4.9.16

Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ TV & ΤΩΝ Μ.Μ.Ε.


Το παρακάτω κείμενο το είχα γράψει το 2007, για το περιοδικό Strange. Είναι ενδιαφέρον ότι σήμερα, 10 χρόνια μετά, όλα αυτά που αναφέρω δεν είναι πλέον κανενός τύπου "συνωμοσιολογία" αλλά η αποδεκτή αλήθεια....

ΛΟΥΚΑΣ ΚΑΒΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ TV & ΤΩΝ Μ.Μ.Ε.

Η μεγάλη εισβολή της Τηλεόρασης στα σπίτια της Δύσης ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Χρειάστηκαν περίπου 10 χρόνια για να εισβάλει η τηλεόραση σε όλες τις χώρες του υπόλοιπου πλανήτη (στην Ελλάδα ο πρώτος πειραματικός σταθμός στήθηκε το 1961 από τον ελληνικό στρατό) και χρειάστηκαν μερικά ακόμη χρόνια για να κατακτηθούν πλήρως οι τηλεθεατές όλου του πλανήτη, κάτι που έγινε στις αρχές της δεκαετίας του 1970…

Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 άρχισαν να ακούγονται οι πρώτες φωνές ανησυχίας, από ανθρώπους που καταλάβαιναν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με το «δώρο από το μέλλον» που είχε εισβάλει μέσα στα σπίτια τους με τον πιο πονηρό τρόπο. Κάποιοι δεν «υπνωτίζονταν» από τις κινούμενες εικόνες, αλλά παρατηρούσαν ότι τα τηλεοπτικά προγράμματα και οι διαφημίσεις είχαν κάποιες παράξενες «συνήθειες». Ήταν εξάλλου η εποχή που το «μάρκετινγκ» ως επιστήμη και ως τεχνική, είχε αρχίσει να γίνεται γνωστό σε πολλούς ανθρώπους της Δύσης, οι οποίοι αναγκάζονταν να το χρησιμοποιούν για να προωθήσουν τα προϊόντα που παρήγαγαν.

Ποιες ήταν αυτές οι παράξενες "συνήθειες" των τηλεοπτικών προγραμμάτων, που έμοιαζαν με το μάρκετινγκ;

Το μάρκετινγκ, για να προωθήσει τα προϊόντα σε όσο το δυνατόν περισσότερους, ακολουθούσε –όπως και ακολουθεί μέχρι σήμερα– ορισμένους απαράβατους κανόνες:
  • Ο μαρκετίστας απευθύνεται πάντοτε στους ανθρώπους τού πιο χαμηλού επιπέδου (γιατί αυτοί είναι οι περισσότεροι), 
  • επαναλαμβάνει πολλές φορές το ίδιο μήνυμα (ώστε να το καταλάβουν και οι πιο ανόητοι, αλλά και για να «εντυπωθεί» στο υποσυνείδητό τους, ακόμη κι αν έχουν στραμμένη αλλού την προσοχή τους) 
  • και χρησιμοποιεί μια περίπλοκη τεχνική εκμετάλλευσης των διανοητικών αδυναμιών που έχουμε όλοι μας, ώστε να μας πείσει ότι το προϊόν του μας είναι απαραίτητο, και πρέπει οπωσδήποτε να το αποκτήσουμε.
Όλα αυτά τα κόλπα του μάρκετινγκ, εκείνοι που τα καταλάβαιναν, έβλεπαν ότι χρησιμοποιούνταν στην Τηλεόραση κατά κόρον.

Κάποιοι παρατήρησαν και κάτι άλλο, πολύ ανησυχητικό: Οι τεχνικές του μάρκετινγκ, δεν χρησιμοποιούνταν μόνο σε διαφημίσεις ή εκπομπές που προωθούσαν προϊόντα, αλλά και σε τηλεοπτικές εκπομπές που υποτίθεται ότι καμιά σχέση δεν έχουν με το εμπόριο, όπως σε δελτία ειδήσεων, πολιτικές ομιλίες, μέχρι και παιδικές εκπομπές!

Γιατί συνέβαινε αυτό; Για ποιο λόγο οι άνθρωποι της τηλεόρασης χρησιμοποιούσαν τεχνικές, που στην ουσία είναι τεχνικές «ύπνωσης», την ώρα των ενημερωτικών και επιμορφωτικών εκπομπών; Τι ήθελαν να πετύχουν; Γιατί το έκαναν όλοι οι σταθμοί; Και, το σημαντικότερο ερώτημα, ποιο ήταν το μυστικό υπνωτιστικό μήνυμα που περνούσαν στα κεφάλια των θεατών τους;

Κάπως έτσι άρχισε να γεννιέται η Συνωμοσιολογία της Τηλεόρασης, μια μεγάλη συλλογή από θεωρίες συνωμοσίας που προσπαθούν να εντοπίσουν τις απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα και να απαντήσουν ποιος ελέγχει πραγματικά τα τηλεοπτικά δίκτυα και ποια είναι τα μυστικά μηνύματα που προωθούνται…

«Εκείνοι» που Ελέγχουν τα Μ.Μ.Ε.

Όπως ήταν ίσως αναμενόμενο, τους πρώτους τηλεοπτικούς σταθμούς τούς δημιούργησαν και τούς στελέχωσαν οι ίδιοι άνθρωποι που έλεγχαν τα προηγούμενα μέσα ενημέρωσης, δηλαδή τις Εφημερίδες, τα Ραδιόφωνα και τα περιοδικά ποικίλης ύλης.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν δίσταζαν καθόλου να χρησιμοποιήσουν στην «τηλεοπτική δημοσιογραφία» τις ίδιες τεχνικές που χρησιμοποιούσαν στις εφημερίδες τους, με σκοπό να παγιδέψουν, πάση θυσία, την προσοχή των αναγνωστών τους, απευθυνόμενοι στα πιο ταπεινά ένστικτα και με την πιο απλοϊκή και λαϊκίστικη λογική.

Στην ουσία, οι «Βαρόνοι των Μίντια» που δημιούργησαν τα πρώτα τηλεοπτικά κανάλια, έδειχναν στο κοινό όχι τι πραγματικά συνέβαινε, αλλά αυτό που το κοινό ήθελε να δει και να ακούσει.

Ικανοποιούσαν έτσι τα ένστικτα του πλήθους, τα οποία τις περισσότερες φορές ήταν ρατσιστικά, βίαια, και πάντοτε συντηρητικά. Δεν χρησιμοποιούσαν δηλαδή το νέο Μέσο, την Τηλεόραση, για να επιμορφώσουν και να πληροφορήσουν το ευρύ κοινό, όπως έλεγαν, ούτε για να φέρουν μέσα από αυτό μια βελτίωση των κοινωνικών συνθηκών, αλλά χρησιμοποιούσαν τις ήδη διαμορφωμένες αντιλήψεις του κοινού και όλες τις προκαταλήψεις του, όσο λανθασμένες και αν ήταν αυτές, ως δόλωμα για να το παγιδέψουν.

Και φυσικά, αφού κέρδιζαν με αυτό τον τρόπο την εμπιστοσύνη του, τελικά κατόρθωναν και να το κατευθύνουν…

Όλα αυτά ήταν φανερά στους πρώτους «συνωμοσιολόγους», που δεν άργησαν να συνειδητοποιήσουν ότι τα τηλεοπτικά κανάλια έλεγχαν, για ακόμη μια φορά, οι ίδιοι άνθρωποι που έλεγχαν και τα ραδιόφωνα, τις εφημερίδες, τις βιομηχανίες και τις τράπεζες! Οι ίδιοι άνθρωποι που έλεγχαν την Πολιτική και την Οικονομία, φαίνονταν –και ήταν πράγματι– πίσω από τα τηλεοπτικά κανάλια που έμπαιναν κάθε βράδυ στα σπίτια των ανθρώπων. Και ήταν φανερό ότι ο σκοπός τους ήταν να προωθηθούν για ακόμη μια φορά τα συμφέροντά τους…


Η περίπτωση του Robert Maxwell



Ένας από τους πιο διάσημους «Βαρόνους των M.M.E.» εξακολουθεί να είναι μέχρι σήμερα ο Robert Maxwell, ο Τσεχοσλοβάκος άρχοντας των αγγλικών μίντια που πέθανε μυστηριωδώς το 1991 «πέφτοντας από το γιοτ του».

Ο Maxwell είχε ξεκινήσει πάμφτωχος από ένα χωριό της Τσεχοσλοβακίας ως Γιαν Λούντβικ Χοτς (αυτό ήταν το πραγματικό του όνομα), κατετάγη στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στον αγγλικό στρατό, έγινε λοχαγός(!), παρασημοφορήθηκε, μετά τον πόλεμο έπεισε τους ανωτέρους του να τον κάνουν λογοκριτή των γερμανικών εντύπων στο κατεχόμενο Βερολίνο, και χρησιμοποίησε αυτή τη θέση για να αποκτήσει πρόσβαση στους επιστημονικούς εκδοτικούς οίκους της Γερμανίας και τα καταπληκτικά βιβλία τους, τα οποία αυτός μετέφερε στην αγγλική αγορά πετυχαίνοντας τεράστια κέρδη.

Ξεκινώντας έτσι, μετά λίγα χρόνια κατέληξε να γίνει ένας από τους μεγαλύτερους εκδότες της Βρετανίας, κατέχοντας δεκάδες εφημερίδες, περιοδικά, τηλεοπτικά δίκτυα, ποδοσφαιρικές ομάδες, μέχρι και σχολεία. Του ανήκε το μισό MTV της Ευρώπης (το οποίο –από σύμπτωση άραγε;– έχασε την τεράστια απήχησή του αμέσως μετά τον θάνατο του Maxwell)!

O Maxwell, δηλωμένος σοσιαλιστής αν και βαθύπλουτος, έγινε μέλος του βρετανικού κοινοβουλίου(!), και σύμφωνα με κάποια στοιχεία, ήταν πράκτορας της ισραηλινής υπηρεσίας πληροφοριών Mossad! (Θάφτηκε μετά τον θάνατό του στο Όρος των Ελεών, στην Ιερουσαλήμ.) Ο χαρακτήρας του «κακού» Έλιοτ Κάρβερ, της Τζέιμς Μποντ ταινίας Tommorow Never Dies, ο οποίος κατασκεύαζε θανατηφόρες πολεμικές συγκρούσεις σε όλο τον πλανήτη για να τροφοδοτεί τα δελτία ειδήσεών του, δανείστηκε πολλές «λεπτομέρειες» από τον Maxwell.

Για εμάς του Έλληνες, είναι συγκλονιστικές οι ομοιότητες της ανοδικής πορείας του Μάξγουελ με εκείνης του Κοσκωτά...

Η περίπτωση Eisner και Disney Corp.

O Michael Eisner, ήταν ο γενικός διευθυντής του Ομίλου Disney για 20 χρόνια, από το 1984 ως το 2005. Στην παντοδύναμη Disney Corp. ανήκουν μερικά από τα σημαντικότερα κινηματογραφικά και τηλεοπτικά στούντιο του πλανήτη, όπως τα Touchstone Pictures, Hollywood Pictures, Miramax, Buena Vista International, Touchstone Television, κ.ά.

Η Disney ελέγχει όμως και τους τεράστιους τηλεοπτικούς σταθμούς ABC, ESPN, Disney Channel, SOAPnet, Fox Kids International, Α&Ε Television Networks και E! Networks κ.ά., όπως μπορεί κανείς να διαπιστώσει στην ιστοσελίδα της ίδιας της Disney Corp. (http://corporate.disney.go.com/corporate/overview.html).

Ο επόμενος και μέχρι τα τέλη του 2006 γενικός διευθυντής της Disney Corp., George J. Mitchell, κατηγορήθηκε από τους ίδιους τους μετόχους της εταιρείας Roy E. Disney και Stanley Gold ως «μαριονέτα του Eisner»…

"Βαρόνοι" της Τηλεόρασης

Έτσι φτάνουμε στη σημερινή κατάσταση, όπου μερικοί μεγαλομανείς διευθυντές επιχειρήσεων και πολυεθνικών ελέγχουν το παγκόσμιο σκηνικό των Μ.Μ.Ε.

Ένας άνθρωπος πχ όπως ο Eisner, έλεγχε, ούτε λίγο ούτε πολύ, δέκα τεράστιες εταιρείες Μ.Μ.Ε., κάτι που είναι επίσημα δηλωμένο και διαπιστωμένο. Σκεφτείτε την τεράστια δύναμη που βρισκόταν στα χέρια αυτού του ανθρώπου!

Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που αναφέραμε, αλλά και ο μεγαλοεκδότης της Μ. Βρετανίας Rupert Murdoch, ο Bill Gates της Microsoft, ο Phil Knight, διευθυντής της Nike και ιδιοκτήτης της Laika Entertainment (που σύμφωνα με τον Micheal Moor είναι «corporate crook», δηλαδή «εταιρικός απατεώνας»)…

Λιγοστά άτομα, έχουν στα χέρια τους το ισχυρότερο όπλο όλων των εποχών, το οποίο έχει τη δύναμη να επηρεάζει καθοριστικά το τι σκέφτεται και τι επιθυμεί το πλήθος.

Κι όμως, ούτε οι κυβερνήσεις, ούτε το κοινό δεν κάνουν τίποτα σχετικά με αυτό. Κανονικά θα έπρεπε να είχε δημιουργηθεί μεγάλο πρόβλημα, γιατί ειδικά στις Η.Π.Α. υπάρχει πλήρης «αντιμονοπωλιακή νομοθεσία», που έχει φτιαχτεί ακριβώς για να μην μπορεί η εξουσία ενός Μέσου ή ενός βασικού αγαθού, να παρέρθει στα χέρια μιας μικρής ομάδας ανθρώπων.

Αν μελετήσει κάποιος, έστω και επιφανειακά την ιστορία των τηλεοπτικών καναλιών, θα διαπιστώσει ότι σ' αυτά διεξάγεται ένας διαρκής μυστικός πόλεμος, ο οποίος όμως γίνεται με τελείως συνωμοτικούς τρόπους, με συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, με μυστικές συγχωνεύσεις και απορροφήσεις εταιρειών, με πολιτικούς δάκτυλους που ελέγχονται από τις εταιρείες ενώ κανένας κοινωνικός έλεγχος και καμιά νομοθεσία δεν τολμά να παρέμβει.

Έτσι, έχουμε φτάσει στο σημείο να υπάρχουν Μ.Μ.Ε.-μονοπώλια της ενημέρωσης, στα οποία ανήκουν τηλεοπτικοί σταθμοί, εφημερίδες, ραδιόφωνα, εκδοτικές εταιρείες, κινηματογραφικά στούντιο αλλά ακόμη και οι multiplex αίθουσες (έλεγχος και της παραγωγής και της κατανάλωσης).

Και στα ίδια μονοπώλια ανήκουν οι μεγαλύτεροι ιστοτόποι του Internet, διαφημιστικές εταιρείες, ακόμη και ποδοσφαιρικές ομάδες!

Με άλλα λόγια, κάποιοι άνθρωποι ελέγχουν ό,τι διαβάσεις, ό,τι ακούσεις, ό,τι δεις, ό,τι αγαπήσεις, μέχρι και ό,τι θα αγοράσεις όταν θα πας στο super-market! Κι όμως, οι μονοπωλιακοί νόμοι δεν ενεργοποιούνται, αυτοί οι άνθρωποι αφήνονται ελεύθεροι να κάνουν ό,τι θέλουν, και αυτό τους δίνει την ευκαιρία να εξαπλωθούν ακόμη περισσότερο, με αποτέλεσμα να κατασκευάζουν τελικά γύρω μας ένα περίπλοκο matrix, ολοένα πιο ισχυρό και πιο δύσκολο να ξεφύγεις από τον ιστό του…

Αυτή η επικίνδυνη κατάσταση δημιουργήθηκε δυστυχώς με τον εξής τρόπο: Οι «ισχυροί» που έλεγχαν τα πράγματα, πίστευαν μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα ότι η πραγματική δύναμη είναι ο έλεγχος του Στρατού, της οπλικής βιομηχανίας και των εμπορικών διόδων, και όχι ο έλεγχος του «Πνεύματος».

Πίστευαν π.χ. ότι φτάνει να ελέγχεις την αστυνόμευση και τη διανομή του ψωμιού και του νερού σε μια χώρα, για να είσαι ο αδιαφιλονίκητος άρχοντάς της. Θεωρούσαν όλες τις υπόλοιπες δραστηριότητες, όπως π.χ. την Ιατρική, την Τέχνη, τη Διδασκαλία, την Ενημέρωση, ως δευτερεύουσες ή μη σημαντικές, για αυτό και επέτρεπαν στους «ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας» (δηλαδή τον απλό λαό) να ασχολούνται ελεύθερα μ' αυτές.

Με αυτόν τον τρόπο, όμως, μόλις δημιουργήθηκαν οι τηλεπικοινωνίες, το Ραδιόφωνο και η Τηλεόραση, μόνο τρεις κατηγορίες ανθρώπων υποψιάζονταν τις τρομερές δυνατότητες που προσέφεραν οι νέες εφευρέσεις:
  1. Οι οραματιστές (άτομα που συνήθως ήταν φιλόσοφοι, συγγραφείς ή επιστήμονες), που είχαν δυνατή φαντασία και ανοιχτό μυαλό για να φανταστούν από πριν το μέλλον και τις θετικές εξελίξεις που έφερναν τα νέα Μέσα…
  2. Εκείνοι που ήταν ήδη στην εξουσία και γνώριζαν ότι η Τηλεόραση και τα λοιπά Μ.Μ.Ε. μπορεί να είναι ένα ακόμη εξουσιαστικό εργαλείο…
  3. Και οι επίδοξοι εκμεταλλευτές των νέων δυνατοτήτων που μπορεί να μη διέθεταν εξουσία, είχαν όμως την οικονομική δύναμη για να επενδύσουν στα νέα μέσα και καταλάβαιναν ότι θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τα Μ.Μ.Ε. για τα συμφέροντά τους, προωθώντας νέες ιδέες και τάσεις και διαμορφώνοντας τελικά το κοινωνικό σκηνικό…
Όλοι οι υπόλοιποι, ισχυροί ή όχι, παρέμεναν θεατές γιατί δεν υποψιάζονταν την τρομερή δύναμη που έκρυβαν τα νέα Μέσα. Για αυτό και δεν επενέβησαν όταν οι προηγούμενοι προχωρούσαν στην κατάκτησή τους.

Όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, η τρίτη κατηγορία ήταν αυτή που βγήκε τελικά κερδισμένη και από αυτήν ξεπήδησαν τελικά οι «Βαρόνοι των Μ.Μ.Ε.». Οι πρώτοι, οι οραματιστές, μπορεί να είχαν τη γνώση και τη φαντασία, δυστυχώς όμως δεν είχαν τη θέληση να χρησιμοποιήσουν για προσωπικό όφελος αυτή τη γνώση, ούτε την οικονομική επιφάνεια για να χρηματοδοτήσουν τις νέες ιδέες ώστε να χρησιμοποιηθούν προς όφελος όλων.

Οι άνθρωποι της δεύτερης κατηγορίας, που ήταν ήδη ισχυροί, χρησιμοποίησαν τις νέες δυνατότητες που έδιναν τα Μ.Μ.Ε. άγαρμπα, με έπαρση. Δεν κατάφεραν να καταλάβουν τα μυστικά και να αποκτήσουν τον πλήρη έλεγχο των νέων Μέσων.

Μόνο οι τρίτοι, οι πλούσιοι έμποροι που ήξεραν να ελίσσονται και να «πουλάνε» στο πλήθος αυτό που ήθελε, κατάφεραν τελικά να μετατρέψουν τα νέα Μέσα και την Τηλεόραση σε πανίσχυρα όπλα. Πριν όμως μιλήσουμε για τους τελευταίους, ας δούμε πώς η δεύτερη κατηγορία, πίστεψε ότι η τηλεόραση θα μπορούσε να αποτελέσει ένα είδος άμεσης «αστυνομίας της σκέψης»!..

Μπορεί η Τηλεόραση να ελέγξει το νου;

Οι επιστήμονες είχαν υποψιαστεί από πολύ νωρίς την τεράστια δύναμη των Μ.Μ.Ε. Είχαν μάλιστα αναπτύξει διάφορα ερευνητικά προγράμματα για να τη μελετήσουν πριν από την έναρξη του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου.

Το αμερικανικό Πανεπιστήμιο του Πρίνσετον, είχε από το 1937 ξεκινήσει ένα ερευνητικό πρόγραμμα που ονομαζόταν «Radio Research Project», το οποίο ανάμεσα σε άλλους στόχους, είχε σκοπό να μελετήσει τη «δεκτικότητα» των ανθρώπων σε σχέση με τις υποβολές των Μ.Μ.Ε. Ανάμεσα στους ερευνητές βρίσκονταν υψηλόβαθμοι ερευνητές του αμερικανικού στρατού και της κυβέρνησης.

Διάφοροι συνωμοσιολόγοι, όπως ο Mack White (www.mackwhite.com), θεωρούν ότι οι ερευνητές εκείνου του προγράμματος του 1937 είχαν ήδη αρχίσει να εξερευνούν τις δυνατότητες «μαζικής πλύσης εγκεφάλου» που παρείχαν τα νέα Μέσα, και αυτή η έρευνα ήταν μια από τις πρώτες που αργότερα οδήγησαν στο πρόγραμμα MK ULTRA, την προσπάθεια των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών να αναπτύξουν τεχνικές «Ελέγχου του Νου» (Mind Control). Ο White πιστεύει ότι οι μελέτες που ξεκίνησαν το 1937, συνδέονται απόλυτα με τη ραδιοφωνική εκπομπή του 1938 του διάσημου Αμερικανού σκηνοθέτη Όρσον Γουέλς (Orson Welles), που έκανε τους Αμερικανούς να πιστέψουν ότι έγινε εισβολή από τον Άρη. Σύμφωνα με τον White, ήταν ένα πείραμα πάνω στη δυνατότητα των M.M.E. να πείθουν απόλυτα τους ακροατές τους και να κατασκευάζουν πραγματικότητες, βασισμένες στο πιο απίθανο ψέμα!


Ο Orson Welles σκηνοθετεί την Εισβολή των Αρειανών,
που το 1938 σκόρπισε τον πανικό στις Η.Π.Α.…
Στις 30 Οκτωβρίου 1938, ο Όρσον Γουέλς μετέφερε στο ραδιόφωνο το μυθιστόρημα του Άγγλου H. G. Wells Ο Πόλεμος των Κόσμων, το οποίο γράφτηκε το 1898. (Στο βιβλίο του ο Χ. Τζ. Γουέλς περιγράφει την εισβολή στη Γη των κατοίκων του Άρη. Οι Αρειανοί, οι οποίοι έχουν τελείως διαφορετική φυσιολογία από τους γήινους, φτάνουν στον πλανήτη μας επιβαίνοντας σε παράξενα άτρωτα και υπερτεχνολογικά ιπτάμενα σκάφη). Ο Όρσον Γουέλς στη μεταφορά του έργου στο ραδιόφωνο άλλαξε κάποιες λεπτομέρειες για να το κάνει πιο ρεαλιστικό: Προσάρμοσε την αφήγηση στον τρόπο με τον οποίο μεταδίδονταν τα δελτία ειδήσεων εκείνης της εποχής και διάλεξε ως τοποθεσία της αρειανής εισβολής, το New Jersey των Η.Π.Α. Ως αποτέλεσμα, χιλιάδες Αμερικανοί ακροατές που άκουσαν την εκπομπή πανικοβλήθηκαν και πίστεψαν ότι άκουγαν από το ραδιόφωνο τις ανταποκρίσεις μιας πραγματικής εισβολής από τον Άρη! Το αποτέλεσμα ήταν απίστευτο: Ένας πανικός άνευ προηγουμένου αγκάλιασε σχεδόν ολόκληρη την Αμερική!

Αν επρόκειτο πράγματι για πείραμα, η εκπομπή του Γουέλς έδειξε πέρα από κάθε αμφιβολία ότι τα Μ.Μ.Ε. μπορούσαν να προκαλέσουν αναταραχές και να κάνουν ακόμη και κράτη να διαλυθούν, φτάνει οι εκπομπές να ήταν σωστά σκηνοθετημένες και αληθοφανείς, κι ας περιέγραφαν το πιο απίστευτο γεγονός!

Ο White προσθέτει κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες:
«Ο ψυχολόγος Hadley Cantril διενήργησε μια μελέτη των αποτελεσμάτων των εκπομπών και δημοσίευσε τα ευρήματά του σε ένα βιβλίο, το Εισβολή Από τον Άρη: Μια Μελέτη της Ψυχολογίας του Πανικού (The Invasion from Mars: A Study in the Psychology of Panic). Η μελέτη εξερευνούσε τη δύναμη των εκπομπών, ειδικότερα σχετικά με τη δεκτικότητα των ανθρώπων κάτω από την επιρροή του φόβου. Ο Cantril συνδεόταν με το πρόγραμμα Radio Research Project του Πανεπιστημίου του Πρίνσετον, το οποίο χρηματοδοτήθηκε το 1937 από το Ίδρυμα Rockefeller. Επίσης, με το πρόγραμμα σχετιζόταν ο Frank Stanton, μέλος του "Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων" (Council on Foreign Relations – CFR) και παράγοντας του τηλεοπτικού σταθμού CBS, από το οποίο είχε γίνει η συγκεκριμένη εκπομπή.
Αργότερα, ο Stanton έγινε επικεφαλής του τμήματος ενημέρωσης του CBS, και σύντομα έγινε πρόεδρος του καναλιού, όπως και πρόεδρος του συμβουλίου της RAND Corporation, του σημαίνοντος "think tank" που ανάμεσα σε άλλα πράγματα, έκανε πρωτοποριακές έρευνες πάνω στο θέμα της "μαζικής πλύσης εγκεφάλου". Δύο χρόνια αργότερα, με χρήματα του Ιδρύματος Rockefeller, ο Cantril δημιούργησε το Γραφείο Έρευνας της Δημόσιας Άποψης (Office of Public Opinion Research – OPOR) κι αυτή στο Πρίνσετον.

Ο Frank Stanton,
πρόεδρος της δεξαμενής σκέψης
RAND Corp.,
πρόεδρος του καναλιού CBS
και ερευνητής του χειρισμού
της ανθρώπινης αντίληψης…
Ανάμεσα στις μελέτες που έγιναν από το OPOR ήταν η ανάλυση της αποτελεσματικότητας των "ψυχο-πολιτικών επιχειρήσεων" (σε απλά Ελληνικά, προπαγάνδα) του Γραφείου Στρατηγικών Υπηρεσιών (Office of Strategic Services – OSS), προάγγελου της CIA. Τότε, στη διάρκεια του Β' Π.Π., ο Catril με τα χρήματα του Rockefeller βοήθησε το μέλος του CFR και δημοσιογράφο του CBS, Edward R. Murrow, να δημιουργήσει το Princeton Listening Center, σκοπός του οποίου ήταν η μελέτη της ναζιστικής προπαγάνδας με σκοπό να εντοπιστούν οι ναζιστικές τεχνικές και να χρησιμοποιηθούν για την προπαγάνδα του OSS. 

Από αυτό το πρόγραμμα ξεπήδησε μια νέα κυβερνητική υπηρεσία, η Υπηρεσία Πληροφοριών Εξωτερικών Εκπομπών (Foreign Broadcast Intelligence Service – FBIS), που τελικά έγινε η USIA (United States Information Agency), που είναι το προπαγανδιστικό εργαλείο του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας (National Security Council). Έτσι, περίπου στο τέλος του 1940, η βασική έρευνα είχε γίνει και η μηχανή προπαγάνδας του κράτους είχε στηθεί, ακριβώς την ίδια εποχή που ανέτειλε η Τηλεόραση…»

Με όλα αυτά γίνεται φανερό ότι οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών, και κατά συνέπεια όλο το εξουσιαστικό παρακράτος των Η.Π.Α., γνώριζαν πολύ καλά τη σημασία του ελέγχου των Μ.Μ.Ε. για τα συμφέροντά τους και αναζητούσαν τεχνικές για να τον πετύχουν.

Όμως οι υπηρεσίες αυτές, ήταν επηρεασμένες από τον μονολιθικό και απολυταρχικό τρόπο των Ναζί και των σοβιετικών υπηρεσιών πληροφοριών, και ήθελαν να «μηχανοποιήσουν» τον έλεγχο της κοινής γνώμης και αν ήταν δυνατόν να παραγάγουν έναν «προγραμματισμένο» πολίτη.

Όπως είχε καταλάβει και ο Τζορτζ Όργουελ και τα μετέφερε στο θρυλικό μυθιστόρημα 1984, οι αυταρχικοί Εξουσιαστές δεν ήθελαν να μπλέξουν με τα περίπλοκα παιχνίδια του λεπτού χειρισμού της Κοινής Γνώμης, αλλά να βρουν έναν «μαγικό» τρόπο με τον οποίο να ελέγχουν απόλυτα τη σκέψη όλων των πολιτών. Έτσι, έκαναν διάφορα παράξενα πειράματα όπως αυτά που αναφέρονται παρακάτω στο κείμενο του Mack White:
«Ο ερευνητής Herbert Krugman αποκάλυψε ότι όταν ένα άτομο βλέπει τηλεόραση, η δραστηριότητα του εγκεφάλου μετατοπίζεται από το αριστερό, στο δεξί ημισφαίριο. Το αριστερό ημισφαίριο είναι το επίκεντρο της λογικής σκέψης. Εδώ η πληροφορία σπάει στα κομμάτια που την αποτελούν και αναλύεται με κριτικό τρόπο. Το δεξί ημισφαίριο, παρόλα αυτά, αντιμετωπίζει τα εισερχόμενα δεδομένα χωρίς κριτική, επεξεργάζεται τις πληροφορίες σε σύνολα, οδηγώντας σε συναισθηματικές αντί για λογικές αντιδράσεις. Η μεταφορά της δραστηριότητας από το αριστερό στο δεξί ημισφαίριο προκαλεί επίσης την απελευθέρωση των ενδορφινών, των φυσικών οπιούχων του σώματος. Έτσι, είναι πιθανό να γίνεις σωματικά εθισμένος στο να βλέπεις τηλεόραση, μια υπόθεση που υποστηρίζεται από πολυάριθμες μελέτες που έχουν δείξει ότι πολύ λίγοι άνθρωπο είναι ικανοί να απελευθερωθούν από τη συνήθεια της τηλεόρασης. Δεν είναι πλέον μια υπερβολή όταν παρατηρούμε ότι η νεολαία σήμερα που μεγαλώνει και διδάσκεται μέσα από τα κανάλια της τηλεόρασης, είναι διανοητικά νεκρή από την πρώιμη εφηβική ηλικία…
»Η αποβλάκωση της ανθρωπότητας αντικατοπτρίζεται σε μια άλλη αλλαγή που συμβαίνει στον εγκέφαλο όταν βλέπουμε τηλεόραση. Η δραστηριότητα στις ανώτερες περιοχές του εγκεφάλου (όπως στον νεο-φλοιό) ελαττώνεται, ενώ η δραστηριότητα στις κατώτερες περιοχές (όπως στο στεφανιαίο σύστημα) αυξάνεται. Το τελευταίο συχνά αναφέρεται ως «ερπετικός εγκέφαλος» και σχετίζεται με πιο πρωτόγονες διανοητικές λειτουργίες, όπως την αντίδραση «πολέμα ή τρέξε». Ο ερπετικός εγκέφαλος δεν μπορεί να ξεχωρίσει την πραγματικότητα από τη φτιαχτή πραγματικότητα της Τηλεόρασης. Για τον ερπετικό εγκέφαλο, αν μοιάζει αληθινό, είναι αληθινό.

Οπότε, αν και γνωρίζουμε συνειδητά ότι «είναι μονάχα μια ταινία», σε ένα άλλο επίπεδο δεν το γνωρίζουμε – η καρδιά χτυπά γρηγορότερα, π.χ. όταν βλέπουμε μια σκηνή αγωνίας. Παρομοίως, μπορεί να γνωρίζουμε ότι μια διαφήμιση προσπαθεί να μας εκμεταλλευτεί, αλλά σε ένα υποσυνείδητο επίπεδο η διαφήμιση πετυχαίνει, ό,τι κι αν κάνουμε, να μας κάνει να νιώσουμε ανεπαρκείς μέχρι να αγοράσουμε το πράγμα που διαφημίζεται. Και το αποτέλεσμα είναι πολύ πιο δυνατό, γιατί είναι υποσυνείδητο, λειτουργεί στο χαμηλότερο επίπεδο της ανθρώπινης αντίδρασης.

Ο ερπετικός εγκέφαλος καταφέρνει να μας κάνει να επιβιώνουμε ως βιολογικές οντότητες, αλλά μας αφήνει επίσης τρωτούς απέναντι στους χειρισμούς των προγραμματιστών της τηλεόρασης. Εκεί οι εκμεταλλευτές χρησιμοποιούν τα ίδια τα συναισθήματά μας ως νήματα για να μας ελέγξουν. Οι παρερμηνείες και οι οδηγίες που μας καθοδηγούν περνούν στο υποσυνείδητο, συνήθως χωρίς να τις εντοπίζουμε…»

Κείμενα σαν κι αυτό ίσως να θεωρούνται συνωμοσιολογικά, δεν είναι όμως καθόλου σοφό να προσπεράσουμε τις παρατηρήσεις που κάνουν. Πράγματι, πολλές μελέτες φαίνεται να στηρίζουν το γεγονός ότι η Τηλεόραση είναι ένα υπνωτικό μέσο, το οποίο ξεκλειδώνει εκείνα τα κέντρα του εγκεφάλου που σε όλη την υπόλοιπη διάρκεια της μέρας, είναι αυστηρά κλειδωμένα και ελεγχόμενα.

Ας το κάνουμε πιο κατανοητό: Όταν βρισκόμαστε έξω στον δρόμο και κάποιος ξένος προσπαθεί να μας πείσει για κάτι, είμαστε σχεδόν πάντα πολύ επιφυλακτικοί και δεν τον πιστεύουμε εύκολα. Έχουμε δηλαδή ενεργοποιημένη την «επιφυλακτικότητα», έναν ψυχολογικό μηχανισμό ο οποίος μας προστατεύει στις επαφές μας με τους άλλους ανθρώπους.

Όμως αυτός ο μηχανισμός παρακάμπτεται όταν βλέπουμε τηλεόραση.

Ο διαφημιζόμενος της Τηλεόρασης μπαίνει ελεύθερος μέσα στο σπίτι μας, μας μιλάει για οποίο θέμα θέλει πείθοντάς μας, κι όμως εμείς μπροστά του νιώθουμε απόλυτα χαλαροί, λαγοκοιμόμαστε, και νιώθουμε την απόλυτη σιγουριά ότι «όλα αυτά που ακούμε εκείνη τη στιγμή είναι απολύτως ασφαλή και δεν αποσκοπούν στο να μας επηρεάσουν».

Με άλλα λόγια, (συγχωρέστε με για την έκφραση) «ξεβρακώνουμε» το συνειδητό και το υποσυνείδητό μας, και το αφήνουμε να το χειρίζονται ελεύθερα οι τηλεοπτικοί «νανουριστές» μας.

Δουλεύουν τα "υποσυνείδητα μηνύματα";

Η συνωμοσιολογία της Τηλεόρασης που αναζητά ίχνη της χρήσης του Μέσου ως «μηχανή άμεσου μαζικού υπνωτισμού» από επίδοξους εξουσιαστές, εξερευνά και άλλες σκοτεινές πιθανότητες.

Μια από αυτές είναι το θέμα των «υποσυνείδητων μηνυμάτων». Σύμφωνα με τους συνωμοσιολόγους, ορισμένες εκπομπές περιέχουν ειδικά μηνύματα και υποβολές που προσπαθούν να παρακάμψουν τελείως το συνειδητό μας, και να μας μεταφέρουν διαταγές ή υποβολές χωρίς εμείς να το καταλαβαίνουμε καθόλου.

Μια πολύ γνωστή «τεχνική» που σχετίζεται με αυτό, είναι η τοποθέτηση στο κανονικό πρόγραμμα της τηλεόρασης εικόνων που διαρκούν για χιλιοστά του δευτερολέπτου και «δεν τις πιάνει το μάτι», αλλά καταγράφονται στο υποσυνείδητό μας (το μάτι μας χρειάζεται να βλέπει μια εικόνα για κάποιο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα για να την περάσει στη συνείδησή μας, παρόλα αυτά οι στιγμιαίες εικόνες που συλλαμβάνονται από το μάτι, καταγράφονται στη μνήμη, χωρίς να ενημερωθεί η «συνείδηση»). Επίσης, υποσυνείδητα μηνύματα αυτού του είδους θεωρούνται και οι ήχοι που είναι φτιαγμένοι με τέτοιον τρόπο ώστε εκτός από το πρωταρχικό μήνυμά τους, για το οποίο ενημερώνεται η συνείδηση, να μεταφέρουν κι άλλες πληροφορίες που καταγράφονται μονάχα στο υποσυνείδητο.

Σχετικά με τα «υποσυνείδητα μηνύματα» έχουν γίνει πολλές έρευνες, που λίγο-πολύ όλες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι τα μηνύματα αυτού του είδους μάλλον επηρεάζουν το κοινό, αφού σε διάφορες ομάδες ανθρώπων που έχουν δεχτεί χωρίς να το ξέρουν υποσυνείδητα μηνύματα, έχουν παρατηρηθεί κάποιες αποκλίσεις από τη νορμάλ συμπεριφορά.

Όμως πρέπει να τονίσουμε ότι αυτές οι παρατηρήσεις δεν αποδεικνύουν τίποτα με απόλυτη σιγουριά, γιατί αν παραδείγματος χάριν κάποιος εκπέμψει σε εσάς ένα τέτοιο μήνυμα ενώ βλέπετε τηλεόραση, υποβάλλοντάς σας εκείνη τη στιγμή να πάτε στην κουζίνα για να πιείτε νερό, το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα υπακούσετε, κι ας η υποβολή είναι τελείως ακίνδυνη και αυτό που σας ζητάει απόλυτα φυσιολογικό. Αυτό σημαίνει ότι οι υποβολές αυτές δεν λειτουργούν έτσι όπως νομίζουμε, ούτε είναι τόσο ισχυρές μέθοδοι «Ελέγχου του Νου» όσο θέλουν κάποιοι συνωμοσιολόγοι να πιστεύουν.

Το πιο γνωστό πείραμα σχετικά με τα υποσυνείδητα μηνύματα είναι εκείνο του James Vicary, ενός μαρκετίστα που το 1957 προσπάθησε να αυξήσει τις πωλήσεις φαγητού και αναψυκτικών με τη χρήση υποσυνείδητων μηνυμάτων.

Σε ένα πείραμα που διήρκεσε έξι βδομάδες, τοποθέτησε μια τηλεοπτική οθόνη σε έναν δημόσιο χώρο και πρόβαλλε σ' αυτήν μια ταινία, την οποία μπορούσε να παρακολουθήσει κάθε περαστικός. Στην ταινία αυτή, ανά 5 δευτερόλεπτα, εμφανίζονταν στιγμιαία μηνύματα διάρκειας μικρότερης από ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου, τα οποία δεν γίνονταν αντιληπτά από το συνειδητό. Αυτά τα μηνύματα προέτρεπαν τους θεατές να πιούνε Coca-Cola και να φάνε pop-corn. Ο Vicary ισχυρίστηκε ότι με αυτόν τον τρόπο αύξησε τις πωλήσεις του pop-corn κατά 57.5% και της Coca-Cola κατά 18.1%! (Στη συνέχεια κατοχύρωσε την πατέντα της «υποσυνείδητης διαφήμισης» και έφτιαξε μια εταιρεία για να την εκμεταλλευτεί, τη «Subliminal Projection Company», που σημαίνει «Εταιρεία Υποσυνείδητων Προβολών»!)

Οι ισχυρισμοί του Vicary προκάλεσαν έντονες ανησυχίες στο κοινό, που κορυφώθηκαν το 1973, όταν ένας διαφημιστής, ο Wilson Key, αποκάλυψε ότι οι διαφημιστές της τηλεόρασης χρησιμοποιούσαν συνεχώς τέτοια κόλπα, με σκοπό να αυξήσουν τις πωλήσεις προϊόντων. Το αποτέλεσμα ήταν να θορυβηθούν οι αρχές και να απαγορεύσουν τη χρήση αυτής της τεχνικής. Πολύ καλά έκαναν, αλλά πρέπει να τονίσουμε ξανά ότι η τεχνική δεν είναι σίγουρο ότι δουλεύει.

Ακόμη και ο ίδιος ο Vicary, απέτυχε το 1958 να αποδείξει την αξία της πατέντας του, σε μια τηλεοπτική εκπομπή του καναλιού CBC, όπου την παρουσίαζε. Στη διάρκεια της εκπομπής στην οποία μιλούσε, πρόβαλε, χωρίς να το ξέρουν οι τηλεθεατές, εκατοντάδες φορές το μήνυμα «Τηλεφωνήστε τώρα!» Όμως ο αριθμός των τηλεφωνημάτων στο εθνικό δίκτυο ή προς την εκπομπή δεν ξεπέρασε το συνηθισμένο. Παρόμοια πειράματα που έγιναν από άλλους ερευνητές δεν κατάφεραν ούτε αυτά να αποδείξουν ότι τα υποσυνείδητα μηνύματα δουλεύουν τόσο απλά και εύκολα…

Αν τα υποσυνείδητα μηνύματα ήταν η απόλυτη τεχνική του Mind Control, όλοι εμείς που μεγαλώσαμε με την Τηλεόραση θα έπρεπε να είμαστε πλήρως υποταγμένοι στους διαφημιστές (κάτι που θέλω να πιστεύω ότι δεν συμβαίνει). Αν η τεχνική δούλευε με απόλυτη επιτυχία, δεν θα χρειαζόταν επίσης όλο αυτό το περίπλοκο παιχνίδι διαχείρισης της κοινής γνώμης που παίζουν σήμερα τα Μ.Μ.Ε. Θα έφταναν μερικά υποσυνείδητα μηνύματα για να μας κατευθύνουν.

Παρόλα αυτά, ας μη βιαστούμε να απορρίψουμε την τεχνική. Το γεγονός ότι δεν δουλεύει απόλυτα από μόνη της, δεν σημαίνει ότι είναι άχρηστη. Ίσως, αν χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με άλλες τεχνικές επηρεασμού της Αντίληψης, να παράγει πολύ σημαντικότερα αποτελέσματα. Υπάρχουν όμως αυτές οι άλλες τεχνικές; Όπως δείχνουν τα γεγονότα, η απάντηση είναι «Ναι».

Στις 16 Δεκεμβρίου του 1997, περίπου στις έξι και μισή το απόγευμα, στην ιαπωνική τηλεόραση προβλήθηκε ένα επεισόδιο της γνωστής παιδικής σειράς κινουμένων σχεδίων Pokemon. Το συγκεκριμένο επεισόδιο, που ονομαζόταν Porygon: ο Στρατιώτης με το Ηλεκτρικό Μυαλό(!), περίπου στο 20 λεπτό της προβολής του, προκάλεσε επιληπτική κρίση σε 685 παιδιά που το παρακολουθούσαν! Ακολούθησε πανικός τηλεφωνημάτων και αναφορών, αφού πολλοί γονείς βρήκαν τα παιδιά τους πεσμένα μπροστά στην τηλεόραση, να έχουν σπασμούς ή να βγάζουν αφρούς από το στόμα. Ως αποτέλεσμα, το επεισόδιο αποσύρθηκε και απαγορεύτηκε.

Ο λόγος που τα παιδιά έπαθαν επιληπτική κρίση, ήταν ότι σε ένα συγκεκριμένο σημείο της εκπομπής γινόταν στην οθόνη μια έκρηξη και αναβόσβηναν με μεγάλη ένταση κόκκινα και μπλε φώτα. Σ' αυτό το παιδικό σόου εκρήξεις τέτοιου είδους ήταν βέβαια συνηθισμένες, αλλά στο συγκεκριμένο επεισόδιο οι λάμψεις συνέβαιναν για περίπου 6 δευτερόλεπτα με συχνότητά 12 φορές το δευτερόλεπτο.

Το αποτέλεσμα ήταν πολλά παιδιά να παραπονεθούν για πονοκέφαλο και ζαλάδα, έκαναν εμετό ή έχασαν το φως τους ή και λιποθύμησαν. Έτσι, 685 παιδιά οδηγήθηκαν σε νοσοκομεία. Σε 150 έγινε κανονική εισαγωγή, δύο μάλιστα από αυτά έμειναν στο νοσοκομείο για δύο εβδομάδες! Οι επιστήμονες αποδίδουν το φαινόμενο σε έναν μηχανισμό του εγκεφάλου, ο οποίος οδηγεί σε εναλλακτικές καταστάσεις συνείδησης όταν λαμβάνει πολύ δυνατά και έντονα οπτικά ερεθίσματα. Παρόλα αυτά, ο αριθμός των παιδιών που έπαθαν τα συμπτώματα, ξεπέρασε κάθε πρόβλεψη και κάθε λογική εξήγηση.
Η παιδική εκπομπή πού έστειλε στο νοσοκομείο 685 παιδιά!…

Σε ένα άλλο σχετικό τεστ που αναφέρεται συχνά από διάφορους συνωμοσιολόγους, ζητήθηκε από παιδιά που κάθονταν μπροστά στην τηλεόραση να συγκεντρωθούν στις εικόνες που έβλεπαν, ενώ ένας εγκεφαλογράφος που ήταν συνδεδεμένος στα κεφάλια τους και στις τηλεοράσεις, ήταν ρυθμισμένος έτσι ώστε να κλείνει την τηλεόραση όταν η εγκεφαλική λειτουργία των παιδιών έδειχνε ότι τα παιδιά έχουν πέσει σε κατάσταση ύπνωσης. Κανένα από τα παιδιά δεν κατάφεραν να κρατήσουν την τηλεόραση αναμμένη για πάνω από 30 δευτερόλεπτα!

Βέβαια, την εμπειρία της τηλεοπτικής υπνηλίας φαντάζομαι ότι την έχουμε ζήσει οι περισσότεροι. Όσο ενδιαφέρουσα κι αν είναι μια τηλεοπτική εκπομπή, αν την παρακολουθήσεις ξαπλωμένος άνετα και με σχετική ησυχία στον περιβάλλοντα χώρο, πιθανότατα θα κοιμηθείς άμεσα. Αυτό οφείλεται προφανώς και στο γεγονός ότι η τηλεόραση κουράζει τα μάτια, δεν απαιτεί αντίδραση όταν την παρακολουθείς, και όχι γιατί υπάρχει κάποιος μυστικός μηχανισμός που έχει σκοπό να μας υπνωτίσει…

Παρόλα αυτά, είναι προφανές ότι η τηλεόραση, επειδή ακριβώς είναι ένα Μέσο που μονοπωλεί τις αισθήσεις και οι περισσότεροι από εμάς το παρακολουθούμε ενώ βρισκόμαστε σε ημιφωτισμένους ή σκοτεινούς χώρους (γίνεται έτσι το επίκεντρο της προσοχής), μπορεί να μας συντονίσει σε διάφορες συχνότητες της εγκεφαλικής λειτουργίας και να μας μεταφέρει έτσι σε εναλλακτικές καταστάσεις της συνείδησης.

Αυτό χρησιμοποιούν οι συνωμοσιολόγοι ως επιχείρημα ότι η τηλεόραση είναι στην ουσία ένα ναρκωτικό.

Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα της Τηλεοπτικής Εξουσίας

Για ποιον λόγο όμως οι εναλλακτικές καταστάσεις της συνείδησης ισοδυναμούν με νάρκωση; Όταν διαβάζουμε ένα βιβλίο ή όταν ακούμε μια μουσική που μας αρέσει πολύ, μπαίνουμε και τότε σε εναλλακτικές καταστάσεις της συνείδησης. Αυτό άραγε σημαίνει ότι τα βιβλία ασκούνε πάνω μας mind control; Μήπως πρέπει να μελετήσουμε περισσότερο το όλο φαινόμενο, πριν φτάσουμε σε συμπεράσματα;

Μην γελιέστε. Η τηλεόραση δεν ασκεί επάνω μας τέτοια απλοϊκή «εξουσία». Δεν μας υπνωτίζει όπως ο Ζβενγκάλι, ο διαβολικός υπνωτιστής της ταινίας του 1931, αλλά παίζει ένα πολύ πιο λεπτό και επιδέξιο παιχνίδι «επηρεασμού» –και όχι «ελέγχου»– της κοινής γνώμης.

Εκεί ήταν που απέτυχαν οι απολυταρχικές προσπάθειες να γίνει η τηλεόραση μια «αστυνομία της σκέψης»: Κανένα Μέσο δεν μπορεί να επηρεάσει τις πεποιθήσεις του κοινού, αν πρώτα δεν κερδίσει την απόλυτη εμπιστοσύνη του, όσες «μαγικές» τεχνολογίες mind control κι αν διαθέτει. Ακόμη και η απόλυτα ελεγχόμενη κρατική σοβιετική τηλεόραση, δεν κατάφερε να πείσει τους Ρώσους και τους Βερολινέζους να κάτσουν ήσυχοι στα σπίτια τους και να μη στραφούν τελικά ενάντια στις κυβερνήσεις τους.

Ούτε η σημερινή αμερικανική τηλεόραση, που ελέγχεται όπως είδαμε από μια μειοψηφία, μπορεί να υποστηρίξει τη συνέχιση του πολέμου στο Ιράκ όταν όλος ο λαός αρχίζει να στρέφεται εναντίον του.

Η τηλεόραση έχει μια βασική αδυναμία: Μπορείς να τη σβήσεις όποτε θέλεις ή, πολύ απλά, μπορείς να αρχίσεις να αμφιβάλλεις για αυτά που σου σερβίρει. Έτσι χάνει άμεσα τη δύναμή της. Αυτό το ξέρουν όμως οι πονηροί έμποροί της, και για αυτό φροντίζουν να τα καταφέρουν έτσι, ώστε να μη θέλουμε να την κλείσουμε και να μη θέλουμε να αμφιβάλλουμε…

Η Τηλεόραση στα χέρια των εμπόρων: Μια σχέση "αγάπης" και "παντοδυναμίας"

Τα κράτη και οι απολυταρχικές εξουσίες, προσπαθώντας να βρούνε mind control πανάκειες, απέτυχαν να καταλάβουν τους νόμους που διέπουν τα Μ.Μ.Ε. και την Τηλεόραση, και έτσι έχασαν γρήγορα το παιχνίδι, όταν σ' αυτό μπήκαν οι πονηροί έμποροι που αναφέραμε πριν.

Αυτοί γνώριζαν «τι ζητούσε ο λαός» και πώς έπρεπε να του το πουλήσουν, αν ήθελαν να καταφέρουν να μπούνε μέσα στα σπίτια όσο το δυνατόν περισσότερων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Και χρησιμοποίησαν τη γνωστή, δοκιμασμένη, και πάντα πετυχημένη συνταγή του λαϊκισμού, του κίτρινου Τύπου και του χαμηλού επιπέδου εκπομπών που απευθύνονται όχι στον νου μας, αλλά στα ένστικτα, στον φόβο, στις προκαταλήψεις, στον εγωισμό και στα γεννητικά μας όργανα…

Έτσι το τηλεοπτικό πρόγραμμα γέμισε με όμορφους νεαρούς και κοπέλες με πλούσια «προσόντα», με λαμπερά αυτοκίνητα, με καλούς λευκούς μπάτσους και κακούς μαύρους εγκληματίες, με πλούσιους γαμπρούς, με ποδοσφαιρικά ντέρμπι και με οτιδήποτε άλλο απευθύνεται στο ηλίθιο και πάντα πεινασμένο ζώο που έχουμε μέσα μας.

Ταυτόχρονα γέμισε με χιλιάδες απίστευτα έξυπνες διαφημίσεις, που σε παγιδεύουν θέλεις δεν θέλεις, που σε βάζουν να τις τραγουδήσεις, να τις μιμηθείς, να αποδεχτείς τη σημαντικότητα του προϊόντος που πουλάνε και να νιώσεις ένοχος που δεν μπορείς να το αποκτήσεις…

Τα περισσότερα από αυτά τα κόλπα τα δίδαξαν οι μεγάλοι Βαρόνοι των Μ.Μ.Ε. του παρελθόντος, όπως π.χ. ο συμπαθών των Ναζί και δημιουργός πολέμων, ο Αμερικανός Γουλίαμ Ράντολφ Χιρστ, που είχε δημιουργήσει ένα απίστευτο μονοπώλιο των Μ.Μ.Ε. στην Αμερική πριν από τον Β' Π. Π., χρησιμοποιώντας κάθε θεμιτό ή αθέμιτο μέσο.

Η περίπτωση Χίρστ

Ο Χιρστ, που ήταν ιδιοκτήτης ενός από τους πρώτους τηλεοπτικούς σταθμούς των Η.Π.Α., του BWAL-TV, επένδυσε μια τεράστια περιουσία στις εκδοτικές επιχειρήσεις και αργότερα στον κινηματογράφο, στο ραδιόφωνο και τελικά στην Τηλεόραση. Οι «δημοσιογραφικές» μέθοδοι που χρησιμοποιούσε ήταν το απαύγασμα του κιτρινισμού. Είναι γνωστή η περίφημη φράση του: «Φτιάξε μου τις φωτογραφίες και θα σου φτιάξω τον Πόλεμο», εννοώντας ότι μπορούσε να κατασκευάσει οποιαδήποτε πολιτική κατάσταση ήθελε, χρησιμοποιώντας κατασκευασμένες ειδήσεις και προπαγάνδα. Έτσι θεωρείται ότι αυτός προκάλεσε το 1898 την έναρξη του πολέμου των Η.Π.Α. ενάντια στην Ισπανία!


Ο Γουίλιαμ Ράντολφ Χιρστ,
μέγας Βαρόνος των Μ.Μ.Ε.
Ο Χιρστ χρηματοδοτούσε πολιτικούς και βιομηχάνους και τους προωθούσε και τους διαφήμιζε για να εκλεγούν (ή τους εξαφάνιζε αν τολμούσαν να στραφούν εναντίον του), έκλεινε ολόκληρες βιομηχανίες στρέφοντας εναντίον τους την Κοινή Γνώμη με τη βοήθεια των δημοσιογράφων του, λέγεται ότι έφτασε μέχρι και στην κυριολεκτική εξολόθρευση ανθρώπων.


Ο Χιρστ πέτυχε να δημιουργήσει μια ολόκληρη «πλαστή πραγματικότητα» στις Η.Π.Α., την οποία διαμόρφωνε ο ίδιος όπως ήθελε, με τη βοήθεια των Μ.Μ.Ε. του. Με αυτές τις μεθόδους, μέσα σε μερικές δεκαετίες αγόρασε ή δημιούργησε πάνω από 50 εφημερίδες ημερήσιες ή εβδομαδιαίες, 12 ραδιοσταθμούς, δύο παγκόσμια πρακτορεία ειδήσεων, δύο κινηματογραφικές εταιρείες, το 1948 αγόρασε τον BWAL-TV, και την εποχή ανάμεσα στους δύο παγκόσμιους πολέμους έφτασε να πουλάει πάνω από 13 εκατομμύρια φύλλα ημερησίως!

«Εργαλείο» ή τελικά παγίδα της Πολιτικής;

Ελπίζω ότι φαίνεται πλέον ποια είναι η βασική συνωμοτική επιδίωξη της Τηλεόρασης και των υπόλοιπων Μ.Μ.Ε.: Είναι η δημιουργία ενός καθοδηγούμενου «κοινωνικού συνόλου», με την προώθηση ψευδών, παραφουσκωμένων, παραπλανητικών και χαμηλότατου επιπέδου ειδήσεων και απόψεων.
Τα μεγάλα Μ.Μ.Ε. διαφημίζουν τον εαυτό τους ως «φύλακες της Δημοκρατίας» και «προασπιστές των δικαιωμάτων του λαού» κλπ, η αλήθεια είναι όμως ότι το μεγαλύτερο μέρος των Μ.Μ.Ε. και ειδικά της Τηλεόρασης ήταν πάντοτε καθοδηγούμενο, εξυπηρετούσε πάντοτε πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα.

Όμως η Τηλεόραση είναι πλέον ο πιο αποτελεσματικός τρόπος που έχουν οι πολιτικοί για να διαφημιστούν και να μαζέψουν ψήφους, οπότε φοβούνται να κινηθούν εναντίον της.

Αν τα κανάλια στραφούν εναντίον τους, θα εξαφανιστούν!

Αυτό είναι το μεγαλύτερο μυστικό όπλο εκείνων που ελέγχουν τα Μ.Μ.Ε. και η πραγματική βάση κάθε θεωρίας συνωμοσίας εναντίον τους: Ότι «αυτοί κρατάνε και το μαχαίρι και το καρπούζι».

Για να τους γίνει δημόσια κριτική, αυτή η κριτική πρέπει να γίνει από κάποιο Μ.Μ.Ε. Αν όμως τα Μ.Μ.Ε. δεν θέλουν αυτή την κριτική, πώς αυτή θα φτάσει στο ευρύ κοινό;…

Δυστυχώς, δεν είναι καθόλου συνωμοσιολογία η σκέψη ότι αυτό που ακούμε πλέον παντού γύρω μας, δεν είναι οι απόψεις των πολλών, αλλά οι απόψεις των πολύ λίγων, που επιβάλλονται με δεκάδες μεθόδους στους πολλούς.

Περισσότερο από ποτέ υπάρχει σήμερα η ανάγκη να κάνουμε τις δικές μας έρευνες, με δικές μας προσωπικές μεθόδους, με δικά μας μέσα, όσο μικρά κι αν είναι. Μόνο έτσι θα πλησιάσουμε σε μια αλήθεια που θα ξέρουμε ότι δεν είναι παραχαραγμένη και δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα κανενός.

Ας κάνουμε τώρα ένα μικρό διάλειμμα για διαφημίσεις…

6.4.16

Κοινωνικός Δαρβινισμός

Η ΨΕΥΔΟ-ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ «ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ» ΤΩΝ ΙΣΧΥΡΩΝ (ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟΥ ΤΑΜΕΙΟΥ - ΔΝΤ)
  
(Άρθρο του Λουκά Καβακόπουλου, που δημοσιεύτηκε το 2010 στο περιοδικό Hellenic Nexus)


Διατήρησέ τους στον πόλεμο, διατήρησέ τους φτωχούς.
Η φτώχεια τους δεν είναι ατύχημα.
 
Μια ολιγαρχία κεφαλαιοκρατών και χρηματιστών διαχειρίζεται σήμερα τη μοίρα ολόκληρων λαών και φαίνεται να στέκεται απόλυτα απαθής απέναντι στη δυστυχία και στη μιζέρια που προκαλούν οι πράξεις της. Τα μέλη αυτής της ολιγαρχίας ζούνε μια πολυτελή και γεμάτη απολαύσεις ζωή, αλλά δεν αναγνωρίζουν στους ανθρώπους των «κατώτερων τάξεων» κάποιο ανάλογο δικαίωμα στην προσωπική ευτυχία ή επιβίωση. Αντίθετα, φαίνεται να θεωρούν ότι οι «κατώτερες τάξεις» καλώς παθαίνουν ό,τι παθαίνουν, αφού «δεν είναι ικανές για κάτι καλύτερο». «Η φτώχεια τους δεν είναι ατύχημα».
Τέτοιες απόψεις δηλώνονται σήμερα -συγκαλυμμένα βέβαια- από κάποιους ανθρώπους υψηλής διανοητικής στάθμης και δεδομένης κοινωνικής αποδοχής, όπως από τα μέλη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, τους «νεοφιλελεύθερους» πολιτικούς της Ευρώπης και το σύνολο σχεδόν των Αμερικανών ρεπουμπλικάνων πολιτικών (με πιο γνωστούς τους «συμβούλους» του Μπους, Τσένεϊ, Ράμσφελντ, Γούλφοβιτς). 
Επίσης, πρόσωπα της παγκόσμιας πνευματικής πρωτοπορίας, όπως ο μεγαλοπαραγωγός και συγγραφέας Howard Bloom ή ο μεγάλος επιστήμονας της εποχής μας, Richard Dawkins ή ο συγγραφέας και επιστήμονας Michael Shermer μοιάζουν να υποστηρίζουν αυτές τις απόψεις. Όσο για την Ελλάδα, τις εκφράζουν συνήθως οι υποστηρικτές του νεοφιλελευθερισμού και της «αυτορρύθμισης της αγοράς».
Οι απόψεις αυτές δεν βασίζονται σε κάποια πραγματική απανθρωπιά και σκληρότητα, αλλά σε μια ύπουλη «φιλοσοφία» που έχει εισβάλει στο παγκόσμιο σκηνικό και επηρεάζει τη σκέψη μας. Αυτή η «φιλοσοφία» (που όπως θα δούμε είναι φιλοσοφία μόνο σε εισαγωγικά γιατί βασίζεται σε μάλλον ανακριβή και λανθασμένα συμπεράσματα) είναι ο Κοινωνικός Δαρβινισμός.
Ο Κοινωνικός Δαρβινισμός είναι μια προσπάθεια να μετατραπεί η περίφημη φράση «Επιβίωση του Ισχυρότερου» σε ένα είδος «επιστημονικού» υποτίθεται, κοινωνικού, πολιτικού και οικονομικού δόγματος. Σύμφωνα με αυτό, οι πιο «εξελιγμένοι» έχουν περισσότερα δικαιώματα για να επιβιώσουν στη «φυσική σύγκρουση» ανάμεσα στις διάφορες κοινωνικές ομάδες, αφού είναι και οι πιο καλά εξοπλισμένοι για να τις αντιμετωπίσουν.
Αυτό το δόγμα όμως δεν ορίζει τι ακριβώς εννοεί με τον όρο «εξελιγμένοι» και «εξοπλισμένοι». Προφανώς εννοεί, απλά, εκείνους που είναι ήδη ισχυροί ...ή αρκετά τυχεροί!
Αμερικανική γελοιογραφία στην οποία ο Δαρβίνος ειρωνεύεται τα προγράμματα «διάσωσης των τραπεζών» (Bailout)

Αν λοιπόν αναλύσουμε τα παραπάνω, θα καταλήξουμε εύκολα στο ακόλουθο συμπέρασμα: ο Κοινωνικός Δαρβινισμός υποστηρίζει την επιβίωση των πλούσιων και των βολεμένων, σε βάρος των φτωχών, αδύναμων και άτυχων, γιατί υποτίθεται ότι οι τελευταίοι ευθύνονται για τις ατυχίες τους, άρα θα πρέπει τα γονίδιά τους ή τα διανοητικά τους κατασκευάσματα να μην συνεχίσουν να αναπαράγονται, ούτε να τους δίνονται ευκαιρίες!
Ο κοινωνικοδαρβινιστής πιστεύει ότι όλα αυτά έχουν ...αποδειχτεί επιστημονικά και ότι τα υποστηρίζει η θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου! (Παρακάτω θα δούμε ότι η θεωρία της εξέλιξης δεν υποστηρίζει, ευτυχώς ή δυστυχώς, τέτοια πράγματα).
Ένας κοινωνικοδαρβινιστής δεν υπάρχει περίπτωση να επικοινωνήσει πραγματικά με κάποιο άτομο κατώτερης οικονομικής ή κοινωνικής στάθμης, γιατί είναι σίγουρος για την ανωτερότητά του, σίγουρος για την «επιστημονική του φιλοσοφία» και γιατί σκέφτεται πάντα με τον ακόλουθο τρόπο: «Είσαι φτωχός; Φταις εσύ, και όχι το σύστημα που διαμορφώσαμε έτσι ώστε να μη σου δώσει ποτέ τις ευκαιρίες. Είσαι αμόρφωτος; Φταις εσύ, και όχι το σύστημα της Παιδείας που δεν λειτουργεί». Με άλλα λόγια, η υποτιθέμενη «φιλοσοφία» του τον διατηρεί πέρα από ένα ταξικό και ανθρώπινο χάσμα το οποίο είναι πολύ δύσκολο να ξεπεραστεί....
Όσο για την πολιτική του άποψη του κοινωνικοδαρβινιστή, αυτή συνοψίζεται ως εξής: «το πολιτικό σύστημα οφείλει να υποστηρίζει μόνο τα άτομα εκείνα που έχουν αποδείξει ότι είναι ικανά, αφού είναι ισχυροί και επιτυχημένοι, και όχι τους αποτυχημένους της κοινωνίας...»
Το παραπάνω επιχείρημα είναι απλά ένας φαύλος κύκλος που γίνεται φανερός όταν θυμηθούμε την πρόσφατη κατάσταση με την οικονομική υποστήριξη των τραπεζών που είναι υπεύθυνες για την πρόσφατη κρίση. Οι τράπεζες διανέμουν το χρήμα βάσει των υποτιθέμενων «δαρβινιστικών» κριτηρίων. Αφού όμως απέτυχαν, γιατί να τις στηρίξει το πολιτικό σύστημα;
Ο Κοινωνικός Δαρβινισμός χρησιμοποιείται τελικά ως δικαιολογία για τα δόγματα του άκρατου Καπιταλισμού και του πλήρους Νεοφιλελευθερισμού. Δεν εκφράζεται πλέον μόνο στα πλαίσια του ρατσισμού και του εθνικισμού όπως παλιότερα, αλλά και σε ατομικό και επιχειρηματικό επίπεδο. Ο πλούσιος επιχειρηματίας θεωρεί ότι ο «φυσικός νόμος» του επιτρέπει να χρησιμοποιήσει οποιαδήποτε ανήθικη μέθοδο για να αυξήσει τον πλούτο του ή να κάνει ζημιά στους αντιπάλους του και ταυτόχρονα να δικαιολογείται στον ίδιο του τον εαυτό ότι οι μέθοδοι που χρησιμοποιεί είναι θεμιτές στο πλαίσιο του «ανταγωνισμού της φύσης». Κάθε φορά που κάποιος ισχυρίζεται ότι «έτσι είναι η ζωή και οι επιχειρήσεις: Θα τους φας ή θα σε φάνε» στην ουσία εκφράζει τη θέση του Κοινωνικού Δαρβινισμού.
Με τον ίδιο τρόπο και εμείς γινόμαστε υποστηρικτές του Κοινωνικού Δαρβινισμού κάθε φορά που σκεφτόμαστε ότι κάποιος φτωχός ή άτυχος συνάνθρωπός μας είναι «άξιος της τύχης του» ή όταν προσπαθούμε να διαφυλάξουμε την αμφίβολη «ανωτερότητά» της φυλής και του πολιτισμού μας, υποστηρίζοντας ρατσιστικές αντιλήψεις.

Ο ΚΑΙΑΔΑΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ
Ο Κοινωνικός Δαρβινισμός, αν και δεν έχει πραγματική σχέση με τη θεωρία της Εξέλιξης, εμφανίστηκε την ίδια εποχή με τη δημοσίευση του βιβλίου του Δαρβίνου Περί της Καταγωγής των Ειδών και χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει τις ρατσιστικές αντιλήψεις που ήθελαν τους Άγγλους να είναι «ανώτεροι» από τις άλλες φυλές και υποτίθεται οι «πιο εξελιγμένοι».
Υποστηρίχθηκε λοιπόν από την τότε πανίσχυρη Βρετανική Αυτοκρατορία με τις δεκάδες αποικίες στον πλανήτη, αφού έδινε στους Άγγλους αποικιοκράτες τις απαραίτητες ηθικές δικαιολογίες για να συνεχίσουν να καταπιέζουν τους Ινδούς, τους ΝεοΖηλανδούς Μαορί, αργότερα τους Κύπριους και τους υπόλοιπους λαούς. Το έκαναν υποτίθεται ...για το καλό της Ανθρωπότητας.
(Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο σήμερα, το αγγλοσαξονικό ΔΝΤ προάγει την οικονομική εξολόθρευση «για το καλό της αγοράς» των «υπανάπτυκτων» επιχειρήσεων του ευρωπαϊκού Νότου για να αντικατασταθούν με τις «εξελιγμένες» του αγγλοσαξονικού Βορρά).

Γελοιογραφία του 1881: Ο Άνθρωπος δεν είναι παρά ένα σκουλήκι.

Ο Κοινωνικός Δαρβινισμός χρησιμοποιήθηκε επίσης για να στηρίξει τις ιδέες της «Ευγονικής», η οποία υποστήριζε ότι οι ανθρώπινες κοινωνίες θα πρέπει να απομακρύνουν από κοντά τους εκείνους που κουβαλούν «αδύναμα» ή χαμηλότερης ποιότητας «γονίδια». Στο πλαίσιο της Ευγονικής, η οποία μέχρι και σήμερα εφαρμόζεται κρυφά ή φανερά σε κάποια σημεία του πλανήτη, στειρώνονταν οι ασθενείς, οι τυφλοί, οι διανοητικά καθυστερημένοι, για να μην «μολύνουν» με τα κατώτερα γονίδιά τους τις κοινωνίες στις οποίες ζούσαν. Κάτι παρόμοιο με τον Καιάδα της Σπάρτης, στον οποίο πετούσαν οι Σπαρτιάτες τα αδύναμα παιδιά τα οποία ούτως ή άλλως δεν θα επιβίωναν στις σκληρές συνθήκες της εποχής τους, αλλά πλέον με «επιστημονικό πρόσωπο». Την ευγονική δεν χρησιμοποίησαν μόνο οι ναζιστές της Γερμανίας, αλλά και Άγγλοι, Σουηδοί και Αμερικανοί...
Έχει όμως δίκιο ο Κοινωνικός Δαρβινισμός; Είναι τα πράγματα έτσι που όποιος δεν δέχεται να παίζει στο παιχνίδι του σκληρού ανταγωνισμού στην ουσία αψηφά τις επιταγές της φύσης; Ή μήπως μας έχει επιβληθεί έντεχνα μια ψεύτικη, απάνθρωπη και οπισθοδρομική θεωρία, που απλά εξυπηρετεί στο να δικαιολογεί τις πράξεις των ισχυρών πείθοντας ταυτόχρονα εμάς ότι «δεν γίνεται αλλιώς»; 

ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ ΤΟΥ ΔΑΡΒΙΝΟΥ => ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΔΑΡΒΙΝΙΣΜΟΣ;
ΟΧΙ ΑΚΡΙΒΩΣ...
Θα περίμενε κανείς ότι ο Κοινωνικός Δαρβινισμός βασίζεται στη διάσημη θεωρία του Δαρβίνου που δημοσιεύτηκε το 1859. Όμως δεν είναι έτσι. Τις ιδέες του Κοινωνικού Δαρβινισμού τις είχε αναπτύξει λίγα χρόνια πριν ο Herbert Spencer, ένας Άγγλος κοινωνιολόγος που πίστευε ότι ήταν δίκαιο οι πλούσιοι να εκμεταλλεύονται τους αδύναμους, αφού έτσι λειτουργεί η Φύση. Ο Σπένσερ είναι ο άνθρωπος που έγραψε τη φράση «Η επιβίωση του Ισχυροτέρου», την οποία υιοθέτησε αργότερα και ο Δαρβίνος, αν και η θεωρία του δεν συμφωνούσε αναγκαστικά με τις ιδέες του Σπένσερ.
Ο Σπένσερ ξεκινούσε με κάποιους σοβαρούς προβληματισμούς, αλλά τους έλυνε με τον πλέον απαράδεκτο τρόπο. Π.χ. παρατηρούσε ότι η φιλανθρωπία δεν βοηθάει πραγματικά τους φτωχούς να επιβιώσουν, αλλά αντί να προτείνει την επιμόρφωσή τους και τη δημιουργία οικονομικών ευκαιριών για να βελτιωθεί η ζωή τους, υπαινισσόταν ότι η …μείωση του αριθμού των φτωχών μέσω στείρωσης ή μέσω της αδιαφορίας της κοινωνίας ακόμη και όταν εκείνοι φτάνουν στη λιμοκτονία, είναι μια καλή λύση. (Progress: Its Law and Cause).
Ο Σπένσερ φαίνεται ότι δεν είχε καταλάβει ακριβώς τη Θεωρία της Εξέλιξης όπως την ανέπτυξε ο Δαρβίνος. Πίστευε περισσότερο στην εξελικτική θεωρία του Λαμάρκ, που θεωρούσε ότι τα επίκτητα χαρακτηριστικά ενός οργανισμού κληρονομούνται στους απογόνους του. Ήταν σίγουρος π.χ. ότι αν δύο μορφωμένοι άνθρωποι τεκνοποιήσουν, έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να γεννήσουν ένα παιδί δεκτικό στη μόρφωση, από ό,τι δύο αμόρφωτοι, ενώ δύο αλκοολικοί θα γεννήσουν πιθανότερα ένα αλκοολικό παιδί! Αυτό δεν συμφωνεί καθόλου με την εξελικτική θεωρία του Δαρβίνου, την οποία αμέτρητες έρευνες έχουν επιβεβαιώσει, και η οποία υποστηρίζει ότι τα επίκτητα χαρακτηριστικά ΔΕΝ κληρονομούνται. Άρα τα παιδιά δύο μορφωμένων έχουν τις ίδιες ακριβώς πιθανότητες να γεννηθούν με την ίδια προδιάθεση απέναντι στη μόρφωση, την οποία έχουν και τα παιδιά δύο αμόρφωτων ανθρώπων, αν φυσικά μεγαλώσουν σε παρόμοια περιβάλλοντα.
Όμως ούτε ο Δαρβίνος φαίνεται να πρόσεξε αυτή τη θεμελιώδη διαφορά της ίδιας του της θεωρίας. Ήταν εξάλλου επηρεασμένος από τον περίγυρό του, παντρεμένος με την ξαδέλφη του μεγαλοβιομήχανου Joshia Wedgewood και δεν τον συνέφερε να αμφιβάλλει για την ανωτερότητα των λευκών πλούσιων Βρετανών απέναντι στους «κατώτερους». Ο Δαρβίνος, αν και γενικά ήταν ένας ευαίσθητος και ευγενικός άνθρωπος, δεν έκρυβε τις ρατσιστικές απόψεις του. Όπως έχει γράψει στην Καταγωγή του Ανθρώπου:
Σε κάποια μελλοντική εποχή, όχι πολλούς αιώνες μακριά από την εποχή μας, οι πολιτισμένες φυλές της ανθρωπότητας σχεδόν σίγουρα θα εξολοθρεύσουν και θα αντικαταστήσουν τις άγριες φυλές σε όλο τον κόσμο. Τότε οι ανθρωπόμορφοι πίθηκοι θα εξολοθρευτούν χωρίς αμφιβολία.
Προφανώς ο Δαρβίνος όταν αναφέρεται σε «ανθρωπόμορφους πιθήκους» εννοεί τους ανθρώπους εκείνους που δεν τηρούν το αγγλοσαξονικό στάνταρ. Εξάλλου, είναι καταγεγραμμένη η διάσημη πλέον ρατσιστική φράση του «Η διαφορά ανάμεσα σε έναν άνθρωπο της Γης του Πυρός και σε έναν Ευρωπαίο είναι μεγαλύτερη από εκείνη ανάμεσα σε έναν άνθρωπο της Γης του Πυρός και σε ένα κτήνος». Στην Καταγωγή του Ανθρώπου έγραψε επίσης: «Τα μέλη του ενός και του άλλου φύλου θα έπρεπε να αποφεύγουν να παντρεύονται σε περίπτωση κατωτερότητας, σωματικής ή πνευματικής...»

Η Αποικιοκρατική Βρετανική Αυτοκρατορία

Όμως, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι αν κάποιες πολιτικοκοινωνικές απόψεις του Δαρβίνου ήταν αμφίβολης ποιότητας, η επιστημονική πλευρά της θεωρίας του δεν κάνει τα ίδια λάθη. Η θεωρία του για την Εξέλιξη αναφέρεται ξεκάθαρα στην εξέλιξη των ειδών και δεν μπλέκεται με καμία πολιτική θεώρηση. Είναι ενδεικτικό ότι όταν αργότερα ο ξάδελφος του, ο Φράνσις Γκάλτον, ανέπτυξε τη θεωρία της ευγονικής (στείρωση των ασθενών και των διανοητικά ανάπηρων κλπ, η οποία ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στην Αγγλία και ήταν η ίδια που εφάρμοσαν αργότερα οι Ναζί), ο Δαρβίνος κράτησε τις σαφείς αποστάσεις του χαρακτηρίζοντάς την επιστημονικά αβάσιμη.
Όμως αυτό δεν μείωσε το πάθος του Γκάλτον να χρησιμοποιεί και αυτός τον Δαρβινισμό για να προωθήσει τις δικές του απόψεις, και ας έρχονταν σε αντίφαση με τη θεωρία της Εξέλιξης. Π.χ., στο βιβλίο του Hereditary Genius, χρησιμοποιώντας στατιστικές, αναλύοντας οικογενειακά δέντρα ισχυρών οικογενειών κλπ, έφτανε στο αντίθετο με την θεωρία της Εξέλιξης συμπέρασμα πως οι ανώτεροι, επιφανείς άνθρωποι, κληρονομούν την ευφυΐα τους στους απογόνους τους, ενώ πουθενά δεν έκανε λόγο για την όποια επίδραση του περιβάλλοντός τους, που σίγουρα έδινε περισσότερες ευκαιρίες ή δυνατότητες στα μέλη αυτών των οικογενειών…
Ο Γκάλντον, ως μοντέρνος Σπαρτιάτης, κατέληγε: «Μια δημοκρατία δεν μπορεί να επιβιώσει εκτός και αν αποτελείται από ικανούς πολίτες. Πρέπει να αμυνθεί, αρνούμενη την ελεύθερη είσοδο εκφυλισμένων ομάδων σ’ αυτήν».

ΔΑΡΒΙΝΟΣ, ΜΑΡΞ, ΧΙΤΛΕΡ ΚΑΙ ΚΡΟΠΟΤΚΙΝ
Η πολιτική δύναμη της παρερμηνείας της Εξέλιξης είναι φανερό πως είναι εξαιρετικά μεγάλη. Δύο τελείως αντίθετοι πολιτικοί άνδρες, ο Μαρξ και ο Χίτλερ, ενθουσιάστηκαν από τη θεωρία του Δαρβίνου, και την ενσωμάτωσαν ο καθένας με τον δικό του τρόπο στην προπαγάνδα τους.
Ο Χίτλερ θεωρούσε τη θεωρία της Εξέλιξης βασική για τη θεμελίωση του Εθνικοσοσιαλισμού.
Οι δυνατότεροι πρέπει να κυριαρχούν και να μην αναμιγνύονται με τους αδύναμους θυσιάζοντας έτσι την μεγαλοσύνη τους. Μόνο κάποιος που γεννήθηκε αδύναμος μπορεί να το θεωρήσει αυτό μοχθηρό, αλλά, αυτός είναι, ούτως ή άλλως, ένας αδύναμος και περιορισμένος άνθρωπος. Γιατί αν αυτός ο κανόνας δεν επιβληθεί, κάθε ανώτερη ανάπτυξη των ζωντανών πλασμάτων θα είναι αδιανόητη. (Mein Kampf)
Ο διάσημος καθηγητής του Χάρβαρντ Στήβεν Τζέι Γκουλντ παραδέχεται γενικά ότι «Τα βιολογικά επιχειρήματα υπέρ του ρατσισμού ήταν συνηθισμένα πριν το 1859, αλλά πολλαπλασιάστηκαν πολλές φορές μετά την αποδοχή της Θεωρίας της Εξέλιξης...». Άρα μπορούμε με ασφάλεια να πούμε ότι η δαρβινική θεωρία ήταν ένα βασικό βήμα προς τη γέννηση του ναζιστικού εφιάλτη.
Ο οπαδός της ισότητας όλων των φυλών και όλων των ανθρώπων Μαρξ, αλλά πολύ θυμωμένος με τους κεφαλαιοκράτες, ήταν εξίσου ενθουσιασμένος με τον Δαρβίνο, όπως και ο Χίτλερ: «Το βιβλίο του Δαρβίνου είναι πολύ σημαντικό και με βοήθησε ως επιστημονική βάση για την ταξική διαμάχη μέσα στην Ιστορία».
Βλέπουμε λοιπόν ότι ο Μαρξ όπως και ο Χίτλερ, βρήκαν στον Δαρβίνο μια καλή δικαιολογία ως βάση και ώθηση του πολέμου τους…
Ευτυχώς, δεν είδαν όλοι έτσι τη θεωρία του Δαρβίνου. Περίπου 20 χρόνια μετά την κυκλοφορία του Περί της Εξέλιξης των Ειδών, ο Γάλλος αναρχικός Εμίλ Γκωτιέ δημοσίευσε ένα κείμενο στο οποίο εξηγούσε ότι μια κοινωνία βασισμένη στις θεωρίες του Δαρβίνου θα ήταν ολοφάνερα μια κοινωνία συνεργασίας και όχι ανταγωνισμού ή πολέμου. Αυτή την άποψη ανέπτυξε αργότερα ο θεωρητικός του Αναρχισμού Κροπότκιν στο βιβλίο του Αλληλοβοήθεια, εξηγώντας ότι η Εξέλιξη οδηγεί αναπόφευκτα στην κοινωνικοποίηση και όχι στην ατομικοποίηση του ανθρώπου...
Στον κόσμο των ζώων είδαμε ότι η συντριπτική πλειονότητα των ειδών ζουν σε κοινωνίες και βρίσκουν στη συνεργασία το καλύτερο όπλο για τον αγώνα για τη ζωή: Εννοείται, φυσικά, με την ευρεία έννοια του όρου «δαρβινικός», ότι δεν πρόκειται για έναν αγώνα για τα μέσα της ύπαρξής του κάθε όντος, αλλά για έναν αγώνα ενάντια στις φυσικές περιστάσεις που είναι εχθρικές για το είδος. Τα είδη των ζώων, των οποίων η ατομική προσπάθεια έχει μειωθεί στα στενότερα όρια ενώ η πρακτική της αλληλοβοήθειάς τους έχει φτάσει στη μεγαλύτερη ανάπτυξη, είναι πάντα τα πιο πολλά, τα πιο ευημερεύοντα και τα πιο ανοικτά σε περαιτέρω πρόοδο. Η αμοιβαία προστασία που προκύπτει, η δυνατότητα για την επίτευξη των γηρατειών και της συσσώρευσης των εμπειριών, η δυνατότητα για την υψηλότερη πνευματική ανάπτυξη και την περαιτέρω ανάπτυξη του κοινωνικών συνηθειών, όλα αυτά διασφαλίζουν τη διατήρηση των ειδών, την ανάπτυξη και την παραπέρα εξέλιξή τους. Τα μη κοινωνικά είδη, αντιθέτως, είναι καταδικασμένα στην παρακμή.
Βλέπουμε λοιπόν ότι με τη βοήθεια της θεωρίας της εξέλιξης δόθηκε έδαφος σε διάφορα είδη πολιτικών θεωριών, κάποια από τα οποία είναι προοδευτικά, άλλα όμως οδηγούν την ανθρωπότητα αιώνες πίσω. 

Διατήρησέ τους στον πόλεμο, διατήρησέ τους φτωχούς. Η φτώχεια δεν είναι ατύχημα.(Αφίσα που με σαρκαστικό τρόπο συνδέει την επιβολή της φτώχειας με τους πολέμους).
 Όπως όμως αναφέραμε προηγουμένως, όλες σχεδόν οι παραδοχές του κοινωνικού δαρβινισμού (με εξαίρεση ίσως του Κροπότκιν) βασίζονται σε μια λαμαρκιανή αντίληψη και όχι στη θεωρία του Δαρβίνου. Ο Δαρβίνος μιλάει εξάλλου για διαφορές ανάμεσα στα είδη, ενώ οι άνθρωποι όλων των φυλών και όλων των πνευματικών ή οικονομικών επιπέδων, ανήκουμε ολοφάνερα στο ίδιο είδος (απόδειξη για αυτό ότι είμαστε γενετικά συμβατοί και μπορούμε να τεκνοποιούμε αναμεταξύ μας, και μάλιστα οι μιγάδες είναι συνήθως πιο υγιείς από άτομα που έχουν γεννηθεί από ενδογαμίες ή άτομα που ανήκουν σε κοντινές ομάδες ανθρώπων)!  
Πιο κοντά στις ιδέες του Κροπότκιν, ο Δαρβίνος στην Καταγωγή του Ανθρώπου καταλήγει ότι η φυσική επιλογή ευνόησε την ανάπτυξη του ορθολογισμού και της κοινωνικότητας, άρα και την συμπάθεια, την αλληλεγγύη και τη βοήθεια προς τα πιο αδύναμα μέλη των ανθρώπινων κοινοτήτων.
Ένα πιο δυνατό επιχείρημα κατά του Κοινωνικού Δαρβινισμού και όλων των σημερινών εκφάνσεών του, όπως π.χ. της «Κοινωνιοβιολογίας» του E.O. Wilson ή της «Εξελικτικής Ψυχολογίας» του Richard Dawkins, μας δίνει ο καθ. Χρήστος Γεωργίου: «Αφού πρώτα οι κοινωνιοβιολόγοι στιγματίζουν τα ζώα και τις συμπεριφορές τους με ανθρωποκεντρικούς χαρακτηρισμούς όπως “άγριος”, “επιθετικός”, “αρχηγός”, “εργάτης”, “βασίλισσα”, “υποτελής” κλπ, τους επανασυσχετίζουν με την “ανθρώπινη φύση” με ψευδοεπιστημονικά κυκλικά επιχειρήματα βιολογικού αναγωγισμού, παραβλέπουν βασικές γνώσεις βιοχημείας και το ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος δικτυώνεται διανοητικά μετά τη γέννηση και σε απόκριση στο κοινωνικό περιβάλλον». (Χρήστος Γεωργίου, καθηγητής Βιοχημείας στο Πανεπιστήμιο Πατρών, άρθρο στην Ελευθεροτυπία, 15-2-2009).
Πρέπει βέβαια να τονίσουμε ότι οι επιστήμονες που αναφέρθηκαν προηγουμένως έχουν προσπαθήσει να διαχωρίσουν κάπως τη θέση τους από τον κοινωνικό δαρβινισμό. Π.χ. ο Dawkins δηλώνει στο πασίγνωστο βιβλίο του Το Εγωιστικό γονίδιο: «Δεν υποστηρίζω μια ηθική που βασίζεται στην εξέλιξη. Απλά λέω πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχουμε μια ηθική υποχρέωση να δρούμε έτσι. […] Μια κοινωνία βασισμένη στον αδίστακτο εγωισμό των γονιδίων θα ήταν μια πολύ κακή κοινωνία για να ζήσεις σ’ αυτήν».
Ένα ακόμη χτύπημα κατά του Κοινωνικού Δαρβινισμού ήρθε από τα μαθηματικά και τη Θεωρία των Παιγνίων. Επιστήμονες όπως ο νομπελίστας John Nash (για τη ζωή του οποίου γυρίστηκε η ταινία A Beautiful Mind) έχουν αποδείξει ότι σε πολλαπλά επιχειρηματικά σενάρια ο ανταγωνισμός είναι επιζήμιος για όλους τους συμμετέχοντες ενώ η συνεργασία είναι πολλές φορές αποδοτικότερη για όλους, παρά για τον έναν νικητή του ανταγωνισμού!

Ο καθηγητής Νας, ο οποίος απέδειξε μαθηματικά την επιχειρηματική αξία της συνεργασίας και της αλληλοβοήθειας, καταρρίπτοντας τους μύθους του Κοινωνικού Δαρβινισμού.
Επίσης, πρέπει να προσθέσουμε ότι ολόκληρος ο Κοινωνικός Δαρβινισμός ξεκινάει από τις παραδοχές «ό,τι είναι φυσικό, είναι και δίκαιο και ηθικά σωστό» και «ό,τι δεν είναι σύμφωνο με τη Φύση είναι λάθος», οι οποίες είναι προφανώς λανθασμένες, αφού η ανθρωπότητα έχει αναπτυχθεί προχωρώντας σχεδόν πάντα σε κατευθύνσεις που είναι ενάντιες στη φυσική τάξη των πραγμάτων. Ολόκληρος ο μέχρι σήμερα πολιτισμός μας μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει εξελιχθεί έτσι, και μπορούμε να εντοπίσουμε αμέτρητα θετικά χαρακτηριστικά του, άρα δεν είναι «κακός».
Είναι λοιπόν μια παρεξήγηση η δημοφιλής πεποίθηση της εποχής μας ότι η θεωρία της Εξέλιξης έχει λύσει τα μυστήρια των κοινωνικών φαινομένων. Όμως, δυστυχώς, πάρα πολλοί άνθρωποι σε όλο τον κόσμο πιστεύουν σήμερα ακράδαντα ότι η θεωρία της Εξέλιξης υποστηρίζει τις πολιτικές ρατσιστικές ή ατομιστικές τους αντιλήψεις...

ΔΑΡΒΙΝΙΚΟΙ ΒΙΟΑΝΑΡΧΟΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ
Πιστεύω ότι είτε προσαρμόζεσαι είτε πεθαίνεις. Είτε είσαι ένα αποδοτικό μέλος της Κοινωνίας είτε είσαι μια βδέλλα που την απομυζά. Δεν μπορείς να είσαι και τα δύο. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν μπορώ να υποστηρίξω τον Ομπάμα και το Δημοκρατικό Κόμμα. Οι Δημοκράτες (με τα κοινωνικά συστήματα ασφάλισης και υγείας) έχουν παραβιάσει τον φυσικό νόμο του Κοινωνικού Δαρβινισμού. Αυτό δεν γίνεται να το κάνεις και να περιμένεις να σε στηρίξουμε!
(Αμερικανός Κοινωνικός Δαρβινιστής)
Στον 20ο αιώνα, μετά την πτώση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας που τον στήριζε, ο πρωτογενής Κοινωνικός Δαρβινισμός μπήκε στο στόχαστρο πολλών διανοούμενων και έτσι η επιρροή του άρχισε να μειώνεται. Κάποιοι μάλιστα τόλμησαν να υποθέσουν ότι εξαφανίστηκε μετά την πτώση του ναζιστικού καθεστώτος.
Όμως, αν και η ρατσιστική και εθνικιστική φιλοσοφία του Κοινωνικού Δαρβινισμού δεν ήταν ένα θέμα που συζητιόταν ανοιχτά, αυτό δεν σήμαινε ότι δεν εφαρμοζόταν και τα διάφορα δογματικά συμπεράσματά της. Π.χ., την περίοδο 1910-1930, 24 Πολιτείες των ΗΠΑ εφάρμοσαν νόμους στείρωσης των ανθρώπων χαμηλής νοημοσύνης, των αλκοολικών, των φυματικών, όσων είχαν αφροδίσια νοσήματα ή ειδικές ανάγκες. Ήταν ένα πρόγραμμα ιδιαίτερα δημοφιλές που είχε την υποστήριξη του Κογκρέσου, το οποίο μάλιστα ψήφισε νόμο που απαγόρευε μεταναστεύσεις από περιοχές «χαμηλής ποιότητας ανθρώπων σε άλλες, “καλύτερες”».
Οι ισχυροί των ΗΠΑ υιοθετούσαν πάντοτε ένα παράξενο μείγμα χριστιανικής ιδεοληψίας και Κοινωνικού Δαρβινισμού. Επικαλούνται ταυτόχρονα την αγάπη του Χριστού και την σκληρότητα της Φύσης, στις ίδιες μάλιστα προτάσεις. Πρόκειται για δύο αντιφατικές λογικές, αφού η μια είναι καθαρά θεολογική ενώ η άλλη καθαρά αθεϊστική. Κι όμως, αυτό το αντιφατικό μείγμα είναι ιδιαίτερα εμφανές στην αμερικανική επιχειρηματική και πολιτική λογική, όπως τα τελευταία χρόνια όταν η οικογένεια Μπους είχε φέρει το ρεπουμπλικάνικο κόμμα στην εξουσία.
Σήμερα, τα επιχειρήματα του αθεϊστικού Κοινωνικού Δαρβινισμού χρησιμοποιούνται από ανθρώπους που δηλώνουν πιστοί Χριστιανοί, ενάντια όμως στα προγράμματα κοινωνικής ασφάλισης που προσπαθεί να οργανώσει ο Ομπάμα για να βοηθήσει τους φτωχούς, εκπληρώνοντας δηλαδή μια βασική απαίτηση του Χριστιανισμού. 

Γελοιογραφία: Ο Δαρβινισμός είναι ένα αθεϊστικό ψέμα. Εκτός και αν μιλάμε για πολιτική – τότε είναι πολιτική επιστήμη…
 Προς την κατεύθυνση της δημιουργίας όλου αυτού του επιστημονικοφανούς αχταρμά, ώθησαν και οι ιδέες υποστηρικτών της απόλυτης ελευθερίας του ατόμου σε μια καπιταλιστική κοινωνία, όπως η περίφημη Ayn Rand, αν και οι διάφοροι συνεχιστές της προσπάθησαν να δείξουν ότι η δική τους άποψη περί καπιταλισμού ελεύθερου από οποιαδήποτε κρατική ή κοινωνική παρέμβαση, δεν έχει τίποτα να κάνει με την εξολόθρευση των αδύναμων…
Δεν είναι λίγοι οι μεγαλοεπιχειρηματίες σήμερα που κάνουν δηλώσεις που δείχνουν ότι είναι έντονα επηρεασμένοι από τον Κοινωνικό Δαρβινισμό:
«Ο Δαρβίνος είναι καλύτερος οδηγός απέναντι στον ανταγωνισμό από ότι οι οικονομολόγοι» (Bruce Henderson, ιδρυτής της εταιρείας συμβούλων επιχειρήσεων Boston Consulting Group)
«Στο μέλλον οι παγκόσμιοι προμηθευτές και οι τοπικοί διανομείς θα κυριαρχούν στην Αγορά. Θα γίνουν πιο αποτελεσματικοί και ισχυροί. Οι πλούσιοι θα γίνουν πλουσιότεροι και ισχυρότεροι, οι φτωχοί φτωχότεροι μέχρι που θα χαθούν. Θέλετε να είστε ένας από τους πλούσιους ή από τους φτωχούς;» (William Ryan, CEO της εταιρείας Point Spring & Driveshaft)
Σύμφωνα με τον φιλόσοφο Douglas Hofstader, τα άτομα που υποκινούνται από τις ιδέες του Κοινωνικού Δαρβινισμού έχουν συχνά τα ακόλουθα χαρακτηριστικά: 1) είναι υπέρ μιας ανταγωνιστικής νεοφιλελεύθερης οικονομίας 2) είναι συντηρητικοί απέναντι στις κοινωνικές αλλαγές, γιατί θεωρούν ότι η κοινωνία έχει εξελιχθεί μέσω της «φυσικής επιλογής» και είναι «η καλύτερη δυνατή» 3) επιζητούν μια κοινωνική πολιτική «ευγονικής», όπου οι ανίσχυροι θα απομακρύνονται ή θα αφήνονται στην τύχη τους και 4) έχουν πάντα ένα ιμπεριαλιστικό όραμα.
Στο πλαίσιο του Κοινωνικού Δαρβινισμού κινείται και όλη αυτή η μανία τελευταία που έχει καταλάβει τους βιολόγους να ανακαλύπτουν τα διάφορα αμφίβολα «γονίδια της συμπεριφοράς», που υποτίθεται σε κάνουν χοντρό ή λεπτό, ταλαντούχο ή μέτριο, τεμπέλη ή εργατικό, ομοφυλόφιλο ή οπαδό της πολυγαμίας, τζογαδόρο ή παιδεραστή, ναρκομανή ή φιλόσοφο κλπ. Όλα αυτά τα υποτιθέμενα γονίδια σε καμιά σχεδόν περίπτωση δεν έχουν αποδειχτεί ότι επηρεάζουν πραγματικά τις συμπεριφορές που ισχυρίζονται…
Όπως ίσως είναι φανερό, ακόμη και στην Ελλάδα, υπάρχουν πάρα πολλοί που επηρεάζονται, χωρίς να το καταλαβαίνουν ίσως, από τις ιδέες του Κοινωνικού Δαρβινισμού… 

ΔΑΡΒΙΝΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ
Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο μοιάζει να διακατέχεται και αυτό από τα δόγματα του Κοινωνικού Δαρβινισμού. Τα μέτρα που ζητά να επιβληθούν, όπως αυτά που επιβλήθηκαν πρόσφατα στην Ελλάδα, δεν είναι εύκολο να εξηγηθούν αν δεν ιδωθούν μέσα από το πρίσμα του Κοινωνικού Δαρβινισμού.
Π.χ. η αύξηση του ΦΠΑ και της φορολογίας των προϊόντων προτείνεται –υποτίθεται- για να «καλλιεργηθεί φορολογική συνείδηση στις επιχειρήσεις», ενώ η πικρή αλήθεια είναι ότι η αύξηση κάνει ακόμη πιο δύσκολο το εμπόριο για μικρά καταστήματα (τα μεγάλα μπορούν να απορροφήσουν τις αλλαγές επειδή έχουν μεγαλύτερο τζίρο άρα και ποσοστά κέρδους, άρα μπορούν να απορροφήσουν τις αυξήσεις χωρίς πρόβλημα). Τα μικρά λοιπόν καταστήματα οδηγούνται στο να κλείσουν, για να ωφεληθούν τα μεγάλα. Προφανώς το ΔΝΤ θεωρεί ότι αυτό είναι «το σωστό».
Με την ίδια λογική, προτείνει να αφεθεί ανεξέλεγκτο το δικαίωμα απόλυσης των υπαλλήλων των επιχειρήσεων και να μειωθούν οι σχετικές αποζημιώσεις. Ποιος κερδίζει από αυτό; Μόνο ο ισχυρός και αδίστακτος επιχειρηματίας, που για να αυξήσει την παραγωγή μπορεί πλέον να τσαλαπατήσει τις ζωές των υπαλλήλων του, ενώ ο ευαίσθητος και φιλικός με τους υπαλλήλους του επιχειρηματίας δεν κερδίζει ουσιαστικά τίποτα, αφού δεν θα εκμεταλλευτεί αυτή τη δυνατότητα.
Σε άλλες χώρες, όπως π.χ. τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, το ΔΝΤ έχει κάνει εξαιρετικά επιβλαβείς κινήσεις, ιδιωτικοποιώντας π.χ. τις εταιρείες ύδρευσης ή δίνοντας την ευκαιρία σε πολυεθνικές να αγοράσουν και να εκμεταλλευτούν το δημόσιο πλούτο, αδιαφορώντας για την οικολογική καταστροφή που προκαλούν και την κατακρήμνιση του βιωτικού επιπέδου των ανθρώπων της χώρας. Στο πλαίσιο του Κοινωνικού Δαρβινισμού κάτι τέτοιο είναι τελείως αποδεκτό, αφού η καταστροφή του περιβάλλοντος μιας «υπανάπτυκτης» χώρας είναι πηγή πλουτισμού για μια ομάδα, υποτίθεται πιο «εξελιγμένων» ατόμων… 

ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΝΩΤΕΡΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΚΑΣΤΕΣ «ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΕΙΔΟΣ»;
Τελευταία οι άνθρωποι της ανώτερης οικονομικής κάστας, προσπαθώντας προφανώς να επιβεβαιώσουν τις «δαρβινοφανείς» αντιλήψεις τους, προσπαθούν να συμπεριφερθούν σαν να έχουν μεταλλαχτεί σε ένα διαφορετικό είδος. Π.χ. τα κορυφαία στελέχη των μεγαλύτερων πολυεθνικών αποφεύγουν να συναντηθούν με τους υφιστάμενούς τους, δεν κατεβαίνουν στο επίπεδο του δρόμου για να μη έρθουν σε επαφή με τους κατώτερούς τους αλλά κινούνται με ελικόπτερα από ταράτσα σε ταράτσα, επιλέγουν προσεκτικά τις γυναίκες με τις οποίες θα τεκνοποιήσουν, και προσπαθούν με μύριες βιο-τεχνολογικές μεθόδους να αποδείξουν την «γενετική τους ανωτερότητα».
Μαθαίνουμε ότι αγοράζουν οικόπεδα σε τελείως απομονωμένες περιοχές που δεν υπάρχει εύκολη πρόσβαση ούτε οδικώς ούτε από θάλασσα, όπως π.χ. στη Μάνη της Πελοποννήσου ή στη Σιβηρία, για να χτίσουν προφανώς τα «κάστρα» μέσα στα οποία θα αναπτύξουν το νέο τους «είδος». Ταυτόχρονα κυκλοφορούν μύρια άρθρα και βιβλία μέσα από τα οποία μας διαφημίζουν ότι «πρόκειται για ένα νέο είδος ανθρώπου», «ότι έχουν ξεπεράσει τον ορισμό του ανθρώπινου όντος» κλπ…
Είναι πραγματικά ένα νέο ανθρώπινο είδος; Δεν μπορούμε να απαντήσουμε με σιγουριά, αλλά μπορούμε εύκολα να το αρνηθούμε. Δεν υπάρχει κάποιο γενετικό χαρακτηριστικό που μπορεί να μας χωρίσει ουσιαστικά σε ανώτερους και κατώτερους. Δείγματα ανώτερης ικανότητας ή ευφυΐας εμφανίζονται σε όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως κοινωνικής ομάδας, που έχουν γεννηθεί στα πιο αντίξοα περιβάλλοντα (π.χ. ο διάσημος Ινδός μαθηματικός Ραμανουτζάν που στα 12 του χρόνια είχε ανακαλύψει δικά του μαθηματικά θεωρήματα και θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους μαθηματικούς νόες, μεγάλωσε σε μια καλύβα). Άρα, αν υπάρχει αυτό το νέο είδος, ποια είναι εκείνα τα γενετικά χαρακτηριστικά του που πραγματικά το διαχωρίζουν από όλους εμάς;

Γελοιογραφία: Ο Δαρβίνος διώχνει από το σπίτι του τους οπαδούς της Ευγονικής και του Νεοφιλελευθερισμού.
ΕΞΟΔΟΣ
Αν επιβληθεί τελικά ο Κοινωνικός Δαρβινισμός ως ηθική βάση της κοινωνίας μας, τότε δεν υπάρχει χώρος για διανοούμενους, για καλλιτέχνες, για ανθρώπους του πνεύματος ή ακαδημαϊκούς, για εκείνους που θέλουν να παράγουν τα δικά τους μικρά αλλά σημαντικά πράγματα ή που θέλουν απλά να ζήσουν ευχάριστα τη μικρή ζωή τους. Θα πρέπει να γίνουμε θύματα ενός αιώνιου ανταγωνισμού, να αναζητούμε ασταμάτητα και χωρίς δισταγμούς τη δύναμη, να χρησιμοποιούμε όλα τα πράγματα ως όπλα και να θεωρούμε τους πολλούς ως το μοναδικό κριτήριο αξιολόγησης των ιδεών μας. Αυτό ολοφάνερα συμβαίνει ήδη σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Όμως, όπως είδαμε παραπάνω, δεν είναι κάποια σοβαρή «επιστημονική» άποψη όλα αυτά, αλλά απλά η αναπαραγωγή της πανάρχαιας κοινωνικής ανισορροπίας που είναι ριζωμένη στον πολιτισμό μας και οφείλουμε να βρούμε τον τρόπο να ξεπεράσουμε κάποτε.
Δεν υπάρχει κανένας βιολογικός ή φυσικός νόμος που να επιβάλει αυτή την ανισορροπία, αντίθετα με ό,τι νομίζουμε κάποιοι. Η ανθρωπότητα αντίθετα έχει δημιουργήσει πολλά πράγματα που μοιάζουν να έρχονται σε αντίθεση ή να συμπληρώνουν τη Φύση. Παραδείγματα είναι η φιλοσοφία, η αλληλοβοήθεια, ο ίδιος ο πολιτισμός, τα νοσοκομεία, η Ιατρική. Αυτά δεν μπορούν να εξηγηθούν με «δαρβινικούς» όρους επιβίωσης του ισχυρότερου. Μπορεί πράγματι κάποιοι να καταφέρνουν να τα χρησιμοποιήσουν ακόμη και αυτά ως όπλα για τη δική τους ισχυροποίηση, μπορούμε όμως να είμαστε σίγουροι ότι δεν δημιουργήθηκαν για αυτό το σκοπό.
ΠΗΓΕΣ:
     
  • http://standupforamerica.wordpress.com/2009/05/15/social-darwinism-and-class-warfare
  • Χρήστος Γεωργίου, Η Πολιτικοποίηση της Βιολογίας, 10/4/2009, Ελευθεροτυπία
  • From Darwin to Hitler: Evolutionary Ethics, Eugenics, and Racism in Germany, Richard Weikart
  • The Lucifer Principle, Howard Bloom, 1995
  • Κάρολος Δαρβίνος, Περί της Καταγωγής των Ειδών, 1859
  • Κοινωνικός Δαρβινισμός, Δημήτρης Μητρόπουλος, (http://tech.pathfinder.gr/xpaths/humanity/873414.html)
  • Γιατί ο Δαρβίνος είχε Δίκιο, Σταμάτης Αλαχιώτης, Το Βήμα 12/9/1999
     
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget