21.9.11

Οι Μετοχές της Τράπεζας της Ανατολής δείχνουν (;) το δρόμο έξω από την Κρίση


Σίγουρα θα έχετε ακούσει περί των μετοχών της "Τράπεζας της Ανατολής", που αξίζουν όσο ολόκληρη η Ευρώπη και που οι κάτοχοί τους προτίθενται να δωρίσουν στο ελληνικό δημόσιο για να το σώσουν. Αν δεν μάθατε ακόμη για αυτό, διαβάστε στα παρακάτω links:
Ποια είναι όμως η αλήθεια; 

Οι μετοχές φαίνεται ότι υπάρχουν και μάλλον δεν είναι πλαστές, ούτε άχρηστες. Αλλά δεν ξέρουμε πραγματικά ποια αξία έχουν. Μπορεί να μην αξίζουν τίποτα, μπορεί όμως να αξίζουν και μια σεβαστή περιουσία σε χρυσό, αν όντως για την τράπεζα της Ανατολής είχε εγγυηθεί η τράπεζα της Γαλλίας και πράγματι αναγράφεται πάνω τους ότι αντιστοιχούν σε ποσότητα χρυσού αποθηκευμένου εκεί.

Όμως, αν κανείς δεν τις αναγνωρίζει, ακόμη και αν είχαν την υπογραφή του τότε προέδρου της Γαλλίας επάνω τους, δεν έχουν καμιά αξία. Για να νομιμοποιηθεί ένα έγγραφο, πρέπει να το αποδέχονται οι πλευρές που εμπλέκονται σ' αυτό. Θα πρέπει δηλαδή να το αναγνωρίσει κυρίως η Τράπεζα της Ελλάδας και η Τράπεζα της Γαλλίας. Όμως, σκεφτείτε ότι οι Ευρωπαίοι δεν αναγνωρίζουν το χρέος της Γερμανίας προς την Ελλάδα από τον 2ο Π. Πόλεμο, είναι δυνατόν να αναγνωρίσουν ένα έγγραφο που αναφέρεται σε θεσμούς που δεν υπάρχουν εδώ και πολλές δεκαετίες, όπως η «Τράπεζα της Ανατολής»;

Προφανώς για το θέμα ευθύνεται για ακόμη μια φορά η ολιγωρία του ελληνικού δημοσίου. Η «Τράπεζα της Ανατολής» πτώχυνε, αλλά κανείς δεν ολοκλήρωσε την εκκαθάρισή της.  Και έτσι υπάρχουν χρέη που δεν έχουν κλείσει, και για τα οποία έχουν εγγυηθεί μεγάλοι φορείς... Ακριβώς όπως συμβαίνει και στο ελληνικό χρέος!

Όμως, ενώ για το ελληνικό χρέος δεν τίθεται θέμα διαγραφής του, για τις μετοχές είναι θέμα τετελεσμένο! Ενώ οι μετοχές υποτίθεται έχασαν την αξία τους επειδή μεσολάβησε ο πόλεμος κλπ, τα χρέη της Ελλάδας παραμένουν, ενώ έχουν μεσολαβήσει απίστευτες καταστάσεις στο παγκόσμιο σκηνικό...

Το θέμα πολύ λογικά ξεσηκώνει ερωτήματα. Γιατί αυτό το παλιόχαρτο (αν υποθέσουμε ότι δεν έχει καμιά αξία) να είναι περισσότερο «άκυρο» από όλα τα άλλα έγγραφα του ελληνικού χρέους προς τους Ευρωπαίους; Γιατί ένα προπολεμικό χρέος μιας μεγάλης τράπεζας προς έναν πολίτη είναι άκυρο, ενώ ένα άλλο προπολεμικό χρέος της Ελλάδας παραμένει ενεργό και πολλαπλασιάζεται; Και αν υποθέσουμε ότι το νούμερο των 640 δις ευρώ που υποτίθεται ότι κοστίζουν κάθε μια τους οι μετοχές είναι παράλογο, τότε γιατί το απίστευτο χρέος των 350 δις ευρώ, που κάθε μέρα μεγαλώνει και που υποτίθεται ότι χρωστάει το δημόσιο, θεωρείται λογικό;

Μην ξεχνάμε ότι το παγκόσμιο οικονομικό παιχνίδι σήμερα είναι ένα παιχνίδι «αέρα», παίζεται δηλαδή με λόγια, ψέματα, υποσχέσεις, και χρήματα που φουσκώνουν σαν μπαλόνια με τόκους επί τόκων και αναπροσαρμογές επιτοκίων πάνω σε άλλες αναπροσαρμογές επιτοκίων. Και αφού εξαιτίας των «μπαλονιών» των CDS και των χρηματιστηριακών τρικ φτάσαμε να μην έχουμε να αγοράσουμε γάλα στα παιδιά μας (ενώ δίπλα μας παράγεται αρκετό γάλα για να πνιγούν όλοι οι Έλληνες - και αυτό ισχύει για όλα τα αγαθά), ίσως ένα άλλο «μπαλόνι» (αυτές οι μετοχές) να δείχνουν τον δρόμο προς την έξοδο!

Κάποια στιγμή θα πρέπει το δικαστικό σώμα να θυμηθεί ότι η δικαιοσύνη δεν δίνεται με την κατά λέξη εφαρμογή των νόμων, αλλά με την «κατά πνεύμα» εφαρμογή τους. Δηλαδή να μη μπορεί ο κάθε απατεώνας δικηγορίσκος να αποδεικνύει ότι είναι νόμιμο κάτι επειδή το λέει ένα χαρτί που κάποιοι υπέγραψαν. Η δικαιοσύνη πρέπει να κρίνεται βάση του πόσοι ΥΠΟΦΕΡΟΥΝ από τις όποιες νομικές και οικονομικές συμφωνίες και κατά πόσο ωφελείται από αυτές όλο το κοινωνικό σύνολο, και έτσι να οδηγούμαστε στην ακύρωση ή την επικύρωσή τους.

Η πραγματικότητα, ειδικά στα νομικά και οικονομικά θέματα, παράγεται από την κοινή συναίνεση (consensus) των εμπλεκομένων, καλά θα κάνουν λοιπόν να θυμηθούν ότι ΟΛΟΙ εμείς εμπλεκόμαστε στις απατεωνιές που έχουν οδηγήσει την Ελλάδα μας, την Ευρώπη μας, τον Πολιτισμό μας ολάκερο, σε μια κατάσταση διάλυσης, και να τις ακυρώσουν, ξεκινώντας από τα παράλογα χρέη των λαών στους διάφορους κατόχους του Κεφαλαίου, που ούτως ή άλλως το απέκτησαν ΧΩΡΙΣ να δώσουν πραγματικά και ανάλογα ανταλλάγματα για αυτό...

Η Τράπεζα της Ελλάδας λογικά κρατάει μέχρι τώρα μια αδιευκρίνιστη στάση απέναντι στο θέμα των μετοχών. Αν βρεθεί ένας έξυπνος δικηγόρος, ένας rule-bender, ίσως μπορεί να χρησιμοποιήσει το όλο θέμα για να πιέσει καταστάσεις. 

Θα μου πείτε βέβαια ότι το ίδιο θα μπορούσε να συμβεί και με τα χρέη των Γερμανών από το Β' Π.Π....

Υ.Γ.:  Διάφοροι φίλοι μου λένε ότι η κατάθεση της συνδιαλλαγής κάποιων μετοχών στην εφορία, ο «συμβιβασμός της Εθνικής Τράπεζας» και τα διάφορα χαρτιά που έχουν σταλεί, αποτελούν απόδειξη της αξίας των μετοχών.

Όμως, δεν είναι έτσι.

Και εγώ μπορώ να καταθέσω ένα τιμολόγιο ύψους 100 εκατομμυρίων, με «δόλωμα» το ΦΠΑ των 23 εκ. Αν οι εφοριακοί θέλουν να το εισπράξουν, πρέπει να δεχτούν ότι το τιμολόγιο έχει την αναφερόμενη αξία. Αυτό το «πονηρό» (ας πούμε) κόλπο κάνουν οι END.

Όσο για το συμβιβασμό, αυτό δυστυχώς επιβεβαιώνεται μόνο στα λόγια. Αντίθετα, στο ebay και σε γερμανικά site, οι ίδιες ακριβώς μετοχές πωλούνταν σε τιμή από 1€ μέχρι 30€ για συλλεκτικούς λόγους σε διάφορους. Ψάξτε το.

Όσο για τα «χέρια στα οποία έχει πάει το όλο θέμα», μην ξεχνάτε ότι οποιοσδήποτε μπορεί να δημιουργήσει ένα «νομικό προηγούμενο» στέλνοντας το λεγόμενο «εξώδικο» σε οποιονδήποτε επιθυμεί.

Πρόκειται περί συνηθισμένων τακτικών για να δημιουργηθεί νομική υπόσταση ενός πράγματος, σωστές και θεμιτές βέβαια.

Το θέμα όμως είναι ότι τα προβλήματα δεν λύνονται πλέον με νομικές εξυπνάδες. Σύντομα οι κυβερνήσεις δεν θα μπορούν να μας κοροϊδεύουν με χαρτιά και βλακείες. Σε λίγο καιρό ο κόσμος θα βγει -πραγματικά- στους δρόμους, και να δούμε τότε τι «ομολογίες» θα κάνουν οι πολιτικοί μας...

8.9.11

Δύο άνθρωποι είδαν μια μέρα τον Θεό...

Δύο άνθρωποι είδαν μια μέρα τον Θεό.

Ο ένας έπεσε στα γόνατα, άρχισε να ψέλνει και να τον προσκυνάει, ενώ από μέσα του σκεφτόταν πονηρά τα δώρα και τις «εξυπηρετήσεις» που θα του ζητήσει αμέσως μετά...


Ο άλλος μόλις είδε τον Θεό, τον πλησίασε και, με θυμό, του έδωσε μια δυνατή σφαλιάρα!


Ο Θεός κοίταξε απορρημένος τον θυμωμένο άνδρα.

Εκείνος του εξήγησε:

«Σου άξιζε!
- Για όλα αυτά που έκανες στους αδικημένους που έμειναν αδικημένοι.
- Για όλα αυτά που έκανες στους άτυχους, που δεν τους χαμογέλασες ποτέ.
- Για όλα αυτά που έκανες στους άρρωστους, που καταδίκασες να ζούνε μόνοι τους μες την ασθένεια, μακριά από τις οικογένειές τους, σε έναν διαρκή πόνο.
- Για όλους εκείνους που είχαν θαυμαστές ψυχές μα όλα τους τα όνειρα προδόθηκαν.
- Για όλους εκείνους που σε πίστεψαν και σε παρακάλεσαν, μα εσύ δεν άκουσες και δεν βοήθησες ποτέ!»

Ο Θεός ακούγοντας αυτά τα λόγια δάκρυσε. Σιωπηλός, ζήτησε από μέσα του συγχώρεση.

Έτεινε το χέρι για να πιάσει το χέρι του θυμωμένου άνδρα, και να του πει ότι λυπάται, αλλά εκείνος του γύρισε την πλάτη και περπάτησε μακριά του.

Και ο Θεός έμεινε μόνος, με μόνη συντροφιά τον δουλοπρεπή γονατιστό άνδρα που τον κοιτούσε γεμάτος ιδιοτέλεια και πονηριά.

Καθώς ένα ακόμη δάκρυ κύλησε στο μάγουλό του, ο διάβολος χαμογέλασε.

1.9.11

Μηδέν =/= Μηδέν

Οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα πιστεύουμε ότι τα πάντα είναι μια μεγάλη εξίσωση. Μια μεγάλη ισορροπία αριθμών, που αν τους προσθέσεις αναμεταξύ τους βγάζουν ένα τεράστιο, ολοστρόγγυλο Μηδέν, ένα Τίποτα.

Βασίζουμε τη ζωή μας σε εξισώσεις με αυτή τη βασική παραδοχή.

Από τη μια πλευρά (+) βάζουμε τη χαρά, την απόλαυση, την αγάπη, τη ζωή, τα όνειρα, την οικογένειά μας, όλα αυτά με θετικό πρόσημο.
Από την άλλη (-) τα ισορροπούμε με αρνητικά: χρέη, δουλειά, απελπισία, αγωνία, πόνο κούραση, ρίσκο, χάσιμο, θάνατο.
Έτσι, στην κοσμική αυτή εξίσωση, πετυχαίνουμε την ισορροπία: Καλό – Κακό = Μηδέν. Χαρά – Αγωνία = Μηδέν. Αγάπη – Μοναξιά = Μηδέν. Και πάει λέγοντας…

Θεωρούμε δηλαδή ότι για κάθε καλό πράγμα στη ζωή, υπάρχει ένα κακό τίμημα που πρέπει να πληρωθεί: Για να αγοράσεις ένα αυτοκίνητο, πρέπει να πουλήσεις τον ελεύθερο χρόνο σου, δουλεύοντας περισσότερο. Για να απολαύσεις ένα ωραίο φαγητό, θα πρέπει να πεινάσει κάποιος άλλος. Για να κάνεις ένα παιδί, θα πρέπει να εγκαταλείψεις την ελευθερία σου. Για να πληρωθείς, θα πρέπει κάποιος άλλος να χάσει τα χρήματά του…

Ναι, δεν λέω, λογικά είναι όλα αυτά, και είναι καλοί μπούσουλες για να μην το παρακάνεις σε κάθε σου επιλογή. Αλλά, αν το καλοσκεφτείς, αυτή η λογική της απόλυτης ισορροπίας, οδηγεί τελικά σε έναν Εκμηδενισμό. Σε ένα απόλυτο, τρομακτικό, Μηδέν.

Αν καθετί καλό απαιτεί κάτι κακό για να υπάρξει, τότε είμαστε καταδικασμένοι:
Αν για να αγοράσεις ένα αυτοκίνητο θα πρέπει να πουλήσεις το χρόνο στον οποίο θα το χαιρόσουν, ποιο είναι το νόημα;
Αν για να φας εσύ πρέπει να πεινάσει κάποιος άλλος, ποιο είναι το νόημα;
Αν για να δικαιολογήσεις τα χρήματα που κερδίζεις θα πρέπει να πατήσεις στην εκμετάλλευση των άλλων, τότε ποιο το νόημα της εργασίας, που υποτίθεται γίνεται για να λειτουργεί αρμονικά το κοινωνικό σύστημα;

«Μα είναι νόμος του σύμπαντος» είμαι σίγουρος ότι έχουν σκεφτεί κάποιοι ήδη. Και δεν θα διαφωνήσω μαζί τους. Αλλά ας το σκεφτούμε λίγο καλύτερα.

Για κοιτάξτε λίγο πιο πέρα από την καθημερινότητα μας για να δείτε ότι δεν είναι πάντα έτσι, ότι τα πάντα δεν υπακούουν σ’ αυτή την τρομακτική, μηδενιστική εξίσωση:
Τα ζώα δεν ζούνε κρατώντας λογαριασμό, ούτε γεννιούνται πληρώνοντας αντίτιμο.
Οι γαλαξίες δεν γεννιούνται καταστρέφοντας άλλους γαλαξίες, αλλά ολοένα και πληθαίνουν.
Το σύμπαν δεν είναι σταθερό και αμετάβλητο, αλλά επεκτείνεται ολοένα και περισσότερο, ολοένα και πιο γρήγορα, καλύπτοντας ολοένα και μεγαλύτερο μέρος του Κενού…

Για στάσου λίγο. Στο σχολείο δεν μας τα έμαθαν έτσι. Εκεί μας μίλησαν για την «διατήρηση της ενέργειας», για την «αρχή της οικονομίας», για την «εντροπία» (σύμφωνα με την οποία τα πάντα βαδίζουν προς τον θάνατο και γίνονται ολοένα και πιο φτωχά σε ενέργεια), για το ότι «τίποτα δεν γεννιέται από το μηδέν», για τις τρομακτικές εξισώσεις που έχουν στο τέλος τους το στρόγγυλο σύμβολο του θανάτου και του χαμού, το Ο.

Τι είναι λοιπόν αυτά που μας λες, ότι το σύμπαν συνέχεια μεγαλώνει, ότι οι Γαλαξίες γίνονται πιο πολλοί, ότι τα ζώα δεν πληρώνουν λογαριασμούς;…

Σε λίγο θα μας πεις ότι μπορούμε να δημιουργούμε χωρίς να καταστρέφουμε, να γεννάμε χωρίς να σκοτώνουμε, να κερδίζουμε χωρίς κανένας να χάνει, να ζούμε καλά χωρίς να χρωστάμε σε κανέναν την ψυχή μας…

Ναι, εκεί θέλω να καταλήξω. Όλα αυτά είναι εφικτά. Όχι απλά εφικτά, αλλά νομίζω ότι είναι ο κανόνας του σύμπαντος. Το σύμπαν έχει για όλους. Και μπορεί κάτι να δημιουργηθεί και μέσα από το Μηδέν. Γιατί το Μηδέν δεν παραμένει για πάντα Μηδέν, φτάνει να το θέλουμε.

Αλλά εμείς, οι φτωχοί στο πνεύμα και στο νου Άνθρωποι, θεωρούμε ότι «έχουμε» μόνο όταν οι άλλοι σαν και εμάς δεν έχουν.
Έχουμε μάθει να ζούμε με τη σύγκριση, και αυτή είναι που μας φοβίζει πραγματικά:
Εγώ έχω χρήματα, ο άλλος δεν έχει, άρα είμαι καλύτερος, έχω αξία. Και για αυτό δεν θα τον αφήσω να αποκτήσει τίποτα, γιατί αν αποκτήσει και αυτός χρήματα και αξία, εγώ τότε τι αξία θα έχω;

Εκεί λοιπόν ξεχνάμε τις αρχές της ισορροπίας και όλα αυτά τα επιστημονικά. Εκεί, η αξία της ζωής μας μετράται ξαφνικά με τη διαφορά…

«Φιλοσοφίες άνευ αντικρίσματος», ακούω ήδη κάποιους να λένε υποτιμητικά κάπου στο βάθος.

Κι όμως, η συνειδητοποίηση ότι το μηδέν δεν υπάρχει πουθενά γύρω μας, ότι το σύμπαν είναι υπεραρκετό για όλους, ότι η ζωή ολοένα και πληθαίνει, είναι η επιστημονική αλήθεια, όχι μια φιλοσοφία.

Πρόσφατα οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι το σύμπαν μεγαλώνει με ολοένα και αυξανόμενους ρυθμούς.
Βλέπουμε ότι η ζωή ξεπηδά παντού γύρω μας, το περιβάλλον γίνεται ολοένα και πιο περίπλοκο και πλούσιο.
Η παραγωγή στα εργοστάσια μεγαλώνει, το ίδιο και στα χωράφια.
Ναι, η ποιότητα αλλάζει, αλλά σκεφτείτε, πάντα το «πολύ» είναι πιο άνοστο, ακόμη και αν είναι το ίδιο ακριβώς με το «λίγο». Το «λίγο» είναι πάντα επιθυμητό, και δεν είναι έτσι επειδή το λαχταράμε, αλλά και γιατί σκεφτόμαστε ως γορίλες, που βλέπουν πιο γλυκιά τη μπανάνα όταν αυτή βρίσκεται στο στόμα του διπλανού τους…

Ολόκληρη η λογική της Ανθρωπότητας σήμερα είναι «να αυξήσουμε την παραγωγή μας, την ιδιοκτησία μας, το κέρδος μας, παίρνοντας το από το στόμα των άλλων». Γιατί κάθε φορά που ο άλλος πεινάει περισσότερο, εμείς πιστεύουμε ότι γινόμαστε πιο πλούσιοι…

Με αυτές τις λογικές του Γορίλα και του Εκμηδενισμού σκέφτεται σήμερα η «Οικονομία» μας και η «Πολιτική» μας.

Μιλούν με όρους θανάτου, με όρους μιας υποτίθεται αγαθής «ισορροπίας» που πρέπει να διατηρούμε για να μη καταστραφούμε. Και στο βωμό αυτής της ισορροπίας γίνονται οι μεγαλύτερες αδικίες και οι μεγαλύτερες ανισορροπίες...

Είναι τόσο απλό να το παρατηρήσει κανείς γύρω του. Η έννοια της Ισορροπίας δεν είναι θετική, αλλά σχετίζεται με αρνητικά πράγματα: Ισορροπία = στασιμότητα = πάγος = Θάνατος.

Η Ζωή, αντίθετα, γεννιέται από τις βίαιες αλλαγές, από την εναλλαγή κρύου και ζεστού, από το Πάθος, τη Φλόγα, την Τρέλα, την Εμμονή, και ας όλα αυτά η πεπερασμένη νόησή μας τα έχει μετατρέψει σε σύμβολα της καταστροφής.

Από το μηδέν συνεχώς ξεπηδούν πάντα νέα πράγματα. Αέναη Δημιουργία.
Τίποτα δεν έχει φτάσει, ούτε πρόκειται ποτέ να φτάσει, στο Equilibrium.
Γιατί ακόμη και το Μηδέν δεν είναι σταθερό.
Πάντα κάτι καινούργιο θα εμφανίζεται και θα προστίθεται στα ήδη υπάρχοντα και θα ανατρέπει τα δεδομένα και τις ισορροπίες και τις εξισώσεις.
Η Ζωή γεννιέται σε κάθε γωνιά γύρω μας, είτε εμείς το θέλουμε είτε όχι.

Όποιος λοιπόν επενδύει στις ισορροπίες φαινομενικά κερδίζει, έρχεται όμως σύντομα ο μεγάλος του χαμός. Όποιος επενδύει στο Χάος, στη Ζωή, στην αέναη φλόγα της Δημιουργίας, μπορεί να περάσει μέσα από δύσκολες καταστάσεις, όμως κερδίζει την ουσία της Ζωής.

...Η οποία, αναμεταξύ μας, είναι και αυτή λίγο υπερεκτιμημένη, αφού δεν υπάρχει κανείς λόγος να την κυνηγάς σαν άπιαστο όνειρο. Η Ζωή είναι εδώ, και συνεχίζεται, και ανήκει σε όλους, εκτός από εκείνους που δεν την έχουν πραγματικά...

Σύμφωνα με τη ψυχρή λογική, την Οικονομία και τους αριθμούς (που είναι πολύτιμα ως εργαλεία αλλά ανώφελα ως ουσία) η Ζωή δεν θα έπρεπε να υπάρχει, αφού απλά αυξάνει την εντροπία και την πολυπλοκότητα του σύμπαντος και οδηγεί, αναπόφευκτα, στο θάνατο.

«Κι όμως, υπάρχει», όπως θα έλεγε ένας μοντέρνος Γαλιλαίος.
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget