν θα έρθει η "Μεγάλη Περίπολος"», λένε, «θα ξεκαθαρίσει τον πλανήτη από όλους τους υπανθρώπους και θα αφήσει μόνο τους αυθεντικούς ……» (στις τελείες συμπληρώστε τη φυλετική/θρησκευτική/εθνική ομάδα της αρεσκείας του κειμενογράφου).

Δεν θα βρείτε εύκολα κάποιο κείμενο που να εξηγεί πλήρως τι είναι η «Μεγάλη Περίπολος». Σε γενικές γραμμές, όπως καταλαβαίνει κανείς διαβάζοντας σχετικά κείμενα, είναι μια στρατιωτική αποστολή των εξωγήινων δυνάμεων, που έχει ως αποστολή να έρθει στον πλανήτη μας, και να «ξεκαθαρίσει» μια και καλή με την «ασθένεια» που ευθύνεται για την «Πτώση» μας. Πώς θα «ξεκαθαρίσει» όμως, είναι λιγάκι θολό και αδιευκρίνιστο. Θα κατέβει στον πλανήτη μας και θα προσφέρει απλόχερα ανθρωπιστική βοήθεια και ειδικά φάρμακα; (Εσείς θα καταπίνατε ένα φάρμακο που θα σας έδινε με το ζόρι ένας εξωγήινος επισκέπτης;) Ή μήπως θα εξολοθρεύσει την ασθένεια, «αποστειρώνοντας» όλους τους μολυσμένους φορείς της με ολική εκμηδένιση;

Σύμφωνα με διάφορες απόψεις, η Μεγάλη Περίπολος, (δηλαδή μια διαστημική αρμάδα σαν κι αυτήν του Galactica), ακριβώς επειδή θα απαιτήσει από την Ανθρωπότητα μια ριζική και άμεση «αλλαγή πλεύσης», θα συναντήσει εδώ μεγάλη αντίσταση. Κάποιοι άλλοι πιστεύουν ότι ο πλανήτης μας είναι παραδομένος σε «σκοτεινές δυνάμεις» που με τίποτα δεν θέλουν να έρθει η Μεγάλη Περίπολος και να αλλάξει τα πράγματα. Για αυτό, λένε, αυτές οι δυνάμεις προσπαθούν να προωθήσουν την ιδέα ότι η Μεγάλη Περίπολος (και γενικά οι εξωγήινοι) είναι εχθρικοί και πρέπει να πολεμηθούν. (Αλλού θα διαβάσετε την προειδοποίηση ότι «οι σκοτεινές δυνάμεις ετοιμάζουν μια ψεύτικη Μεγάλη Περίπολο που θα έρθει με εχθρικές διαθέσεις στον πλανήτη μας και θα κάνει μεγάλες καταστροφές, για να πείσει τους ανθρώπους να προετοιμαστούν πολεμικά εναντίον της πραγματικής, που θα έρθει μετά»).

Ο θρύλος της Μεγάλης Περιπόλου συνδέεται πλέον στενά και με τις πεποιθήσεις για τον επερχόμενο «Πλανήτη Χ» ή «Ερκόλομπους» ή «Νιμπιρού» ή «Νέμεσις» κλπ, ο οποίος υποτίθεται ότι έρχεται για να προκαλέσει μεγάλες καταστροφές στον πλανήτη μας και είναι η βάση των εξωγήινων δυνάμεων. Εδώ, αντί να έχουμε ένα τεράστιο διαστημόπλοιο, έχουμε έναν μετασκευασμένο πλανητοειδή που κάνει ακριβώς την ίδια δουλειά – και με την εμφάνισή του διαταράσσει την ισορροπία του ηλιακού συστήματος και προκαλεί στη Γη κατακλυσμούς, καταστροφές κλπ, που φέρνουν τελικά την «αποστείρωση» του πλανήτη…

Με άλλα λόγια, η Μεγάλη Περίπολος ισοδυναμεί με τον θρύλο των ουράνιων «Εξολοθρευτών Αγγέλων». Αυτοί έρχονται για να βοηθήσουν τους δίκαιους και ευσεβείς (όπως τον Λωτ και τον Μωυσή) αλλά και να εξολοθρεύσουν τους άδικους και διεφθαρμένους (όπως έγινε στα Σόδομα και Γόμορα και στις «εφτά πληγές» της Αιγύπτου)…

Στην τηλεοπτική σειρά του 1978, είναι ξεκάθαρο ότι η καλοπροαίρετη διαστημική αρμάδα του Galactica δεν θα πείραζε ποτέ τους κατοίκους του πλανήτη Γη αν κάποτε τους ανακάλυπτε. Όμως την ακολουθούσαν οι Κύλωνες, που ο σκοπός τους ήταν η απόλυτη εξολόθρευση του ανθρώπινου είδους. Άρα, όλα τα συστατικά του θρύλου της Μεγάλης Περιπόλου υπήρχαν αυτούσια και εκεί.

Στην πρόσφατη όμως σειρά που ακόμη εξελίσσεται, δεν είναι ξεκάθαρο ποιοι είναι οι «καλοί» και ποιοι οι «κακοί». Οι Κύλωνες δεν είναι πλέον ερπετοειδείς εξωγήινοι, αλλά τεχνητές νοημοσύνες που έχουν δημιουργηθεί από τους ανθρώπους και έχουν εξελιχθεί τόσο πολύ που έχουν γίνει ίδιοι με τους πραγματικούς ανθρώπους. Οι Κύλωνες έχουν εξεγερθεί ενάντια στην Ανθρωπότητα, έχουν πολεμήσει εναντίον της, αλλά στον πρώτο πόλεμο έχασαν και σχεδόν εξολοθρεύτηκαν από τους ανθρώπους. Όμως επέστρεψαν – και κατάφεραν με την προδοσία του Γκάιους Μπάλταρ να εκδικηθούν, και να καταστρέψουν με πυρηνικές επιθέσεις όλες τις ανθρώπινες αποικίες.

Αν και οι Κύλωνες εκδικούνται με τόσο σκληρό τρόπο την Ανθρωπότητα, στην καινούρια σειρά φαίνονται να έχουν πολύ πιο περίπλοκα κίνητρα για ό,τι κάνουν. Είναι φανατικοί μονοθεϊστές, σε αντίθεση με τους ανθρώπους που είναι πολυθεϊστές (οι μηχανές αναζητούν τον έναν θεό, οι άνθρωποι βολεύονται με το χάος των πολλών). Έχουν πνευματικότητα και αυστηρή ηθική (μάλιστα δείχνουν ότι λυπούνται τους ανθρώπους), ενώ οι άνθρωποι είναι διεφθαρμένοι, σκληροί, και αδίστακτοι (και απόλυτα εχθρικοί στους Κύλωνες, τους οποίους αντιμετωπίζουν ως μηχανές και ως κατώτερα είδη ζωής). Οι Κύλωνες φαίνεται να έχουν κάποιο βαθύτερο σκοπό για ό,τι κάνουν, και αφήνουν να εννοηθεί ότι επιζητούν την εξέλιξη της ζωής, ίσως την επιμόρφωση της ανθρωπότητας. Σε κάποιο μάλιστα επεισόδιο εξομολογούνται ότι εξολόθρευσαν το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας επειδή φοβούνταν ότι οι άνθρωποι θα δεν θα σταματούσαν αν δεν τους εξολόθρευαν όλους.

Αντίθετα, στη σειρά, οι πρωταγωνιστές ήρωες των ανθρώπων κάνουν συνέχεια βρώμικους και υποτιμητικούς συμβιβασμούς, υποτάσσονται στα πάθη τους και δεν διστάζουν να πατήσουν κάθε ηθικό κανόνα για να πετύχουν τους σκοπούς τους. (Πολλοί αναλυτές της καινούριας σειράς θεωρούν ότι το πραγματικό μήνυμά της είναι η κριτική της σημερινής δυτικής κοινωνίας και της ανηθικότητάς της, σε αντιπαράθεση με τη σκληρή μεν –αλλά ίσως πιο …ανθρώπινη– κοινωνία των τεχνητών νοημοσύνων. Επίσης, βλέπουν στους μονοθεϊστές και θρησκομανείς Κύλωνες να αντικατοπτρίζεται μια διαφορετική ματιά πάνω στους φονταμενταλιστικούς τρόπούς ζωής, όπως εκείνων της γήινης Μέσης Ανατολής. (Όταν όμως ένας Έλληνας βλέπει τη σειρά, δεν μπορεί να μη χαμογελάσει με την ακόλουθη δυσάρεστη αλλά αστεία σκέψη: Αν αυτοί οι εξωγήινοι άνθρωποι είναι Έλληνες, τότε ακόμη και αυτοί οι Έλληνες που βρίσκονται στο Διάστημα, έχουν τα ίδια μειονεκτήματα με τα γήινα ξαδέλφια τους: Καταφέρνουν να τρώγονται συνεχώς αναμεταξύ τους, παγιδεύονται στη σιγουριά της ανωτερότητάς τους, και τελικά αποδεικνύονται κατώτεροι των προσδοκιών…)

Με όλα αυτά, οι σεναριογράφοι έχουν καταφέρει να κρατήσουν ανοιχτό κάθε ενδεχόμενο για τη συνέχιση της σειράς. Δεν ξέρουμε τι θα κάνουν τα εξωγήινα «αδέλφια» του Galactica όταν θα φτάσουν στη Γη. Τίποτα δεν τους εμποδίζει να στραφούν ακόμη και εναντίον των κατοίκων της, αν εκείνοι δεν συμμορφωθούν με τις υποδείξεις τους. Επίσης δεν ξέρουμε τι θα γίνει αν οι Κύλωνες ανακαλύψουν πρώτοι τη Γη. Με αυτόν τον τρόπο κατάφεραν επίσης να ξεπεράσουν τον παραδοσιακό σεναριακό περιορισμό του «Καλού και του Κακού» και να μας δείξουν ότι δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το Άγνωστο με παρωπίδες και προκαταλήψεις…

Αυτήν την απάντηση θα έδινα σε οποιονδήποτε με ρωτούσε τη συνηθισμένη ερώτηση, αν τελικά η Μεγάλη Περίπολος της Νεομυθολογίας, είναι «Καλή» ή «Κακή», ή αν οι εξωγήινοι θα είναι «καλοί» ή «κακοί» όταν και αν θα έρθουν, ή αν οι Αμερικανοί ή οποιοιδήποτε άλλοι είναι τελικά «καλοί» ή «κακοί». Ίσως θα πρέπει να σταματήσουμε να αναρωτιόμαστε αν αυτό που έρχεται από το Άγνωστο είναι «καλό» ή «κακό» – και να αναρωτηθούμε ποιοι είμαστε εμείς και ποια η θέση μας στο παράξενο σύμπαν που ζούμε, που σίγουρα ετοιμάζει πολλές εκπλήξεις για τον καθένα μας ξεχωριστά. Και διαβάζοντας για τις πιο απίθανες πιθανότητες ή βλέποντας σειρές φαντασίας όπως το Battlestar Galactica, ίσως ο νους μας προετοιμάζεται καλύτερα για να αντιμετωπίσει ό,τι έρχεται από το Χάος για να μας συναντήσει…

12.3.08

Η Σκοτεινή Πλευρά των Ανατολικών "Φιλοσοφιών" της "Μη Σκέψης"

Το Ζεν είναι μια ιαπωνική διδασκαλία πολύ όμορφη. Διδάσκει "να ζούμε τη στιγμή", να "βιώνουμε" πραγματικά την κάθε πράξη και το κάθε γεγονός, χωρίς να χάνουμε την ουσία της μέσα από ατελείωτα διανοητικά φιλτραρίσματα, από σκέψεις, δισταγμούς κλπ...

Θυμάμαι πόσο με ενθουσίασε όταν άκουσα πρώτη φορά για αυτό. Είχα έρθει βέβαια σε επαφή με την Ινδική Φιλοσοφία που πηγάζει από τον Ινδουισμό, που έχει όλες τις βασικές ιδέες μιας τέτοιας προσέγγισης, αλλά το Ζεν με ενθουσίασε όταν διάβασα μερικά εκπληκτικά "Κοάν" του, τα οποία είναι ιστορίες που προσπαθούν να σου δείξουν ότι το Ζεν είναι κάτι πέρα από λόγια....

Αργότερα, είχα τη χαρά να ασχοληθώ πάρα πολύ με τον Ιαπωνικό πολιτισμό. Έχω παρακολουθήσει πολλές ταινίες του Ιαπωνικού σινεμά, διάβασα την Ιστορία της Ιαπωνίας, ποιήματα και βιβλία. Σ' όλα αυτά, λοιπόν, παρατηρούσα πάντοτε τη βαθύτατη επιρροή του Ζεν...

Μπορώ να σας μιλήσω με μεγάλο ενθουσιασμό για το Ζεν. Αλλά πρέπει να σας εκμυστηρευτώ και κάτι: Δεν το εμπιστεύομαι.

Σίγουρα το Ζεν έχει ένα αδιαμφισβήτητο φιλοσοφικό περιεχόμενό. Όμως κάτι μου λέει ότι αυτό το εντοπίζουμε μέσα από τα δυτική οπτική μας, με τον ίδιο τρόπο που οι κομμουνιστές έβλεπαν κάποτε ως κομμουνιστικά τα διδάγματα του Χριστού. Ενώ αυτά δεν ήταν αναγκαστικά τέτοια, απλώς εκείνοι τα μετέφραζαν μέσα από την οπτική τους ως ίδια με τα δικά τους...

Δεν με πείθει λοιπόν 100%. Νομίζω ότι έχει αρκετά σκοτεινά σημεία ως φιλοσοφία και ως κοινωνική διδασκαλία: Παραήταν βολικό για την πολιτική κατάσταση της Ιαπωνίας...

Από τη μελέτη που έχω κάνει για αυτό, έχω διαπιστώσει ότι χρησιμοποιήθηκε για να δώσει φιλοσοφική διάσταση στον υποτελή, σαμουράι (δηλαδή στρατιώτη) ή κολίγο Ιάπωνα.

Η Τέχνη του Τόξου, η Τέχνη του Σπαθιού (Kendo) και το Ζεν, συνδέονται πολύ άμεσα με το Ζεν. Το βιβλίο "Ken to Zen" (σημαίνει Σπαθί και Ζεν) γράφτηκε από τον Yagyu Munenori για τον τρίτο Σογκούν (δικτάτορα) της Ιαπωνίας, τον Tokugawa Iemitsu. Ένα από τα σημαντικότερα βιβλία του Ζεν, το "Ο Αδέσμευτος Νους" του ιερέα Takuan, ήταν μια άμεση μετάφρασή του προηγούμενου βιβλίου.

«Αν ένας πολεμιστής θέλει να εκπληρώσει τα καθήκοντά του πρέπει οπωσδήποτε να ξεκαθαρίσει την απαρχή της ζωής και να υπερβεί τη ζωή και τον θάνατο με σκοπό να φτάσει στο απόλυτο... Αυτός είναι ο λόγος που ο Σκοπός του Σπαθιού είναι αναπόφευκτα συνδεδεμένος με το Ζεν» (Omori Sogen, διάσημος δάσκαλος του Ζεν)

Κάποιοι πραγματικά σοφοί ασκητές του Ζεν είπαν βέβαια πολλά ωραία πράγματα και διατύπωσαν ενδιαφέρουσες αλήθειες. Όμως όπως οι ιερείς του Χριστιανισμού δεν συμβαδίζουν πάντα με αυτά που δίδασκε ο Ιησούς (ειδικά στα ...χρηματικά θέματα αλλά και στα θέματα ανοχής), έτσι και οι ανατολίτες δάσκαλοι δεν ήταν πόντοτε καλοπροαίρετοι...

Το σίγουρο είναι ότι η φιλοσοφική διδασκαλία της "μη σκέψης" βόλεψε πολύ το φεουδαρχικό σύστημα της Ιαπωνίας, για αυτό και ήταν αποδεκτή από αυτό, με τον ίδιο τρόπο που το χριστιανικό "τα του Καίσαρος τω Καίσαρι" ήταν τρομερά βολικό για την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

(Οι πραγματικά αντεξουσιαστικές φιλοσοφικές διδασκαλίες, όπως των Καθαρών ή των Γνωστικών ή των οπαδών του Άρειου, αλλά και των Σοφιστών και των Στωικών, πάντοτε κυνηγούνταν και εξοντώνονταν ή αποσιωπούνταν και διδάσκονταν μόνο στις ανώτερες τάξεις, γιατί δεν "βόλευαν" στην εκάστοτε Εξουσία και έπρεπε να είναι γνωστές μόνο σε λίγους...)

Αν θέλεις στρατιώτες ή οπαδούς που θα πεθάνουν χωρίς να ρωτάνε πολλά στη μάχη, "Ζεν" πράγματα τους διδάσκεις.
Να μην αμφιβάλλουν αλλά να εκτελούν, να μην "την ψάχνουν" πολύ αλλά να βλέπουν τα πράγματα «απλά». Να "βιώνουν" και όχι να σκέφτονται. Γιατί σίγουρα, η μάχη είναι τρομερή εμπειρία αν τη δεις ως τέτοια, ειδικά αν κόψεις και μερικά κεφάλια. Και ο δισταγμός όταν κρατάς ένα σπαθί, δεν σε βοηθάει καθόλου, γιατί ή θα σκοτώσεις ή θα σκοτωθείς...
Πάνω από όλα, οι ανώτεροί σου δεν θέλουν να σκεφτείς τι κάνεις εκείνη τη στιγμή!

"Ken zen itchi", λένε οι μελετητές του Ζεν: "Η ξιφασκία και το Ζεν είναι ένα".

Βέβαια, η προσέγγιση του Ζεν ισχύει σε όλα τα διαφορετικά επαγγέλματα, όχι μόνο στα στρατιωτικά: Διδάσκει την απόλυτη προσήλωση και συγκέντρωση σ' αυτό που κάνεις, και σε εκπαιδεύει να μην έχεις δεύτερες σκέψεις, να μην διστάζεις και να μην αμφιβάλλεις για τίποτα. Να είσαι δηλαδή ο απόλυτος υπάλληλος: Συνεπής, πειθήνιος, συγκεντρωμένος, χωρίς αμφιβολίες και δεύτερες σκέψεις. Αυτή δεν είναι η εικόνα που έχουμε για τον τυπικό Ιάπωνα υπάλληλο μιας μεγάλης πολυεθνικής; Συγχωρέστε με, αλλά βλέπω την ολοφάνερη επιρροή του Ζεν στην στάση του αυτή...
Το ίδιο ακριβώς ισχύει στο να γίνεσαι μια άψογη πόρνη (γκέισα). Σίγουρα θα είναι φοβερή εμπειρία, αν εκτελείς τα "καθήκοντά σου" με απίστευτη προσοχή στη λεπτομέρεια, χωρίς κανέναν δισταγμό, χωρίς να σκέφτεσαι με "λέξεις" και "λογικές" που σε βάζουν να βλέπεις μια ευρύτερη εικόνα, ότι κάποιος σε εκμεταλλεύεται και σου χρυσώνει το χάπι της σκλαβιάς σου με όμορφες τελετουργίες...

Παρόμοιες φιλοσοφίες δεν εκθειάζουν σήμερα και οι κάθε λογής λαϊκιστές;

Δεν ονομάζουν "θολοκουλτουριαρηδες" εκείνους που προβληματίζονται και υποστηρίζουν περίπλοκες και "ακατανόητες" σύμφωνα με αυτούς πολιτικές συμβιβασμού και κοινής συνεννόησης, ενώ εξυμνούν τους φανατικούς και τους αγριεμένους που είναι έτοιμοι να λιντσάρουν τον κάθε ξένο;

Οι ναζί έκαψαν τα βιβλία των διανοούμενων ("αποπροσανατολιστικά για τη νεολαία και φορείς διαφθοράς" τα ονόμαζαν) και εκθείαζαν τον αθλητισμό και τον πόλεμο. Παραδόξως, είναι γνωστό ότι έτρεφαν απέραντο θαυμασμό για τον Βουδισμό. Γιατί άραγε; (Τον Βουδισμό τον σέβομαι όπως σέβομαι και όλες τις άλλες θρησκείες, ως ένα πολύ ενδιαφέρον διανοητικό δημιούργημα της ανθρωπότητας, το οποίο ίσως κρύβει πολλά μυστικά, αλλά βλέπω ότι όπως και ο Χριστιανισμός, έχει γίνει αποτελεσματικό εργαλείο κοινωνικού ελέγχου).

Παρόμοια ακριβώς πράγματα σκεφτόμουν όταν διάβαζα τη Μπαγκαβάντ Γκιτά, ιερό κείμενο του Ινδουισμού. Ειδικά το σημείο που ο Κρίσνα διδάσκει τον Αρτζούνα, όταν εκείνος διστάζει, ότι πρέπει να τιμήσει τη θέση του ως Ξατρίγια και να φονεύσει τα ξαδέλφια του (κάτι που ο Αρτζούνα πολύ σωστά βλέπει ως παράλογο), μου φαίνονται από τα πιο ύποπτα όλων των εποχών.

Πολύ φοβάμαι ότι όλες οι φιλοσοφίες που καλούν σε δράση, αλλά δεν σου δίνουν πολύ χρόνο να το σκεφτείς, κρύβουν παρόμοιες σκοτεινές προθέσεις...

7.3.08

"Κουλτουριαραίοι" εναντιόν "Υπερπατριωτών"

Κουλτουριαραίοι


Περιττές σκέψεις


Ανόητες ελπίδες και οράματα.


Βαρετό, καταπιεστικό μέλλον.

-----------------------------------------------------------
"Υπερ-Πατριώτες"


Απλή συνεννόηση


Ξεκάθαρο Πολιτικό Όραμα


Εξέλιξη και τεχνολογία


«Λαμπερό» Μέλλον, γεμάτο συγκινήσεις!

Choose your side!


Το πιο θανατηφόρο όπλο: Οι κακά εννοημένες "φιλοσοφίες" που διαμορφώνουν τον τρόπο ζωής κάποιων ανθρώπων και τους μετατρέπουν σε άμυαλα πιόνια κάθε εξουσίας.

21.2.08

Η "ύπαρξη" του Κακού



Είναι κρίμα που το βίντεο είναι στα αγγλικά. Παρακολουθήστε το παρόλα αυτά προσεκτικά...

To «Κακό», λοιπόν. Μια έννοια τόσο βαθιά ριζωμένη μέσα μας, που νομίζουμε ότι αποτελεί «αρχή» του σύμπαντος.
Η πηγή ενός "δυισμού" τόσο βασικού για τη σκέψη μας, που σχεδόν δεν μπορούμε να υπάρξουμε χωρίς αυτόν...

Μα... τι είναι όμως αυτό το Κακό;
Από κάθε οπτική γωνιά αλλάζει. Το Καλό του θύτη είναι το Κακό του θύματος...
Σε κάθε πολιτισμό είναι κάτι άλλο. Το Χείριστο του πολιτισμού μας ήταν το Ήθος ενός παλιότερου...

Μήπως, τελικά, ....το κακό είναι ένα ΔΟΓΜΑ; Μια ιδέα που αποτελεί ακράδαντη πεποίθηση, που καταρρέει όμως μόλις την εξερευνήσει κανείς;

Σας προσκαλώ σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση για αυτό το παράξενο θέμα, στο antidogma.gr....

17.2.08

Μια δήλωση για το θέμα της «Μεγάλης Αλβανίας»

Με μεγάλη μου λύπη παρακολούθησα το ακόλουθο βίντεο: http://fr.youtube.com/watch?v=mRdKe41MJ8A

Σ' αυτό το βίντεο φαίνεται ο «μεγαλοϊδεατισμός» κάποιων εθνικιστών Αλβανών.
Δεν θα το σχολιάσω. Απλώς θα ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα:

Ως άνθρωπος, είμαι αντιδογματικός. Επίσης, είμαι αριστερός και διεθνιστής. Πιστεύω στην αδελφοσύνη των λαών. Όχι στον πόλεμο.

Όταν κάποιος άνθρωπος δηλώνει τα παραπάνω, είναι συνήθως άνθρωπος της Ειρήνης και της Συνεννόησης. Είναι ένας άνθρωπος που τον πόλεμο τον θεωρεί μεγάλο κακό και τον απεύχεται.
Ο παραπάνω άνθρωπος όμως ξέρει πολύ καλά ότι ο πόλεμος είναι πολλές φορές αναγκαίος, ειδικά ενάντια σε όλους εκείνους που είναι φορείς διανοητικών αρρωστιών όπως ο εθνικισμός, ο φασισμός, ο ιμπεριαλισμός.

Δυστυχώς, οι άνθρωποι που έφτιαξαν αυτο το βίντεο είναι άνθρωποι μολυσμένοι. Άρρωστοι από «Μεγάλες Ιδέες» και μολυσμένοι από το μίσος.
Σίγουρα δεν εκπροσωπούν όλους τους Αλβανούς. Έχω γνωρίσει Αλβανούς που είναι πάρα πολύ καλοί άνθρωποι, που νιώθουν ότι δεν είναι κάτι διαφορετικό από εμάς, που δεν θέλουν τον πόλεμο.

Γνωρίζω όμως ότι οι λαοί μερικές φορές παρασύρονται, ή υποχρεώνονται να παρασυρθούν, από πολιτικά τρικ και περίπλοκα υπερ-εθνικά σχέδια Κοινωνικής Μηχανικής των υπερδυνάμεων. Ακόμη και οι καλοί άνθρωποι παρασύρονται συχνά και γίνονται στρατιώτες και εργαλεία ιμπεριαλιστικών σχεδίων. Όπως παρασύρθηκαν οι Έλληνες πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή. Όπως οι Ιταλοί πριν τον πόλεμο του 1940. Όπως οι Γερμανοί πριν τον 2ο Παγκόσμιο.

Όπως δεν με νοιάζει η εθνικότητα των καλών ανθρώπων για να σταθώ στο πλάι τους και να τους βοηθήσω σε κάθε τους ανάγκη, έτσι δεν με νοιάζει και η εθνικότητα των Μεγαλοϊδετών, των Φασιστών, των Εθνικιστών, των εχθρών δηλαδή της Ανθρωπότητας, όποιοι και αν είναι, για να σταθώ απέναντί τους.

Όταν θα βαδίζουν εναντίον των ανθρώπων μου, για να επιβάλλουν τα αρρωστημένα σχέδιά τους, για να «προσαρτήσουν» περιοχές και για να επιβάλλουν «Μεγάλες Χώρες» και «Μεγάλες Ιδέες», ή για να διαλύσουν τις ενώσεις πληθυσμών για να τους περιορίσουν σε μικρά ψεύτικα και διαλυμένα «έθνη», εγώ θα πολεμήσω εναντίον τους.

Δεν είμαι στρατοκράτης. Δεν είμαι φιλοπόλεμος. Δεν είμαι εθνικιστής. Δεν είμαι ρατσιστής. Δεν μισώ τους Αλβανούς, ούτε τους Τούρκους, ούτε κανέναν λαό.
Όμως θα πολεμήσω ενάντια σε κάθε φιλοπόλεμο κατακτητή. Θα σταθώ απέναντι σε κάθε παρασυρμένο πιόνι «Μεγάλων Ιδεών».
Θα κρατήσω την ασπίδα του πολεμιστή, αν και δεν θέλω να είμαι πολεμιστής, απέναντι σε κάθε παρασυρμένο πλάσμα που κάποιοι χρησιμοποιούν για να επιβάλλουν τα συμφέροντά τους.

Νομίζω ότι την ίδια θέση θα λάβει κάθε μορφωμένος άνθρωπος, κάθε Έλληνας, κάθε άνθρωπος του πολιτισμού, που έχει μελετήσει την ιστορία αυτών των αιματοβαμμένων τόπων.
Οι «ΜΕΓΑΛΕΣ ΙΔΕΕΣ» ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ.
Αν κάποιοι θέλουν να πάρουν τα σπίτια μας ή τα σπίτια των φίλων μας επειδή νομίζουν ότι τους «ανήκουν ιστορικά», αν θέλουν να εξολοθρεύσουν λαούς και πληθυσμούς επειδή νομίζουν ότι είναι η «ιστορική αποστολή» τους, ας κοπιάσουν.

Θα ακούσουν όμως από τα χείλια όλων των Ελλήνων, και ας κάποιοι από αυτούς είναι φιλειρηνιστές, αριστεροί και διεθνιστές, την πανάρχαια φράση που ειπώθηκε ως προειδοποίηση απέναντι σε κάποιους άλλους μεγαλοιδεάτες κατακτητές πριν 2500 χρόνια: Μολών λαβέ!

24.1.08

Γιατί το Internet είναι «Κακό» και κάποιοι τρομάζουν με την ανωνυμία του;

Πριν από μερικές βδομάδες, παρατήρησα με έκπληξή μου ότι διάφοροι δημοσιογράφοι, κυρίως τηλεοπτικοί, άρχισαν να μιλάνε για το «πόσο κακό είναι τo Internet», ότι «οι νέοι στο Internet κινδυνεύουν», ότι «τα παιδιά σας αυτοκτονούν μέσω Internet», ότι «τα παιδιά βλέπουν παιδεραστίες και άλλες κακές ανωμαλίες », ότι «στο Internet υπάρχουν κυκλώματα που εκμεταλλεύονται τους αφελείς» και άλλες τέτοιες ανοησίες, που ΟΥΔΕΜΙΑ σχέση έχουν με την πραγματικότητα.

Είμαι κοντά 15 χρόνια χρήστης του Internet, από τις πρώτες εκείνες μέρες που μπαίναμε με πανεπιστημιακούς λογαριασμούς (αφού παίρναμε 30-4ο φορές τηλέφωνο για να συνδεθούμε).

Έχω δει πολλά παράξενα, αλλά κανέναν να κινδυνεύει περισσότερο από όσο κινδυνεύαμε όταν πηγαίναμε ως παιδιά στο πάρκο για να βρεθούμε με τους φίλους μας.

Έχω δεκάδες γνωστούς, αγόρια και κορίτσια, που δεν έπαθαν ποτέ τίποτα από το Internet.
Μιλάω με 100άδες νέους και νέες στο Διαδίκτυο, έχω φτιάξει και ένα φόρουμ όπου μπαίνουν κάθε μέρα αμέτρητοι προβληματισμένοι και ανήσυχοι αλλά και πολλές φορές "αγριεμένοι" νέοι, αλλά ποτέ δεν έμαθα ότι κάποιος από αυτούς έπαθε κάτι μέσα από το Ίντερνετ.

Μίλησα με νέους και νέες που είχαν πέσει κάποτε στα ναρκωτικά, αλλά μέσα από το Ίντερνετ κατάφεραν να επικοινωνήσουν με ανθρώπους που τους έδωσαν ελπίδες, που τους έδωσαν όραμα, και έτσι ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΝΑ ΞΕΦΥΓΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ! Καυχιέμαι μάλιστα ότι ίσως σε κάποιες περιπτώσεις να έβαλα και εγώ λίγο το χεράκι μου και να βοήθησα αυτά τα παιδιά.

Έχω φίλες, νεαρές γυναίκες, πάνω από 20 ετών, που γνώρισαν μέσα από το Διαδίκτυο άνδρες που έγιναν φίλοι τους, και έκαναν μαζί τους αξιολογότατες σχέσεις.

Έχω γνωρίσει μέσω Internet αξιολογότατους ανθρώπους, όπως και ανθρώπους με πολύ ιδιαίτερες απόψεις και φιλοσοφίες, που με προβλημάτισαν θετικά.

Μα ΠΟΤΕ δεν συνάντησα κάποια πραγματικά επικίνδυνη κατάσταση, πέρα φυσικά από κάτι ανόητες απάτες μέσω χαζών email, παρόμοιες με εκείνες που έκαναν κάποτε οι επιτήδειοι στους άβγαλτους και αθώους ταξιδιώτες που έφταναν στον Σταθμό Λαρίσης .

Αντίθετα, ως νεαρός, μεγάλωσα σε μια εποχή που δεν υπήρχε internet, δεν υπήρχε email, δεν υπήρχαν κινητά, δεν υπήρχαν καλά-καλά τηλέφωνα.
Για να βρεις τους φίλους σου έπρεπε να πας στο σπίτι τους και να τους φωνάξεις από το μπαλκόνι (αν είχαν και μπαλκόνι και δεν ζούσαν σε μονοόροφη μονοκατοικία). Πραγματική επιστημονική φαντασία, δηλαδή!
Τότε, το να βγεις έξω ήταν μια καθημερινή περιπέτεια, με αμέτρητους κινδύνους και ρίσκα. Η μια περιοχή είχε την τάδε συμμορία, η άλλη τους χούλιγκανς, η τρίτη τους πάνκηδες, σανίδες με καρφιά και αλυσίδες έκαναν περιπολία για να μη τολμήσει το παιδί της μιας γειτονιάς να ξεμυτίσει στην άλλη...
Στα πάρκα τριγυρνούσαν παππούδες με καραμέλες που σε έστελναν «να τους φέρεις γλυκά και αναψυκτικά και να κρατήσεις τα ρέστα» και σε κοιτούσαν πονηρά, στους δρόμους περιπολούσαν νεαροί που είχαν μπει δύο και τρεις φορές στο αναμορφωτήριο και οι κοπέλες άλλαζαν τρία στενά όταν απλώς άκουγαν το όνομά τους, και τις διάφορες παρέες τις έλεγχαν μάγκες που έπρεπε να τους δώσεις λεφτά αν ήθελες να μπεις στην ομάδα τους ή να δοκιμάσεις τα χάπια/σκονάκια/βενζινόκολες/φαρμακευτικά τους για να σε θεωρήσουν άξιο λόγου «άτομο» -- και άλλα τέτοια όμορφα και αθώα πράγματα. Και πόσα ακόμη, που δεν κατάλαβα και δεν υποψιάστηκα ποτέ, επειδή ήμουν χαμένος στα ενδιαφέροντά μου, στη μουσική και στο διάβασμα... Και να φανταστείτε ότι ζούσα σε σχετικά ήσυχη γειτονιά: Το αίμα που χυνόταν έφτανε σε ...φυσιολογικά πλαίσια.
Ένα τουλάχιστον 15% εκείνων των παιδιών που δεν είδαν ποτέ τους το Internet δεν πρόλαβαν ποτέ να μεγαλώσουν. Άλλοι έφυγαν από ναρκωτικά, άλλοι από ατυχήματα, κάποιοι από ερωτική απογοήτευση (ναι, συνέβη και αυτό) και δεν είναι πια μαζί μας. Όλους αυτούς, δεν τους έκανε κακό το Internet...

Ούτε τον Ζαχόπουλο του έφταιγε το Internet και πήδηξε από τον 4ο όροφο. Ούτε τις εκατοντάδες των ανθρώπων που αυτοκτονούν κάθε μέρα, αλλά δεν μας το λέει η τηλεόραση, τους φταίει το Internet.

Γιατί λοιπόν κόπτονται τόσο με το Internet? Τι είναι αυτό που τους ενοχλεί τόσο πολύ; Ας δούμε το γιατί.

Πριν από μερικές βδομάδες, στα μισά του Νοέμβρη, άκουσα έκπληκτος στην ΤΒ ότι ένα 9χρονο κοριτσάκι βιάστηκε από έναν 45χρονο, προφανώς ανώμαλο. Αποτρόπαια πράξη, που σίγουρα μας σοκάρει όλους.

Στην είδηση λέχθηκε επίσης ότι ο ίδιος Πρωθυπουργός ζήτησε από τον υπουργό Δικαιοσύνης να εξεταστεί η αυστηροποίηση των ποινών. Μέχρι εδώ καλά, αλλά στην ίδια είδηση βγήκε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και έκανε την παρακάτω απίστευτη δήλωση:
«η διαφύλαξη και προστασία των ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών, αλλά και των προσωπικών δεδομένων στις υποθέσεις τέλεσης σοβαρών εγκλημάτων κατά της ζωής, κατά των ηθών, εγκλημάτων παιδεραστίας, πορνογραφίας και άλλων συναφών, χρήζει ευρύτερης επανεξέτασης, με αποκλειστικό γνώμονα τη μέγιστη δυνατή αύξηση του αισθήματος ασφάλειας και δικαιοσύνης των δικαιωμάτων του συνόλου της κοινωνίας».
Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό το περίπλοκο που είπε ο κ. εκπρόσωπος; Ας το κάνουμε μια μετάφραση:
Ο νόμος που δεν επιτρέπει στον κάθε ρουφιάνο, κατάσκοπο κλπ, να παρακολουθεί τις συζητήσεις μας στο τηλέφωνο και στο Internet, πρέπει να επανεξεταστεί και να αλλάξει. Αν κατά τύχη στην οθόνη σου βγήκε μια εικόνα μιας γυναίκας με μπικίνι, άρα πορνογραφία, τότε έχουμε το δικαίωμα να σε παρακολουθούμε. Και επειδή δεν υπάρχει περίπτωση στις διάφορες αναζητήσεις σου στο διαδίκτυο να μην πέσεις σε κάποια πονηρή φωτογραφία (που σε χιλιάδες περιπτώσεις βγαίνουν από μόνες τους), θα έχουμε πάντοτε το δικαίωμα να σε παρακολουθούμε.

Όταν άκουσα αυτή τη δήλωση, το πρώτο πράγμα που είπα στην κοπέλα μου, που καθόταν κοντά μου, ήταν ότι «κάτι τρέχει και για κάποιον άλλο λόγο γίνεται αυτό»! Πριν προλάβω να τελειώσω την φράση μου, η συνέχεια μου έδειξε ότι είχα δίκιο. Η φωνή στη ΤΒ είπε:
Οι ειδικοί θεωρούν ότι για τα αυξημένα κρούσματα βιασμών ανηλίκων ευθύνεται και το internet, αφού τα νομικά κενά που υπάρχουν, οδηγούν τα αρρωστημένα μυαλά στις αποτρόπαιες πράξεις τους.
Τότε βγήκα από τα ρούχα μου. Τι σχέση έχει ο 45χρονος και το 9χρονο με το Internet? Πώς ήταν δυνατόν να συνδέουν κάποιοι αυτά τα δύο; Ολοφάνερα, η κυβέρνηση είχε κάποιο λόγο να δαιμονοποιεί το Διαδίκτυο...

(Προσέξτε λίγο την ημερομηνία: 14 Νοεμβρίου... Τι κακό όμως είχε κάνει το Διαδίκτυο μερικές μέρες πριν;)

Σήμερα, φυσικά, ξέρουμε πλέον τι φταίει και ενοχλούνται τόσο με το Διαδίκτυο. Αν δεν το καταλάβατε ακόμη, σκεφτείτε λίγο τι συνέβη τον τελευταίο καιρό με τους Ζαχόπουλους, τα DVD και τις ολοφάνερες συγκαλύψεις που έγιναν από τόσα και τόσα κανάλια και δημοσιογράφους, που ήξεραν την όλη ιστορία αλλά δεν την έβγαζαν παραέξω.

Πολύ απλά: Τα ΜΜΕ σήμερα σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό συνεργάζονται με την εξουσία!
Η σημερινή εξουσία, όπως καταλαβαίνει οποιοσδήποτε λίγοι ενημερωμένος άνθρωπος, πηγάζει σε μεγάλο βαθμό από τα μέσα ενημέρωσης. Διαβάστε αυτό το κείμενο, που έτυχε να δημοσιεύσω πολύ πριν να δούμε όλα αυτά που βλέπουμε.



Το ίντερνετ όμως, εμφανίζεται ως αστάθμητος παράγοντας, στο οποίο ο καθένας εξαιτίας της ανωνυμίας του μπορεί να «σφυρίξει» όποιο μυστικό θέλει σε όλους. Αν μάλιστα ξέρει πώς να καλύψει τα ίχνη του, είναι αδύνατον να ανακαλύψεις ποιος είναι ο «προδότης» και επίσης αυτός μπορεί να δημοσιεύσει σε τόσα μέρη τις πληροφορίες που θέλει, που είναι αδύνατο να τις κρύβεις, να τις εξαφανίσεις.
Για αυτό το λόγο, το Ίντερνετ είναι πλέον επικίνδυνο για την Εξουσία!
(Προσοχή, όταν λέμε εξουσία, εννοούμε αυτό το συνεταιριλίκι των παραδοσιακών ΜΜΕ -TV, εφημερίδες- που μπορούν μόνο κάποιοι έχοντες να κινούν, και μέχρι χθες ήταν η μοναδική πηγή πλύσης εγκεφάλου ... πληροφόρησης θέλω να πω).

Το Internet είναι ανεξέλεγκτο από την Εξουσία, για αυτό αυτή προσπαθεί πλέον με κάθε τρόπο να το κατηγορήσει, να το διαβάλλει, να το μειώσει στα μάτια του κόσμου, να το κάνει να φανεί επικίνδυνο. Και έτσι άρχισαν να ξεπηδούν «συμπτωματικά» ειδήσεις σαν τις παρακάτω:

Σήμα κινδύνου για την υπερβολική χρήση του Διαδικτύου από έφηβους εκπέμπουν καθηγητές του Πανεπιστημίου Αθηνών που πραγματοποίησαν σχετική έρευνα σε σχολεία της Αττικής.

Την βίασε μέσω internet !! (μπράβο στο παλικάρι που κάνει σωστό σχολιασμό)

Το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο δεν προσφέρει επαρκή προστασία από τη διακίνηση παιδικής πορνογραφίας και τα περιστατικά εκβιασμού μέσω Διαδικτύου, καθώς δεν προβλέπεται η άρση του απορρήτου, ανέφερε στη Βουλή ο Εμμανουήλ Σφακιανάκης, επικεφαλής του Τμήματος Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της Διεύθυνσης Ασφαλείας Αττικής.

«Χιλιάδες εγκλήματα πλημμεληματικού αλλά και κακουργηματικού χαρακτήρα, τελούμενα μέσω του Internet, μένουν ανεξιχνίαστα» (Πόσες χιλιάδες όμως μένουν θαμμένα μέσω Βουλής, δεν μας λένε)

Φυσικά, η μαμά μας και η θεία μας δεν μπορεί να κάνει τόσος περίπλοκες σκέψεις...

Δεν θα γράψω άλλα. Θα σας ζητήσω να κάνετε εσείς τους παραπέρα συνειρμούς και θα επανέλθω...


14.1.08

Για όλους τους φίλους που προσπαθούν...

Η επιτυχία είναι μια σκάλα που τα σκαλοπάτια της είναι φτιαγμένα από αποτυχίες.
Η παρακμή είναι μια σκάλα που τα σκαλοπάτια της είναι εύκολες και άμεσες επιτυχίες.

Οι ιστορίες των ανθρώπων που πέτυχαν νωρίς και χωρίς να προσπαθήσουν, είναι ιστορίες συνήθως τραγικές. Οι ιστορίες των ανθρώπων που μέσα από αποτυχίες και δυσκολίες κατάφεραν αυτό που επιθυμούσαν είναι σχεδόν πάντα ηρωικές.

Μη φοβάστε την αποτυχία. Από την αποτυχία ο σοφός μαθαίνει και γίνεται καλύτερος σε ό,τι προσπαθεί.

Να φοβάστε την εύκολη επιτυχία. Γιατί η εύκολη επιτυχία είναι μια επιτυχία που δεν σου ανήκει πραγματικά, και όπως έρχεται έτσι μπορεί να φύγει - και τίποτα δεν μένει πίσω της.

Παυλιανισμός: Η Παγκόσμια Θρησκεία που ιδρύθηκε πριν δύο χιλιάδες χρόνια;

Διαβάζοντας διάφορα κείμενα από το φόρουμ του antidogma.gr, ξαναδιάβασα το ανατρεπτικότατο κείμενο «εναλλακτικής» (;) ιστορίας του Χριστιανισμού, του αγαπητού ArisSeirios (επισκεφτείτε το blog του).
Κείμενα σαν και αυτό δεν πρέπει να χάνονται, ούτε να προσπερνιούνται στις συνήθως χαοτικές συζητήσεις ενός forum. Πρέπει να δημοσιεύονται σε όσο το δυνατόν περισσότερα μέσα, για να γίνονται γνωστές οι σοβαρές «εναλλακτικές» απόψεις που περιέχουν.
Θα ήθελα πάρα πολύ να έχω τις γνώσεις και την επιστημονική κατάρτιση του ArisSeirios (είναι πτυχιούχος θεολόγος) για να αξιολογήσω αντικειμενικά και με τη δέουσα προσοχή το κείμενό αυτό (σίγουρα έχω ενστάσεις και απορίες για κάποια πράγματα, αλλά μπορούμε να τις δούμε αργότερα, στα σχόλια). Δεν κατέχω όμως τις εξειδικευμένες γνώσεις, για αυτό και αφήνω την αξιολόγηση και το σχολιασμό σε πιο ειδικούς από μένα.
Ένας συγγραφέας (όπως μερικές φορές αυτοαποκαλούμαι) δεν είναι ένας άνθρωπος που μόνο παράγει κείμενα, αλλά που είναι και υποχρέωσή του να ανακαλύπτει και να προωθεί τις σημαντικές ιδέες και τα αξιόλογα κείμενα των άλλων!
Σας καλώ λοιπόν να διαβάσετε προσεκτικά το κείμενο που ακολουθεί, και να το συζητήσετε όχι μόνο εδώ, αλλά και στο blog του ArisSeirios.
Τον καλώ να αναρτήσει το κείμενό του στο blog του. Όταν το κάνει, θα αφαιρέσω το κείμενο από εδώ και θα κρατήσω μόνο την εισαγωγή και το link.
Ας περάσουμε όμως στο τελείως ανατρεπτικό κείμενο του ArisSeirios:
Η συζήτηση για τον πραγματικό ιδρυτή και διαμορφωτή του χριστιανισμού δεν είναι καινούργια. Αντιθέτως έχει απασχολήσει θεολόγους, θρησκειολόγους, φιλοσόφους και ερευνητές σχεδόν από την εμφάνιση της νέας θρησκείας. Η Εκκλησία βεβαίως φρόντισε να καταστρέψει ή να ‘θάψει’ όλες τις σχετικές παλιές αμφισβητήσεις και ‘αιρετικές’ απόψεις γι’ αυτό και σήμερα είναι δύσκολο να εντοπιστούν, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν. Είναι χαρακτηριστική δε η λυσσαλέα αντίδραση του Ιερατείου Ανατολής και Δύσης κάθε φορά που έρχεται στην επιφάνεια κάποιο αρχαίο χειρόγραφο που καταρρίπτει το δια των αιώνων διαμορφωμένο δόγμα του επίσημου χριστιανισμού.
Στις μέρες μας φυσικά είναι πολύ δύσκολο να φιμωθούν οι ελεύθερες και ανεξάρτητες φωνές γι’ αυτό όλο και περισσότεροι ανεξάρτητοι θεολόγοι, αλλά και μη προκατειλημμένοι ερευνητές εντοπίζουν και αναδεικνύουν τον ουσιαστικό ρόλο του Σαούλ-Παύλου στη διαμόρφωση αυτού που αποκαλούμε πλέον ‘χριστιανισμό’ ενώ αν θέλαμε να αποδώσουμε το δίκαιο θα ονομάζαμε ορθότερα ‘παυλισμό’ ή ‘παυλιανισμό’.
Για να καταλάβουμε όμως τη ‘συνεισφορά’ του πανούργου ραβίνου στην διαμόρφωση και κυρίως στην παγκόσμια εξάπλωση της νέας θρησκείας θα πρέπει να πάμε λίγα χρόνια πριν την (υποτιθέμενη) γέννηση του Ιησού και να εξετάσουμε τη θεολογική-φιλοσοφική καθώς και την πολιτική κατάσταση της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου.
Βρισκόμαστε λοιπόν στην αρχή του τέλους της ρωμαϊκής κυριαρχίας. Η ρωμαϊκή δημοκρατία έχει οριστικά πεθάνει και το άταφο πτώμα της περιφέρεται στους λαούς του αναδυόμενου Imperium περισσότερο ως άλλοθι της κατοχής και λιγότερο ως ελπίδα αποκατάστασης ενός πολιτεύματος που αποδείχθηκε πολύ φιλελεύθερο για τις διεστραμμένες ορέξεις των Ρωμαίων εξουσιαστών.
Οι λαοί της αυτοκρατορίας γογγύζουν κάτω από ένα ασφυκτικά καταπιεστικό καθεστώς που παράγει διαρκώς όλο και περισσότερη αδικία, φτώχεια, αναξιοπρέπεια, αμάθεια. Είναι φυσικό λοιπόν να στρέφονται προς το υπερβατικό, να ελπίζουν και να εύχονται τη λύτρωσή τους από υπερφυσικά όντα, παντοδύναμα, τα μόνα ικανά να αντιμετωπίσουν το τέρας της PaxRomana. Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον γεννιούνται νέοι θεοί, ανασταίνονται παλαιοί ή και ανακατεύονται πολλοί δημιουργώντας ένα νέο ισχυρότερο που συγκεντρώνει τις δυνάμεις όλων σε μια υπόσταση. Το φαινόμενο αυτό αποκαλείται θρησκευτικός συγκρητισμός και είναι πραγματικά πολύ έντονο τούτη την εποχή σ’ αυτό το παγκόσμιο χωνευτήρι της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Οι Ρωμαίοι δεν ενδιαφέρονται για τις θρησκείες των υπόδουλων λαών. Απαιτούν μόνον ως ελάχιστο δείγμα ενότητας της αυτοκρατορίας την ταυτόχρονη με τις εθνικές θρησκείες λατρεία του εκάστοτε Ρωμαίου αυτοκράτορα ως Θεού. Φυσικά δεν είναι ψώνια. Δεν θεωρούν τον εαυτό τους πραγματικά θεό. Απλά χρησιμοποιούν αυτό το τέχνασμα για να κρατούν σε μια κοινή συνισταμένη τους εντελώς διαφορετικούς μεταξύ τους πολιτισμούς που διαφεντεύουν.
Η απαίτηση αυτή των κατακτητών δεν προβληματίζει σχεδόν κανέναν λαό. Με περισσή υποκρισία αποδίδουν τιμές θεού στον Ρωμαίο Καίσαρα κι έχουν το κεφάλι τους ήσυχο. Εκτός από τους Εβραίους. Παραδομένοι στον καταπιεστικό και αντιφυσικό μονοθεϊσμό του Αβραάμ, οι Εβραίοι αδυνατούν να αποδεχτούν αυτή τη ‘βλάσφημη’ απαίτηση των κατακτητών. Φυσικά το ιερατείο, αποτελούμενο από μορφωμένους και έξυπνους ανθρώπους δεν έχει πρόβλημα να υποκριθεί ότι συμμορφώνεται, αλλά ο απλός λαός βουτηγμένος μέσα στον φανατισμό και τη δεισιδαιμονία του γιαχβισμού νοιώθει να πνίγεται και αντιδρά. Αντιδρά δε προς δυο κατευθύνσεις. Είτε με τη δημιουργία επαναστατικών ομάδων, γνωστών ως ‘ζηλωτών’ οι οποίοι επιδίδονται σε ένα ιδιότυπο ανταρτοπόλεμο με τις ρωμαϊκές λεγεώνες, σε δολιοφθορές και δολοφονίες είτε με τον πιο παθητικό τρόπο του αναχωρητισμού, τη δημιουργία δηλαδή ευσεβιστικών, μοναστικών ταγμάτων, τα οποία αποσύρονται από τα κοινά, ζουν απομονωμένα μακριά από τις πόλεις και επιδίδονται στον ησυχασμό, στην εσωτερική καλλιέργεια, αλλά και στο κήρυγμα το οποίο περιλαμβάνει τόσο ηθικοθρησκευτικές προτροπές προς τους υπόλοιπους Εβραίους, όσο και σφοδρή αντιπαράθεση με το επίσημο ιερατείο που απεμπολεί τον μωσαϊκό νόμο και την αληθινή πίστη προς τον ένα και μοναδικό Θεό (Γιαχβέ) για να εξασφαλίσει εγκόσμιες εξουσίες, χρήμα και άνετη ζωή. Κυρίως τα έχουν με τους Φαρισαίους την κυρίαρχη την εποχή εκείνη ραβινική σχολή, την οποία κατηγορούν ότι κατήντησε τον μωσαϊκό νόμο νεκρό γράμμα αφού επικεντρώνεται στους τύπους και αδυνατεί ή καλύτερα αρνείται να προβάλλει το πνεύμα του.
Η κοινότητα των Εσσαίων είναι η πιο γνωστή τέτοια ομάδα αναχωρητών και ο χειρότερος εχθρός των Φαρισαίων.
Μέσα από την περιγραφή των ευαγγελίων και άλλων πρωτοχριστιανικών κειμένων καθίσταται σαφές ότι ο Ιησούς (εννοώ ο φιλολογικός Ιησούς) υπήρξε μέλος της κοινότητας των Εσσαίων για πολλά χρόνια. Είναι δε αποδεδειγμένο ότι και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής υπήρξε μέλος της κοινότητας πριν ακολουθήσει τον μοναχικό του δρόμο (ίσως και απεσταλμένος της ίδιας της κοινότητας για να προσηλυτίσει νέο κόσμο).
Ο Ιησούς λοιπόν ξεκινάει την δράση του σταχυολογώντας μαθητές, δημιουργώντας δηλαδή γύρω του μια ομάδα ακολούθων, όπως έκαναν και οι Εσσαίοι, όπως ακριβώς έκανε και ο Ιωάννης. Οι μαθητές του ανήκουν και στις δυο κατηγορίες που αντιτίθενται στη ρωμαϊκή κατοχή και στο πουλημένο ιερατείο. Στρατολογεί Εσσαίους όπως ο Ανδρέας, ο Σίμων-Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης (μαθητές του Ιωάννη του Βαπτιστή) αλλά και ζηλωτές επαναστάτες όπως ο Ιούδας και ο Σίμων ο Κανανίτης. Η προσπάθειά του να ενώσει τις δυο συνιστώσες σ’ ένα κοινό μέτωπο είναι σαφής. Αυτό ακριβώς επεδίωκε και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής. (Στην πραγματικότητα τα γεγονότα στους βίους των δυο ανδρών είναι τόσο πανομοιότυπα ώστε πολλοί φιλελεύθεροι θεολόγοι να έχουν υποστηρίξει ότι Ιησούς και Ιωάννης είναι το ίδιο πρόσωπο)
Γυρίζει στις πόλεις της Παλαιστίνης και κηρύττει όχι την κατάλυση ή την πλήρωση του Νόμου όπως ανοήτως ισχυρίζονται κάποιοι σημερινοί χριστιανοί θεολόγοι, αλλά καταγγέλλει την αποστασία του Ιερατείου από την αληθινή πίστη στο Νόμο. ‘Ο Ιησούς, πράγματι, πουθενά δεν παρουσιάζεται επιτιμητής του Νόμου και των θρησκευτικών παραδόσεων του λαού. Αντίθετα, από τους Ευαγγελιστές προβάλλεται πάντοτε ως ένας καλός και ευσεβής Ιουδαίος, πιστός στο Νόμο και συνεπής ως προς τα θρησκευτικά του καθήκοντα.’ (Γεωργίου Πατρώνου, Η ιστορική πορεία του Ιησού, Δόμος 1992, σελ. 238)
Καταγγέλλει τους Φαρισαίους και καλεί τον λαό να επιστρέψει στους κόλπους του γιαχβισμού που οι προύχοντές του έχουν τόσο προδώσει. Η αντίσταση που κηρύττει ο Ιησούς δεν είναι θεωρητική κι εδώ διαφοροποιείται (ίσως όμως μόνον φαινομενικά) με τους Εσσαίους. Ο Ιησούς προτρέπει σε λαϊκή εξέγερση. Μιλάει για ‘πεινώντες’ που ήρθε η ώρα να χορτάσουν, για ‘διψώντες’ που είναι καιρός να ξεδιψάσουν, για ‘κλαίοντες’ τώρα που όμως θα γελάσουν τελευταίοι και καλύτερα. Διακηρύσσει ευθαρσώς ότι δεν ήλθε να βάλει ειρήνη, αλλά ‘μάχαιρα’ και εμφύλιο αλληλοσπαραγμό. Αυτό εξηγεί και το μένος του ιερατείου. Πιστεύει έστω κι ένας εχέφρων άνθρωπος ότι οι Φαρισαίοι θα κατεδίωκαν έναν άνθρωπο σαν τον Ιησού που θέλει να μας παρουσιάσει η Εκκλησία; Έναν άνθρωπο που θα κήρυττε στο πλήθος να γυρίζει το άλλο μάγουλο όταν τον ραπίζουν από το ένα; Που θα μετέθετε κάθε δικαίωση σε μιαν άλλη ζωή, σε μιαν άλλη αόριστη και μακρινή βασιλεία του Θεού; Τί πρόβλημα θα είχαν με έναν θρησκευόμενο ευσεβιστή που θα καλούσε τον λαό να μην δίνει σημασία στα βάσανα που αντιμετωπίζει εξ’ αιτίας των ρωμαίων κατακτητών και των ντόπιων αυλοκολάκων της εξουσίας διότι θα ανταμειφθεί για την υπομονή και την πίστη του στο βασίλειο των ουρανών; Έναν τέτοιον άνθρωπο θα έπρεπε να τον κάνουν άγαλμα οι πανούργοι εξουσιαστές και όχι να τον σταυρώσουν. Κι όμως. Σύμφωνα με τα ευαγγέλια κινείται εναντίον του όλο το σύστημα. Ρωμαίοι και αρχιερείς τον επικηρύσσουν τον συλλαμβάνουν και τον τιμωρούν όχι με λιθοβολισμό όπως θα ήταν η φυσική ποινή για έναν ασεβή Εβραίο, αλλά με σταύρωση, την ποινή δηλαδή που το ρωμαϊκό δίκαιο επεφύλασσε αποκλειστικά για τους στασιαστές!
Αυτή εν συντομία είναι η διαδρομή του Ιησού, όπως μας την παρουσιάζουν τα καινοδιαθηκικά κείμενα. Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά ακόμη για αυτή τη διαδρομή ξεκινώντας από το κατά πόσον υπήρξε καν, αλλά το θέμα μας είναι άλλο. Ο Παύλος.

Μετά το θάνατο του Ιησού η ομάδα των μαθητών του περνάει πολύ δύσκολες ημέρες. Στιγματισμένοι, επικηρυγμένοι για επαναστατική δράση, εκτός νόμου κρύβονται σε γιάφκες, σε σπίτια γνωστών και φίλων και περιμένουν έντρομοι την ώρα της σύλληψης και της τιμωρίας. Η δήθεν θρησκευτική αίρεση είναι ανύπαρκτη. Υπάρχουν μόνον τρομοκρατημένοι επαναστάτες που έχασαν τον φυσικό τους ηγέτη και η κάποτε φιλόδοξη αποστολή τους έχει γίνει τώρα βρόχος που τους πνίγει. Οι Ρωμαίοι έχουν δώσει ρητές διαταγές στο ιερατείο να βρουν και να εξοντώσουν τους εναπομείναντες στασιαστές και οι Φαρισαίοι πρωταγωνιστούν σε αγριότητα εναντίον τους. Πιο άγριος και φανατισμένος ένας νεαρός φαρισαίος ραβίνος πρωτοστατεί στην ανακάλυψη και τιμωρία των παρανόμων. Ονομάζεται Σαούλ. Επί τρία και πλέον έτη μετά τον θάνατο του Ιησού ο Σαούλ κυνηγά ακούραστα τους μαθητές του κι έχει καταφέρει εναντίον τους συντριπτικά πλήγματα, όπως ο ίδιος ομολογεί.
Μετά τον λιθοβολισμό από το οργισμένο πλήθος του Στέφανου, ελληνιστή οπαδού του Ιησού τον οποίο παρακολουθεί με κτηνώδη σαδισμό ο νεαρός φαρισαίος πηγαίνει στον αρχιερέα και του ζητά την άδεια να μεταβεί στη Δαμασκό για να εξοντώσει όσους στασιαστές είχαν καταφύγει εκεί. Είναι προφανές ότι στα Ιεροσόλυμα έχει εξαρθρωθεί πλέον ο σκληρός πυρήνας της ομάδας. Ο αρχιερέας υποτίθεται ότι του δίνει την άδεια και την ευλογία του και ο Παύλος αναχωρεί διψασμένος για αίμα. Και τότε συμβαίνει το...’θαύμα’. Το παραμύθι του θαύματος αποκαλύπτεται κι από την ίδια τη διήγησή του ανεκδιήγητου Λουκά:
χωρίο α΄: ‘οι δε άνδρες οι συνοδεύοντες αυτώ ειστήκεσαν ενεοί, ακούοντες μεν της φωνής, μηδένα δε θεωρούντες Πράξεις κεφ. Θ, στιχ. 7
χωρίο β΄: ‘οι δε συν εμοί όντες το μεν φως εθεάσαντο και έμφοβοι εγένοντο, την δε φωνήν ουκ ήκουσαν του λαλούντος μοι Πράξεις κεφ. ΚΒ΄, στιχ. 9
Η οραματική εμφάνιση του Ιησού στον Παύλο, η τύφλωση του τελευταίου και η θαυματουργική μεταστροφή του ήσαν οπωσδήποτε πολύ εντυπωσιακά για τους αφελείς και δεισιδαίμονες Ιουδαίους της εποχής. Φυσικά ποτέ δεν θα μάθουμε τί συζήτησαν ο Παύλος με τον Αρχιερέα, μπορούμε όμως να υποθέσουμε την νέα εντολή που το ιουδαϊκό ιερατείο του έδωσε και εγκαινίαζε μια νέα γραμμή, ένα πανούργο σχέδιο δια του οποίου ο ιουδαϊσμός θα κατόρθωνε να αλώσει τον ελληνισμό εκ των έσω. Το σχέδιο αυτό εξυπηρετούσε φυσικά και τα πρόσκαιρα σχέδια της ρωμαϊκής εξουσίας και γι’ αυτό είχε την απόλυτη στήριξη των αρχών όπως θα δούμε στη συνέχεια.
Με ένα νέο σχέδιο λοιπόν και με μια νέα προσωπικότητα ο Σαούλ παρουσιάζεται στους μέχρι πρότινος επικηρυγμένους. Τους αναλύει το παραμύθι της μεταστροφής του και αναλαμβάνει τον ‘ευαγγελισμό των εθνών’. Αυτό προκαλεί μεγάλη αναστάτωση και σύγχυση στον σκληρό πυρήνα των επαναστατών που φυσικά καμιά διάθεση δεν είχαν για τη δημιουργία μιας νέας θρησκείας αφού ήσαν απόλυτα πιστοί στην πατροπαράδοτη. Ο Παύλος παρ’ όλ’ αυτά με διάφορα μέσα επιτυγχάνει να χριστεί απόστολος και ακολουθεί μια εξόρμηση στα μέρη των εθνικών όπου επισκέπτεται τις κατά τόπους συναγωγές στρατολογώντας πιστά μέλη για την εφαρμογή των σχεδίων του. Συνεργοί του σ’ αυτό υπήρξαν πρωτίστως οι ελληνιστές Ιουδαίοι, αυτοί δηλαδή ακριβώς που αποτελούσαν έως πρότινος τον στόχο των Φαρισαίων και του ίδιου του Σαούλ. Όπως αναπάντεχα ομολογεί ο καθηγητής Βλ. Φειδάς στην ‘Εκκλησιαστική Ιστορία’ του (τόμος Α΄, σελ. 39) ‘ο λιθοβολισμός του Στεφάνου και ο διωγμός των ελληνιστών χριστιανών των Ιεροσολύμων υπήρξε η αφετηρία της διαδικασίας αποσυνδέσεως της χριστιανικής λατρείας από τον ιουδαϊκό Ναό και τους τύπους της ιουδαϊκής λατρείας’. Πάει, λοιπόν περίπατο κι εκείνο το εξόφθαλμα παρέμβλητο ‘πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη’.
Το 49 μ.Χ. λαμβάνει χώρα η επεισοδιακή Αποστολική λεγόμενη Σύνοδος στα Ιεροσόλυμα. Ο Παύλος εμφανίζεται διεκδικώντας λίγο ως πολύ τον ρόλο του αρχηγού και συγκρούεται μετωπικά με τα παλιά μέλη. Ο Πέτρος φαίνεται να έχει αντιληφθεί πλέον το παιχνίδι του και δείχνει μάλλον συγκαταβατικός ή παραιτημένος,. Ο Ιάκωβος αντιδρά σφόδρα όπως και ο Ιωάννης. Η αφορμή έχει δοθεί από το θέμα που προκύπτει σχετικά με την περιτομή των εξ’ εθνικών χριστιανών. Ο Σαούλ αφήνει τους εθνικούς να εισέλθουν στην νέα θρησκεία χωρίς περιτομή κι αυτό ξεσηκώνει θύελλα αντιδράσεων από τους παραδοσιακούς Εβραίους της ομάδας του Ιησού. Μετά από επεισοδιακή συνέλευση οι μαθητές ‘πείθονται’ για την αναγκαιότητα παράβλεψης της περιτομής για να σώσουν όμως τα προσχήματα, κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή θέτουν ως όρο την υποχρεωτική αποχή των εξ’ εθνικών προσήλυτων από τα ειδωλόθυτα. Ο Παύλος δέχεται τους όρους, στην πράξη όμως δεν τους εφαρμόζει ποτέ, και δεν αναφέρεται καθόλου σ’ αυτούς στις επιστολές του προς τους συνεργούς του. ‘Εν τούτοις στις Πράξεις (15,19) οι τεθέντες όροι θεωρούνται ότι αποφασίσθηκαν μετά την αποχώρηση των αποστόλων Παύλου και Βαρνάβα και κοινοποιήθηκαν σ’ αυτούς με επιστολή (Πραξ. 21,25). Ο Λουκάς συνδύασε τις δυο αποφάσεις σε μια ενιαία. Την υπόθεση αυτή δέχτηκε και ο Β. Στεφανίδης (Εκκλ. Ιστορία, 32-33)’ Βλ. Φειδάς (ό.π. σελ. 43) και λίγο πιο κάτω: ‘παραμένει δυσερμήνευτη η παρασιώπηση των όρων της κοινής αποφάσεως από τον απόστολο Παύλο στην προς Γαλάτας επιστολή (Γαλ. 2,9-10) και η αναφορά του μόνο στον όρο για οικονομική ενίσχυση, ο οποίος δεν συμπεριλαμβανόταν στην επίσημη απόφαση της Αποστολικής Συνόδου’. (Το τερπνόν μετά του ωφελίμου!)
Το σχέδιο έχει φτάσει σε οριακό σημείο. Οι απλοί Εβραίοι που δεν γνωρίζουν την σατανική ραδιουργία του ιερατείου τον κυνηγάνε σαν αιρετικό και προδότη του ιουδαϊσμού. Το ιερατείο δεν αντιδρά! Φανταστείτε ένα σημερινό πράκτορα μιας μυστικής υπηρεσίας που αυτομολεί προς τον εχθρό. Ποια μυστική υπηρεσία, ποιας χώρας δεν θα τον κυνηγήσει λυσσαλέα για να τον εξοντώσει; Κι όμως οι ραβίνοι της Ιερουσαλήμ όχι μόνον δεν τον διώκουν, όχι μόνον σιωπούν και τον προστατεύουν, αλλά ως εκ (νέου) θαύματος σταματούν και οι διωγμοί εναντίον των στασιαστών. Κι όταν το ιερατείο δεν μπορεί πλέον να τον προστατεύσει από την οργή των μη μυημένων ευσεβών Ιουδαίων, τότε αναλαμβάνει η Ρώμη! : ‘πολλής δε γενομένης στάσεως επιβληθείς ο χιλίαρχος μη διασπασθή (=λυντσαριστεί) Παύλος υπ’ αυτών (δηλ. των Σαδδουκαίων), εκέλευσε το στράτευμα καταβήναι και αρπάσαι αυτόν εκ μέσου αυτών άγει ντε εις την παρεμβολήν (=στρατόπεδο) Πράξεις κεφ. ΚΓ΄, στιχ. 10.
Ορθώς σημειώνει η Λιλή Ζωγράφου: ‘τον Ιησού τον συλλαμβάνει η αστυνομία του Ιερατείου, τον καταδικάζει σε πέντε λεπτά, τον οδηγεί αμέσως στον Ρωμαίο προκουράτορα Πιλάτο, που ενδίδει στην πίεση του «οργισμένου πλήθους» και τον καταδικάζει σε θάνατο. Η όλη διαδικασία, μαζί με την εκτέλεση – σταύρωση, παίρνει 36 ώρες. Στον Παύλο, τον «Απόστολο Του», γίνονται σημεία και τέρατα: Οι Ζηλωτές ζητούν τον Παύλο να τον λιντσάρουν. Αλλά και οι Σαδδουκαίοι…’ και διασώζεται από την παρέμβαση της ίδιας της αυτοκρατορίας! (Λιλή Ζωγράφου, Αντιγνώση, εκδόσεις Αλεξάνδρεια 1974, σελ. 170-171). Τα ίδια συμβαίνουν κι αργότερα όταν τον διασώζει ο προκουράτορας Φήλιξ! Και πάλι στην Έφεσο, και πάλι στη Ρώμη!
Στα κείμενα εμφανίζεται ως Ρωμαίος πολίτης κάτι που δεν υπήρξε ποτέ. ‘Ο Βολταίρος στο φιλοσοφικό του λεξικό το θεωρεί αδύνατο να υπήρξε ο Παύλος Ρωμαίος πολίτης. Η Ταρσός, εξηγεί, δεν έγινε ρωμαϊκή επαρχία παρά εκατό χρόνια μετά τον Παύλο. Πως θα γινόταν αυτός Ρωμαίος πολίτης;’ (Λ. Ζωγράφου, ό.π., σελ. 176)
Κι όμως η ρωμαϊκή εξουσία του συμπεριφέρεται σαν σε ρωμαίο πολίτη. Τον διασώζει πλειστάκις από το μαινόμενο πλήθος και τον φυλακίζει δήθεν ενώ στην πραγματικότητα του προσφέρει άσυλο και χρόνο για να σπείρει τη διδασκαλία του. Σε συνεργασία με τον ‘φίλο’ του Σενέκα οργανώνουν τη μεγάλη συνομωσία κατά του Νέρωνα.
Ο νεαρός αυτοκράτορας είναι πολύ νέος, πολύ ρομαντικός, πολύ φιλέλλην, πολύ ακατάλληλος για τα συμφέροντα του φεουδαρχικού συστήματος που μόλις αρχίζει να παγιώνεται στην επικράτεια της αυτοκρατορίας.
Η Ρώμη καίγεται και οι οπαδοί του Παύλου διασπείρουν τη φήμη ότι ο αυτοκράτορας είναι εμπρηστής. Σενάριο εντελώς ηλίθιο για να πιάσει (ποιος αρχηγός κράτους θα έκαιγε την επικράτειά του;) και όντως δεν πιάνει. Όλοι κατηγορούν την αίρεση των Ναζωραίων-χριστιανών και εξαπολύεται διωγμός, Ο Παύλος και οι σκοτεινοί σχεδιασμοί του έχουν ως αποτέλεσμα τον θάνατο πολλών αθώων αγνών ιδεολόγων. Λίγο τον απασχολεί…Ο ίδιος διαφεύγει και πάλι και εξαφανίζεται από το προσκήνιο. Καμιά επίσημη μαρτυρία για το τι απέγινε μετά τα δυο χρόνια της ιδιότυπης ‘φυλάκισής’ του στη Ρώμη. Πλήρης εξαφάνιση!

Ο Παύλος είναι έξυπνος. Γνωρίζει ότι σύντομα θα αρχίσουν οι αμφισβητήσεις, οι αντιρρήσεις, οι αιρέσεις. Πρώτο του μέλημα είναι η οργάνωση ενός δογματικού πυρήνα οπαδών του που θα ακολουθεί, θα διδάσκει και –εν ανάγκη- θα επιβάλλει δια της βίας τις δικές του ιδέες. Εγκαθιστά παντού δικούς του ανθρώπους ως επισκόπους (δηλαδή επιτηρητές της αυθεντικής εφαρμογής των απόψεών του) και τους εφοδιάζει με επιστολές που διασαφηνίζουν το δόγμα. Όποιος αντιδρά, όποιος έχει αντίθετη γνώμη απομακρύνεται, αποκόπτεται από την ‘κοινωνία’, ουσιαστικά δηλαδή παραδίδεται στους διώκτες του προς εξόντωση.
Ο Παύλος και οι συνεργοί του δουλεύουν συστηματικά. Πρώτος στόχος η πλήρης ανατροπή των διδασκαλιών του Ιησού ή της ομάδας που εφηύρε τον Ιησού. Έτσι η κοινωνική δικαιοσύνη αντικαθίσταται από τη δικαιοσύνη των ουρανών. Οι δούλοι οφείλουν σεβασμό στους κυρίους τους για να μη βλασφημείται το… ‘όνομα του Κυρίου’. Και όλοι μαζί, δούλοι κι ελεύθεροι είναι απλά και μόνο ‘δούλοι του Θεού’ (Ρωμ. ΣΤ΄, 18-22, Κορ. ΣΤ,΄19-20, Ρωμ. Ζ΄, 22-23) για να καθηλώσουμε και τους άτιμους τους Έλληνες που δεν σκύβουν κεφάλι. Οι γυναίκες είναι βδελυρά όντα και καλύτερα κανείς να μη νυμφεύεται, αλλά επειδή υπάρχουν και ‘ανάγκες’ επιτρέπει κατά παραχώρηση την ‘χρήση’ τους δια πορνείαν! Κανείς δεν πρέπει να πολεμά τη ρωμαϊκή εξουσία διότι άλλη η βασιλεία του Καίσαρα κι άλλη του Θεού. Η φιλοσοφία είναι καταστροφική, αφού βάζει το μυαλό σε λειτουργία, γι’ αυτό κι απαγορεύεται δια ροπάλου κι αποτελεί κατά τον ευφυή ραβίνο ‘μωρία’. Τέλος η δεύτερη παρουσία του Κυρίου, δηλαδή η μεγάλη ώρα της επανάστασης, μετατίθεται χρονικά στο απώτερο μέλλον. Ενώ ο Ιησούς υποσχόταν ότι δεν θα παρέλθει η παρούσα γενιά προτού εκπληρωθούν οι υποσχέσεις του, ο Παύλος διαβεβαιώνει ότι θα αργήσει πολύ εκείνη η ώρα και συνιστά υπομονή κι εγκαρτέρηση.
Οργανώνει το δίκτυό του και στελεχώνει τις εκκλησίες με τυφλά εκτελεστικά του όργανα. Ο φίλος και ‘συνεργός’ (βλ. Γ. Πατρώνου, Προλεγόμενα στην έρευνα των Πράξεων, εκδ. Πουρνάρα 1993, σελ. 174) του Λουκάς αναλαμβάνει να συγγράψει τα γεγονότα όπως θα έπρεπε να είναι, σύμφωνα με τις προτιμήσεις του ιερατείου και να κατοχυρώσει την παύλεια διδασκαλία ως δόγμα καθολικά αποδεκτό.
Οι αυθεντικοί μαθητές βράζουν αλλά τα χέρια τους είναι δεμένα. Ο Πέτρος συλλαμβάνεται και εκτελείται στη Ρώμη, ο Ιάκωβος δολοφονείται (σύμφωνα με το χωρίο Πραξ. 12,2 ο Ιάκωβος δολοφονήθηκε προ του 44 μ.Χ., δηλαδή προ της Αποστολικής Συνόδου στην οποία ο συγγραφέας του ίδιου έργου υποστηρίζει ότι μετείχε!) και ο Ιωάννης εξορίζεται σ’ ένα ξερονήσι όπου εντός παραληρημάτων συγγράφει δυσοίωνα και φρικιαστικά βιβλία απόλυτης απόγνωσης.
Ο παυλιανισμός έχει επικρατήσει. Ο Παύλος φροντίζει να μη χαθούν μαζί του όλα όσα έχει κάνει για την επικράτηση του ιουδαϊσμού παγκοσμίως. Διορίζει συνεχιστές του, ουσιαστικά είναι ο εφευρέτης του επισκοπικού θεσμού, δηλαδή της αδιαφανούς συνεχίσεως του σκοτεινού έργου του από μια αφοσιωμένη μυημένη ομάδα πιστών κατά τα πρότυπα του μασονισμού.
Έκτοτε κάθε εκκλησιαστικός άνδρας που ξεφεύγει από την παύλεια παράδοση κατηγορείται ως αιρετικός και διώκεται απηνώς από το επίσημο ιερατείο.
Διαμορφώνεται στη βάσει του παύλειου δόγματος ο κανόνας της ΚΔ. Όσα κείμενα δεν συμφωνούν με το δόγμα αυτό εξοστρακίζονται, καταστρέφονται, αποσιωπούνται. Όσα εγκρίνονται υφίστανται εξονυχιστικό έλεγχο και εξόφθαλμες αλλοιώσεις. Η ΚΔ αποτελείται σε ποσοστό μεγαλύτερο του 50% από τις επιστολές του Παύλου και τα έργα του πιστού του συνεργού Λουκά. Η αποκάλυψη του Ιωάννη το μόνον έργο της ΚΔ καθώς φαίνεται που πραγματικά ανήκει στον γνωστό μαθητή του Χριστού, απορρίπτεται από τον αρχικό κανόνα και μόνον πολύ αργότερα αναγνωρίζεται από την εκκλησία, ωστόσο ακόμη και σήμερα αντιμετωπίζεται με μεγάλη επιφύλαξη και διφορούμενη κριτική.
Την όχι απλώς αποφασιστική, αλλά αποκλειστική συμβολή του Παύλου στη διαμόρφωση της χριστιανικής θρησκείας καθιστούν σαφέστερη τα περισσότερα γνωστικά κείμενα του τέλους του α΄ και του β΄ αιώνα μ.Χ., όπου αναγνωρίζεται η ηγετική φυσιογνωμία του. Στο σύστημα του Μαρκίωνα π.χ. οι επιστολές του αποστόλου Παύλου και η επιτομή του ευαγγελίου του Λουκά έχουν απόλυτο κύρος και αυθεντία. Η ηγετική αυτή θέση του Παύλου διατηρήθηκε δια μέσου των αιώνων και είναι χαρακτηριστικό ότι τον 6ο και 7ο αιώνα μ.Χ. εμφανίστηκε η αίρεση των Παυλικιανών, μια συγκρητιστική σύνθεση των στοιχείων του Γνωστικισμού και του Μανιχαϊσμού των πρώτων αιώνων. Οι Παυλικιανοί θεωρούσαν τον απόστολο Παύλο ‘ως τον κατ’ εξοχήν διδάσκαλό τους και έτρεφαν απόλυτο σεβασμό προς το πρόσωπό του’ (Βλ. Φειδά, Εκκλ. Ιστορία τ. Α΄, σελ. 767).
Το γεγονός είναι ότι την εποχή εκείνη, στην σχετικά ασήμαντη για την αχανή αυτοκρατορία περιοχή της Παλαιστίνης, συνελήφθη και εξετελέσθη (με εκτελεστικό όργανο τον Σαούλ – Παύλο) το μεγαλύτερο έγκλημα στην Ιστορία όλων των εποχών. Τέθηκαν τα θεμέλια του θριάμβου του δογματισμού και του σκοταδισμού εις βάρος της ελευθερίας του Πνεύματος: ‘ο ιουδαϊσμός είναι αποφασισμένος να ξεριζώσει τον ελληνικό πολιτισμό και μαζί του τον κίνδυνο που απειλεί την ύπαρξή του πολύπλευρα. Να τον ξεριζώσει στην κυριολεξία. Γι’ αυτό και ο Παύλος θα φανεί τόσο ελαστικός στο τόσο ουσιαστικό θέμα της περιτομής. Και δε θα υποχωρήσει πουθενά, προκειμένου να εισδύσει στο μυαλό και τις συνειδήσεις των λαών. Δεν επρόκειτο, όπως ισχυρίστηκαν πολλοί, για έναν νεωτεριστή και αναμορφωτή. Ο Παύλος δεν άλλαξε ούτε μια οξεία από τον απολιθωμένο Μωσαϊκό Νόμο.’ (Λ. Ζωγράφου, Αντιγνώση , σελ. 220). Αυτόν τον Μωσαϊκό Νόμο εστάλη να διδάξει στα έθνη, ο Παύλος. Όχι φυσικά από θρησκευτικό φανατισμό, αλλά από την αστείρευτη δίψα του ιουδαϊκού ιερατείου για Εξουσία και όλα τα παρεπόμενα της.
Το κωμικοτραγικό είναι ότι στο αρχικό κήρυγμα του Ιησού –φανταστικό ή πραγματικό δεν έχει σημασία- υπάρχει η δραματική προειδοποίηση, την οποία οι λογοκριτές δεν θεώρησαν επικίνδυνη ώστε να την απαλείψουν: ‘φυλαχθείτε από τους ψευδοπροφήτες και κείνους που θα παρουσιαστούν τάχα από μέρους μου’. Δυστυχώς μια θράκα ημιμαθών και προκατειλημμένων ανθρώπων δεν στάθηκε ικανή να αντιληφθεί τη συμβουλή αυτή και να προφυλάξει την ανθρωπότητα από τη μεγάλη παγίδα. Τα υπόλοιπα αποτελούν απλά Ιστορία…

Ενδεικτική βιβλιογραφία:
  • Λιλή Ζωγράφου, Αντιγνώση, ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ 1974
  • Βλάσσιου Φειδά, Εκκλησιατική Ιστορία τ. Α΄, Αθήνα 1992
  • Γ. Πατρώνου, Προλεγόμενα στην έρευνα των Πράξεων, ΕΚΔΟΣΕΙΣ Π. ΠΟΥΡΝΑΡΑ 1993
  • Γ. Πστρώνου, Η ιστορική πορεία του Ιησού, ΔΟΜΟΣ 1992
  • Γ. Γαλίτη, Ιστορία εποχής της Καινής Διαθήκης, ΕΚΔΟΣΕΙΣ Π. ΠΟΥΡΝΑΡΑ, 1991
  • Σ. Αγουρίδου, Εισαγωγή εις την Καινήν Διαθήκην, ΓΡΗΓΟΡΗ, γ΄έκδοση 1991
  • Γ. Γαλίτη, Ερμηνευτικά της Καινής Διαθήκης, ΕΚΔΟΣΕΙΣ Π. ΠΟΥΡΝΑΡΑ, 1993
  • Π. Τρεμπέλα, Η Καινή Διαθήκη (μετά συντόμου ερμηνείας), ΣΩΤΗΡ, 1978

(Σημ.: Πολλά στοιχεία αντλήθηκαν από την εν εξελίξει έρευνα μου, που αποσκοπεί στην τελική συγγραφή μιας αληθινής Εκκλησιαστικής Ιστορίας)
ArisSeirios

5.1.08

Το Απόκρυφο Μυστικό της Βασιλόπιτας!


Έχω δουλέψει σε αρκετές δουλειές εδώ και χρόνια, και έχω παρευρεθεί στο κόψιμο, όπως καταλαβαίνετε, αρκετών βασιλόπιτων.

Δύο-τρεις λοιπόν στο σπίτι, άλλη μια στη δουλειά αλλά και σε ξένες δουλειές ως συνεργάτης, τέσσερις τουλάχιστον δηλαδή βασιλόπιτες τον χρόνο, επί 20 χρόνια κοντά που είμαι εργαζόμενος, πάνω από 120 βασιλόπιτες λοιπόν στη ζωή μου ως τώρα έχω δει να κόβονται. Κάθε φορά, σημείωνα υποσυνείδητα που «έπεφτε» το φλουρί. Άρχισα λοιπόν να παρατηρώ ότι σε ένα μεγάλο ποσοστό των περιπτώσεων, πάνω από 80%, το «φλουρί» (και το συμπληρωματικό χρηματικό bonus που συνήθως το ακολουθεί) πέφτει σχεδόν πάντα κάπου «βολικά» για τον «κόφτη» της βασιλόπιτας, δηλαδή το αφεντικό.

Είτε θα έπεφτε στο κομμάτι της «δουλειάς» ή της «εταιρείας» (οπότε τα λεφτά έμεναν στο ταμείο), είτε σε ένα από τα αφεντικά, είτε στον πιο «έμπιστο» του αφεντικού, είτε στο νέο αλλά φιλόδοξο στέλεχος που η διοίκηση θέλει να εμψυχώσει, είτε σε κάποια όμορφη γραμματέα...
Σχεδόν ποτέ το «φλουρί» δεν έπεφτε σε κάποιον ταπεινό και ήσυχο υπάλληλο.

Πάντα προβληματιζόμουν και ξυπνούσε λίγο μέσα μου ο συνωμοσιολόγος, αλλά τέτοιες μέρες δεν θα καθόμουν να χαλάσω το κλίμα με σκέψεις, οπότε κάθε φορά το απωθούσα και το ξεχνούσα σχεδόν άμεσα.
Φέτος όμως, ήμουν παρών σε μια κραυγαλέα περίπτωση... φλουρο-απάτης, οπότε άφησα μέσα μου τον συνωμοσιολόγο Σέρλοκ Χολμς να παρατηρήσει αυστηρά τις λεπτομέρειες και να καταλάβει γιατί το φλουρί έπεσε πάλι στο... αφεντικό.

Δεν χρειάστηκε πολύ ψάξιμο ή μελέτη για να καταλάβω τι συμβαίνει: Είναι πολύ απλό.
Εκεί που βρίσκεται το κέρμα, για κάποιους λόγους χημείας ή κυκλοφορίας των ρευμάτων της θερμότητας μέσα στη ζύμη, η βασιλόπιτα δεν φουσκώνει πολύ.

Άρα, για να καταλάβεις πού είναι το κέρμα, φτάνει να δεις σε ποιο σημείο της η βασιλόπιτα κάνει μια μικρή καμπύλη σε σχέση με το υπόλοιπο, προς τα μέσα. Αν την κοιτάξετε από το πλάι γύρω γύρω, θα το δείτε. Εκεί βρίσκεται και το κέρμα. Πολύ απλό και εύκολο...

Κάποιοι πονηροί λοιπόν, που ζούνε ανάμεσά μας, ξέρουν αυτό το κόλπο, αλλά ναι, δεν το αποκαλύπτουν στους υπόλοιπους! Ξεκάθαρη Συνωμοσία! Κρατάνε το φλουρί για τον εαυτό τους και για τα ταπεινά τους συμφέροντα!
Κι όμως, σ' αυτούς ο Αϊ Βασίλης πηγαίνει δώρο κάθε χρόνο (εμένα δεν μου φέρνει τώρα τελευταία, μάλλον γιατί είμαι κακό παιδί)!

Ακόμη ένα μυστήριο λοιπόν λύθηκε.

Μην αφήνετε λοιπόν το αφεντικό σας να σας κοροϊδέψει ξανά και να αποφύγει να σας δώσει τον χρηματικό bonuμά που δικαιούστε.
Πάρτε τα όπλα στα χέρια, κατεβείτε σε απεργία, κάντε κάτι! Απαιτήστε από εδώ και πέρα η βασιλόπιτα να κόβεται με κλήρο και με νούμερα ή τα κομμάτια να ορίζονται από μακριά, με κλειστά τα μάτια!

Κάτω λοιπόν η απάτη της Βασιλόπιτας! Το φλουρί ανήκει σε όλους! Καλή Χρονιά! Και του χρόνου!
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget