Περί «Θείας Μέθης» και «υπερβατικών γνώσεων»

Συζητώ συχνά με διάφορους ανθρώπους που προσπαθούν να μειώσουν την αξία της Λογικής μιλώντας για διάφορες θολές, αδιευκρίνιστες, αμφίβολες και σχεδόν πάντα κενές περιεχομένου ιδέες, όπως π.χ. την «υπερβατική υπερ-γνώση του Όλου».

Δεν έχω καταλάβει ακόμη για ποιο λόγο δίνουν τόσο μεγάλη αξία σε αερολογίες σαν κι αυτήν.
Οποιαδήποτε στιγμή μπορώ να πω ότι κατέκτησα μια τέτοια εκστατική κατάσταση. Και τι έγινε; Δεν υπάρχει κανένα κριτήριο για να αποφασίσω τη γνησιότητα της εμπειρίας μου, ούτε καν για να πείσω τον εαυτό μου!
Το μόνο αποτέλεσμα, συνήθως, είναι το κακό hung-over το επόμενο πρωί.

Πολύ πιο έξυπνο μου φαίνεται λοιπόν το ρητό του Μπουκόφσκι «Η πραγματικότητα είναι μια παραίσθηση που οφείλεται στην έλλειψη του αλκοόλ». Τουλάχιστον είναι ειλικρινές και παραδέχεται για ποιο πράγμα μιλάει...

Όλες σχεδόν οι θρησκείες χρησιμοποιούν την ίδια δικαιολογία: Μόλις παρουσιαστούν στους φανατικούς διάφορα λογικά επιχειρήματα που δείχνουν τις θεμελιώδεις αντιφάσεις των δογμάτων τους, οι πιστοί ξαφνικά αναφέρονται στην «έκσταση» της επαφής τους με την «Αλήθεια» ή με τον «Θεό», στη «χαρά» και στην «ευτυχία» που ένιωσαν, στη «Θεία Μέθη» που τους περικύκλωσε...

Δεν εννοώ φυσικά ότι όλοι αυτοί είναι μεθυσμένοι από αλκοόλ ή διάφορες ουσίες.

Η «μέθη» παράγεται, εκτός από το αλκοόλ, και από διάφορες ψυχοσωματικές καταστάσεις.
Π.χ., σκεφτείτε το συναίσθημα των φανατικών οπαδών του ποδοσφαίρου όταν βρίσκονται στο γήπεδο. Είναι διαπιστωμένο ότι οι ενδορφίνες στο σώμα τους, ουσίες που παράγουν συναισθήματα μέθης και έκστασης, φτάνουν σε πολύ υψηλά επίπεδα εκείνη τη στιγμή. Το αποτέλεσμα στην αντίληψη και στην συμπεριφορά είναι σχεδόν παρόμοιο με τη μέθη από αλκοόλ, ενώ οι παρενέργειες είναι πολύ λιγότερες, καθώς οι «ουσίες» που παράγουν οι αδένες μας είναι της καλύτερης δυνατής ποιότητας και πλήρως συμβατές με το σύστημά μας...

Είναι φυσικό η ανάμνηση μιας τέτοιας ψυχικής κατάστασης να είναι ιδιαίτερα «γλυκειά», να προκαλεί χαρά και να μας γεμίζει με θετική ενέργεια. Συγχέουμε λοιπόν την ψυχοσωματική αντίδραση με μια διανοητική κατάσταση, την «χαρά της πίστης».

Ακόμη και εγώ θυμάμαι με ιδιαίτερη, σχεδόν υπερβατική χαρά, μια ανοιξιάτικη μέρα την οποία επισκέφτηκα ένα υπέροχο μοναστήρι κάπου στην Κύπρο, το οποίο ήταν γεμάτο με λουλούδια. Ένιωσα ειλικρινά πιο κοντά στον Θεό και σίγουρα ένιωσα λίγο περισσότερο τη «θεία Μέθη».

Όμως το γεγονός ότι ένα ποτό είναι γλυκό γιατί έχει μέσα του ζάχαρη ή μέλι, δεν σημαίνει ότι δεν περιέχει και διάφορες άγευστες και άοσμες, εθιστικές και επικίνδυνες ουσίες.
Δεν εννοώ ότι η θρησκεία είναι αναγκαστικά επικίνδυνη, αλλά ότι δεν φτάνει να νιώσω κάποια χαρά εξαιτίας της για να γίνω τυφλός πιστός της.
Οφείλει να με πείσει και στα φιλοσοφικά, λογικά, ηθικά και κοινωνικά της κομμάτια, αυτά που είναι τα πιο δύσκολα δηλαδή, και στα οποία δυστυχώς όλες οι θρησκείες σήμερα αποτυγχάνουν. Η «Θεία Μέθη» και οι «υπερβατικές αισθήσεις» παραείναι επισφαλείς για να με οδηγήσουν στην πίστη. Θα έλεγα αντίθετα ότι μάλλον με απομακρύνουν.

Εκτός και αν ο Θεός λειτουργεί σαν έμπορος ναρκωτικών, ο οποίος προσφέρει δωρεάν μερικές δόσεις στα θύματά του, για να τα εθίσει και να τα παγιδεύσει απόλυτα αργότερα, κάτι που δεν το νομίζω...

Αρκετές «αποκρυφιστικές» οργανώσεις αναζητούσαν τη «θεία Μέθη», όχι για το θεολογικό ή το φιλοσοφικό της περιεχόμενο, αλλά για την ίδια τη «Μέθη», αυτή καθ' αυτήν.
Αφού το ανώτερο «μαγικό επίτευγμα», ό,τι κι αν ήταν αυτό, είχε ως αποτέλεσμα την ηδονή και τη χαρά, σκέφτηκαν ότι μπορούσαν άνετα να «κόψουν δρόμο» κατευθείαν προς αυτή την ηδονή και τη χαρά.
Π.χ. αν κάποιος ήθελε να γίνει αρχηγός ενός κράτους για να χαρεί και να νιώσει ηδονή, γιατί να μην προκαλούσαν την ίδια ηδονή, χωρίς να χρειαστεί να μπλεχτεί κάποιος με την πολιτική, την εξουσία και τα παιχνίδια της και όλα αυτά;
Οπότε, αυτές οι οργανώσεις υπέθεταν ότι αν πετύχαιναν τη χαρά και την ηδονή, είχαν φτάσει κατευθείαν στον υπέρτατο στόχο, στην επαφή με τον Θεό, αφού η επαφή με τον Θεό ούτως ή άλλως το ίδιο αποτέλεσμα θα είχε, χαρά και ηδονή...

Το αποτέλεσμα ήταν ότι αυτές οι οργανώσεις πειραματίστηκαν ιδιαίτερα με τις τεχνικές δημιουργίας ηδονής. Αυτές οι οργανώσεις, π.χ. η γνωστή βικτοριανή «Χρυσή Αυγή» (Golden Dawn) του ΜακΓκρέγκορ Μάδερς, είναι που έκαναν μόδα την «τάντρα», τη σεξουαλική γιόγκα και τις τεχνικές της στη Δύση. Ταυτόχρονα πειραματίστηκαν ιδιαίτερα με τις τελετουργίες, με τον ερεθισμό των αισθήσεων και με τις ουσίες.
Δεν νομίζω ότι είναι παρακινδυνευμένο να πούμε ότι η καταστροφική ιστορία της χρήσης των ναρκωτικών ουσιών για εξερεύνηση της αντίληψης και για τη δημιουργία ηδονής στο άτομο, ξεκινάει εκείνη την εποχή.

Η μελέτη των τεχνικών αυτών από τις λεγόμενες «μαγικές» οργανώσεις, αποκάλυψε κάτι που ήταν πάντοτε μπροστά στη μύτη όλων μας. Ότι οι ίδιες τεχνικές που μπορεί να χρησιμοποιήσει κάποιος για να διαγείρει τα κέντρα της ηδονής, χρησιμοποιούνταν πάντοτε από τις παραδοσιακές θρησκευτικές τελετουργίες.

Οι θρησκευτικές τελετές είναι σχεδόν πάντα ενορχηστρωμένες και χρησιμοποιούν ένα συνδυασμό οπτικών, ηχητικών και διανοητικών ερεθισμάτων. Σκεφτείτε τις γυναίκες που κλαίνε στη διάρκεια των γάμων, αλλά και τις τελετές βουντού στην Αϊτή. Βασίζονται στις ίδιες ψυχοσωματικές αντιδράσεις και πιθανότατα έχουν εξελιχθεί βασισμένες στις ίδιες παρατηρήσεις...

Δεν είναι επίσης σπάνιος ο συνδυασμός ουσιών και ψυχοσωματικών ερεθισμών. Στις τελετές βουντού παίρνουν μέρος σχεδόν πάντα παρόμοια «μαντζούνια», ενώ ακόμη και στην αρχαία Ελλάδα, στα Ελευσίνια, γνωρίζουμε ότι οι «μυημένοι» είχαν πιεί ένα μυστηριώδες ποτό με ψυχεδελικές δράσεις, τον «Κυκεώνα».

Μπορούμε σίγουρα να υποθέσουμε ότι και οι πολυήμερες «νηστείες» που επιβάλλονται στους πιστούς πριν από κάποια τελική και αποκαλυπτική τελετουργία (όπως π.χ. η μετάληψη) στην ουσία αδυνατίζουν τον οργανισμό και τον ωθούν να δεχτεί την ψυχεδελική δράση της τελετουργίας και των ουσιών της στο μέγιστο βαθμό.

Οι διάφοροι αρχηγοί καστών και «μυητικών» ομάδων εκμεταλλεύονταν πάντα αυτή την αδιευκρίνιστη κατάσταση της «μέθης» που παράγεται από ουσίες ή από συγκεκριμένα τελετουργικά αισθητηριακά ερεθίσματα.

Ένας από τους πιο διάσημους «ενορχηστρωτές» τέτοιων καταστάσεων, ήταν ο περίφημος «Γέρος του Βουνού», ο Χασάν Ι Σάμπα, ο οποίος κατεύθυνε τους «μυημένους» του με έναν συνδυασμό ουσιών, υπερβατικών διδασκαλιών και καλά ενορχηστρωμένων ψεύτικων «αποκαλύψεων».

Ο Χασάν Ι Σάμπα ήταν ο μεγάλος διδάσκαλος και καθοδηγητής των Ασσασσίνων, μιας αραβικής ομάδας που αποτελεί πρότυπο κάθε σημερινής ομάδας τρομοκρατών.

Οι Ασσασσίνοι χρησιμοποιούσαν φιλοσοφικές και θρησκευτικές διδασκαλίες, μυήσεις, τελετουργίες και πονηρά ενορχηστρωμένες καταστάσεις, για να παρασύρουν και να ελέγχουν τους «υφιστάμενούς» τους. Θεωρούσαν ότι μετέδιδαν ένα «μεσσιανικό» μήνυμα και μιλούσαν για τη δαιμονική φύση κάθε νόμου και λογικής.

Ο Μάρκο Πόλο στις διηγήσεις του αναφέρει ότι ο Σάμπα είχε πλάσει ένα είδος επίγειου παραδείσου με τον οποίο δελέαζε τους νεαρούς στρατολογημένους. Τους δίδασκε την «τεράστια δύναμη της τυφλής πίστης» και κατέληγε να τους υποβάλει ότι αν αυτοί του αποδείκνυαν την αφοσίωσή τους, θα κατακτούσαν μια θέση στον Παράδεισο, όπου θα ζούσαν ηδονικά για όλη την αιωνιότητα.

Σύμφωνα με τον Μάρκο Πόλο, ο Σάμπα είχε φτιάξει έναν μυστικό κήπο μέσα στον οποίο είχε κρύψει τις μεγαλύτερες απολαύσεις. Γυναίκες, μουσική, φαγητό, γλυκά, όλα αυτά ενισχυμένα με ψυχεδελικές ουσίες, αποκαλύπτονταν στον μεθυσμένο και ημι-ναρκωμένο «μυημένο», ο οποίος νόμιζε ότι βρισκόταν στον Παράδεισο και ότι ο Σάμπα κατείχε τα κλειδιά του...

Όταν οι «μυημένοι» συνέρχονταν, τους ενημέρωναν ότι είχαν πάει στον Παράδεισο, και για να επιστρέψουν έπρεπε να ακολουθήσουν τυφλά, μόνο με πίστη και χωρίς καμία αμφιβολία, τις επιταγές του Σάμπα.
Φυσικά, για να αποδείξουν την αφοσίωσή τους δεν τους ζητούσαν να κάνουν νηστείες, αλλά έπρεπε να ολοκληρώσουν παράτολμες ή αυτοκτονικές αποστολές, οι οποίες ήταν κυρίως αναθέσεις φόνων.
Η λέξη «ασσασσίνος» κατέληξε έτσι να σημαίνει «δολοφόνος» στην Αγγλική, και πολλοί υποθέτουν ότι η λέξη «χασίς» είναι η ετυμολογική ρίζα της.

«Τίποτα δεν είναι αληθινό, όλα επιτρέπονται», έλεγε λένε ο Χασάν Ι Σάμπα.

Εκτός βέβαια από το να φιλοσοφούμε και να σκεφτόμαστε. Είναι επικίνδυνο για την κάθε εξουσία, ειδικά των πανέξυπνων επιτήδειων που κατευθύνουν τα ανδρείκιλά τους με δόγματα, ψευτοφιλοσοφίες και διανοητικούς ιούς...

Καταλήγω ότι η περίφημη «υπερβατική» γνώση που ακούμε από διάφορους πιστούς και φανατικούς, έχει όλα τα χαρακτηριστικά αυτής της Μέθης, και ίσως θα πρέπει να την αντιμετωπίζουμε ως τέτοια: Ως κάτι που σε μικρό βαθμό ίσως είναι ευχάριστο, αλλά σε μεγάλο βαθμό είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο.

Μήπως όμως παραείμαι λογικός καθώς τα σκέφτομαι όλα αυτά; Μήπως πρέπει να βγω σε κάποιο μπαρ και να πιώ μερικά ποτά για να ζαλιστώ;

Που ξέρεις; Ίσως στη μέθη μου επάνω να νομίσω ότι ανακάλυψα τον Θεό...

Αγαπητοί φίλοι, σήμερα αντί για ένα κείμενο, σας αφιερώνω ένα τραγούδι:

«Μόνος»

(στίχοι και μουσική: Λουκάς Καβακόπουλος, Φωνητικά: Γαβριήλ Αθανασιάδης)

Εμπνευσμένο από το ομώνυμο ποίημα του Έντγκαρ Άλαν Πόε.

Γιατί οι συγγραφείς γράφουν τρελά πράγματα; (Ο Κανόνας της Τερατολογίας)

Είμαι εδώ και 10 χρόνια συγγραφέας στον χώρο του Παράξενου και του «Μεταφυσικού» (τα εισαγωγικά τα βάζω ως ειρωνεία, γιατί ελάχιστοι γνωρίζουν τι σημαίνουν όροι όπως «μεταφυσικό»). Επί πολλά χρόνια διετέλεσα αρχισυντάκτης του περιοδικού Strange και έχω κυκλοφορήσει, ως συγγραφέας, επιμελητής ή μεταφραστής πολλά βιβλία με σχετική θεματολογία.

Όλα αυτά τα χρόνια λοιπόν, έτυχε να γνωρίσω τους περισσότερους από τους ανθρώπους που έχουν επηρεάσει αυτούς τους χώρους. Γνώρισα συγγραφείς που έχουν διαμορφώσει τις πεποιθήσεις χιλιάδων ανθρώπων. Γνώρισα επίσης και πάρα πολλούς «ερευνητές», όπως και κάποιους πολύ ενδιαφέροντες ανθρώπους που δεν είναι συγγραφείς, ούτε δηλώνουν ερευνητές, αλλά είναι πηγές διαφόρων παράξενων και πολύ ενδιαφέροντων πληροφοριών...

Στις περισσότερες όμως των περιπτώσεων αυτών των θαυμαστών ανθρώπων, έκανα μια δυσάρεστη διαπίστωση: Αν και οι περισσότεροι από αυτούς είναι εξαιρετικά έξυπνοι, εξαιρετικά διαβασμένοι και σχεδόν πάντα γοητευτικότατοι, υποστηρίζουν σχεδόν πάντα κάποια πολύ παράξενα πράγματα, τα οποία θα χαρακτήριζα μάλλον... τρελά! Πράγματα που δεν συμβαδίζουν καθόλου με το υψηλό επίπεδο της νοημοσύνης και της μόρφωσής τους. Παραδοξότητες που όχι απλώς ακούγονται τρελές, αλλά που οι άνθρωποι αυτοί τις παρουσιάζουν με εξαιρετικά αστήριχτο τρόπο, κάνοντας οποιονδήποτε άνθρωπο που θέλει να διατηρεί κάποιο επίπεδο λογικής, να νιώθει την ανάγκη να γελάσει ή να διαμαρτυρηθεί!

Θέλετε παραδείγματα; Χωρίς να αναφέρω ονόματα, έχω συναντήσει τους παρακάτω:
- Υψηλόβαθμο στρατιωτικό, εξαιρετικά μορφωμένο, που ισχυριζόταν ότι επικοινωνεί με τους Αρχαίους Έλληνες Θεούς μέσω ...email.
- Εφευρέτη/μηχανικό που ισχυριζόταν ότι έφτιαξε διαστημόπλοιο που κινείται με ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός (με ούτε ένα παραμικρό και ελάχιστο ίχνος απόδειξης για αυτό).
- Καθηγητή θετικών επιστημών που ήταν σίγουρος ότι το "Τέλος του Κόσμου" θα γινόταν πριν μερικά χρόνια και για αυτό έπρεπε να κρυφτούμε σε σπηλιές σε ψηλά βουνά (διαψεύστηκε επανειλημμένα, αλλά δεν νομίζω ότι άλλαξε γνώμη ακόμη).
- Τεχνοκράτη του Δημοσίου, που ό,τι παράξενο έβλεπε σε βίντεο θεωρούσε ότι είναι εξωγήινης προέλευσης (ακόμη και αν οι «εξωγήινοί» του ήταν κακοφτιαγμένα κουκλάκια που «έβγαζαν μάτι» ότι ήταν ψεύτικα).
- Καθηγητή που είναι σίγουρος ότι μέσα από τα μαθηματικά απέδειξε ότι το σύμπαν ...δεν υπάρχει (τότε όμως και τα μαθηματικά δεν υπάρχουν, άρα... φαύλος κύκλος).
- Μαθηματικό που βλέπει το μέλλον μέσα από τα barcodes των προϊόντων («Το ποτό σου έχει barcode 23914536, άρα θα μαλώσεις με τον Κώστα»).

Όλοι αυτοί δεν είναι οι μόνοι που γνώρισα και υποστηρίζουν παράξενα πράγματα, φυσικά. Τα μάτια μου και τα αυτιά μου είδαν και άκουσαν πολλές παράξενες ακόμη πεποιθήσεις, που ίσως κάποτε θα έχω τη διάθεση να σχολιάσω...

Αυτοί οι γοητευτικότατοι και πανέξυπνοι άνθρωποι δεν είναι παρά σε ελάχιστες περιπτώσεις απατεώνες. Κάθε άλλο. Είναι άνθρωποι με ευαισθησίες, με καλοσύνη, με ήθος.
Απορούσα λοιπόν πάντοτε πώς γίνεται να λένε όλες αυτές τις ...αρλούμπες (συγχωρέστε με, αλλά έτσι μου φαίνονται τις περισσότερες φορές, αν και προσπαθώ να έχω πάντα ανοιχτό το μυαλό μου και να αφήνω πιθανότητες να ισχύει και το πιο απίστευτο γεγονός...)


Εδώ συμβαίνει βέβαια και κάτι παράξενο. Ακούγοντας τις «αρλούμπες», πολλές φορές εντοπίζω ότι ...δεν είναι τόσο παλαβές όσο ακούγονται. Έχουν μέσα τους ψήγματα σημαντικών πληροφοριών, που, αν μη τι άλλο, υποδεικνύουν ότι οι άνθρωποι που τις διατυπώνουν, ξέρουν κάποια πολύ ενδιαφέροντα πράγματα!

Μερικά παραδείγματα:
-Για το θέμα π.χ. της «αστρικής επίδρασης στο ανθρώπινο DNA» (την οποία υποστηρίζει γνωστός Έλληνας συγγραφέας) υπάρχουν πράγματι κάποιες παράξενες επιστημονικές έρευνες μεγάλων ερευνητικών ιδρυμάτων, που μοιάζουν να ψάχνουν πράγματι αυτό το θέμα.
-Για το θέμα του «υπεραναπτυγμένου αρχαίου πολιτισμού», υπάρχουν πράγματι πολλά στοιχεία που στηρίζουν τις υποψίες ότι στο παρελθόν υπήρχε ένας υπεραναπτυγμένος πολιτισμός που χάθηκε.

Καθώς λοιπόν εντοπίζω κάποιες ιδιαίτερες και πραγματικά «ψαγμένες» γνώσεις κρυμμένες μέσα στις παλαβομάρες, τότε είναι που νευριάζω περισσότερο! Αφού γνωρίζουν σοβαρές πληροφορίες, γιατί διαλέγουν να τις παρουσιάσουν έτσι ώστε να ακούγονται τελείως ανόητες και τρελές;

Π.χ. τα ιδρύματα που μελετούν την «αστρική επίδραση στο ανθρώπινο DNA», μάλλον ΔΕΝ ψάχνουν τον μετενσαρκωμένο Ηρακλή ή Θησέα (για όνομα του Θεού) όπως αφήνει να εννοηθεί ο συγγραφέας που ανέφερα πριν, αλλά, μάλλον, την επίδραση των κοσμικών ακτινοβολιών στο DNA!
Αναλόγως, στην έρευνα για τον αρχαίο υπερπολιτισμό, ΔΕΝ υπάρχει πουθενά ούτε ένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι αυτός ο πολιτισμός ήταν οι Έλληνες, οι Μάγια, οι Καλαμαριώτες ή οι Άνω Γλυφαδιώτες! Με τι στοιχεία μπορούμε να υποστηρίξουμε κάτι τόσο φαιδρό, από τη στιγμή που δεν έχει καν επιβεβαιωθεί η ύπαρξη εκείνου του αρχαίου πολιτισμού;

Είναι όλα αυτά παρανοήσεις; Είναι αποτελέσματα ημιμάθειας; Σε κάποιες περιπτώσεις, ίσως ναι, πράγματι να είναι. Αλλά οι περισσότεροι από τους ανθρώπους για τους οποίους μιλώ, ούτε ανόητοι είναι, ούτε ημιμαθείς, ακριβώς το αντίθετο.

Θεώρησα λοιπόν ότι οι προσωπικές απόψεις του καθενός, τα προσωπικά δόγματα, ήταν ο λόγος της τερατολογίας. Προσπαθώντας να παντρέψουν κάποια θέματα, όπως π.χ. την αγάπη τους για την Ελλάδα με τους εξωγήινους, οδηγούνταν στην τερατολογία...

Όμως, με την τερατολογία, ένιωθα ότι καταστρέφονταν τα θέματα, ότι γελοιoποιούνταν, ότι μαζί με τα «ξερά» των διαφόρων τρελών πραγμάτων που έλεγε ο κάθε συγγραφέας, καίγονταν και οι «χλωρές» σοβαρές πληροφορίες...


Με όλες λοιπόν αυτές τις σκέψεις στο μυαλό μου, άρχισα να πιστεύω ότι είχα υποχρέωση να βάλω κάποια από αυτά τα πράγματα στη θέση τους. Να πιάσω ένα-ένα αυτά τα θέματα και να διαχωρίσω τις «σοβαρές» πληροφορίες από τις «τρελές». Να αφαιρέσω τις διάφορες παράξενες και αδικαιολόγητες απόψεις, και να παρουσιάσω τα επιβεβαιωμένα στοιχεία.

Σ' αυτά τα πλαίσια λοιπόν, έγραψα κάποια άρθρα που προσπαθούσα να παρουσιάζουν με «αντιδογματικό» τρόπο όλα εκείνα τα θέματα που θεωρούσα ότι αν και φαίνονταν «φαιδρά», στην ουσία δεν ήταν. Ήθελα να δείξω ότι αν και κάποια πράγματα που λέγονταν ήταν φαιδρά ή απάτες, τα θέματα από πίσω τους ίσως ήταν τελικά πολύ σοβαρά και έκρυβαν μεγάλα μυστήρια...

Τι παρατήρησα όμως μετά τη συγγραφή αυτών των άρθρων;
Εδώ είναι το αστείο!
Διαπίστωσα ότι τα «σοβαρά» άρθρα, δεν τραβούν το ενδιαφέρον του κοινού! Είτε τα γράφεις είτε όχι, ελάχιστοι ασχολούνται μαζί τους, ελάχιστοι τα προσέχουν! Αντίθετα, οι περισσότεροι αναγνώστες φαίνεται να προτιμούν τα «τρελά» κείμενα και τις τρελές απόψεις! Όσο πιο μεγάλη η τρέλα, τόσο πιο μεγάλο το ενδιαφέρον του κοινού!

Έτσι, π.χ., άρθρα μου που με πάμπολα επιχειρήματα έδειχναν ότι η ταινία με την «Ανατομία του Εξωγήινου του Ρόσγουελ» ήταν ψεύτικη, ή που έδειχναν ότι ο μύθος για την «Εξωγήινη Καταγωγή των Ελλήνων» είναι μάλλον εμπνευσμένος από την τηλεοπτική σειρά Galactica, δεν φαίνονταν να ενδιαφέρουν κανέναν. Από την άλλη, άρθρα-«χαβαλέ», όπως π.χ. για τον «Χρονοταξιδιώτη Τζον Τίτορ», ή τη «χρονομηχανή του Μοναχού Ερνέτι», γίνονταν αντικείμενα πάμπολων συζητήσεων (ακόμη με κυνηγούν διάφοροι για να με ρωτήσουν για αυτά...)

Καταρχήν, πριν προχωρήσω παρακάτω, θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν εκφράζω κάποιο παράπονο εδώ. Δεν νιώθω αδικημένος, ούτε έχω κάποιο πρόβλημα δημοσιότητας, ούτε αναγνώρισης. Αντίθετα, θα έλεγα ότι έχω δεχτεί μεγαλύτερα ποσοστά από αυτά τα δύο πράγματα, από όσα νομίζω ότι δικαιούμαι. Δεν προσπαθώ να παραπονεθώ, αλλά να καταδείξω -και να καταλάβω και εγώ γράφοντας- ένα βασικό πρόβλημα της ανθρώπινης αντίληψης.

Το συμπέρασμα των παραπάνω νομίζω ότι είναι το ακόλουθο: Αν ένας συγγραφέας προσπαθήσει να γράψει και να αναπτύξει λογικά τα θέματά του, αν θέλει να δείξει τα σοβαρά στοιχεία χωρίς να φτάσει σε υπερβολές, τότε αυτός ο συγγραφέας είναι καταδικασμένος να παραμείνει στην αφάνεια! Ελάχιστοι θα ενδιαφερθούν για τα κείμενά του. Αν δεν προσθέσει κάποια τερατολογία, δεν θα τραβήξει την προσοχή του κοινού και των αναγνωστών...

Λέτε για αυτό λοιπόν οι αξιόλογοι άνθρωποι για τους οποίους μιλούσα προηγουμένως να υποστηρίζουν τόσο τρελά και ακραία πράγματα; Είναι στα πλαίσια της προσπάθειάς τους να ξεχωρίσουν; Ή μήπως γιατί τους υποχρεώνουν οι αναγνώστες με την απάθειά τους, από την οποία βγαίνουν μόνο όταν τους παρουσιάσεις τέρατα;

Μήπως αυτό υπονοεί και η γνωστή έκφραση «Καλό το παραμύθι σου, αλλά δεν έχει δράκο;» Εννοούμε ότι αν δεν έχει κάποιο «δόλωμα» η όλη ιστορία, αν δεν έχει μια απίστευτη τρέλα, δεν πρόκειται κανείς να την προσέξει;

Όλα αυτά λοιπόν, ίσως τα γνωρίζουν οι συγγραφείς, οι ερευνητές και οι φιλόσοφοι... Για να πιάσει λοιπόν τόπο η δουλειά τους, βάζουν άφθονους δράκους και τέρατα και τρέλες στις ιστορίες τους...



Αν όμως οι ιστορίες που είναι τόσο διάσημες ώστε να έχουν επηρεάσει -και ίσως διαμορφώσει- τον πολιτισμό μας, υπακούουν πάντοτε σ' αυτόν τον κανόνα της τερατολογίας, αυτό τι σημαίνει για τον πολιτισμό μας; Μήπως όλα αυτά που πιστεύουμε και νομίζουμε αληθινά είναι τελικά απλώς ακρότητες, οι οποίες έχουν δημιουργηθεί εξαιτίας της ανικανότητάς μας να ενδιαφερθούμε για οτιδήποτε ...συμβατικό;

Μήπως και η πολιτική είναι μια τέτοια ακρότητα, γιατί κανείς δεν ενδιαφέρεται να βρει μια λογική «μέση οδό», αλλά όλοι προτιμάμε να σκεφτόμαστε και να προτιμάμε τις ακραίες λύσεις, όπως π.χ. την Αναρχία και τον Κομμουνισμό ή το Φασισμό και τη Δικτατορία;

Μήπως η «Φιλοσοφία» βασίζεται στην άρνησή μας να δούμε τα πράγματα απλά; Μήπως η αναζήτησή μας για το περίφημο «νόημα» της ζωής είναι στην ουσία η αναζήτηση για μια Απόλυτη Τρέλα που θα μας απελευθερώσει από τη δικτατορία της απλής λογικής;

Μήπως η θρησκεία είναι το άκρον Άωτον αυτής της τερατολογίας, αφού αντί να μας μιλήσει για την ευγένεια και την καλοσύνη που τόσο έχουμε ανάγκη, μας μιλάει για δαίμονες και υπεροντότητες που -άλλη δουλειά δεν έχουν- από το να ασχολούνται με τις πράξεις μας;

Ένα χαρακτηριστικό της αντίληψης των πολλών είναι λοιπόν αυτό που υποχρεώνει τους ανθρώπους του πνεύματος να γίνονται τερατολόγοι, ίσως πολλές φορές τόσο έντονα που πιστεύουν και οι ίδιοι στις τερατολογίες τους;...

Ποιος φταίει όμως; Οι τερατολόγοι, ή μήπως αντίθετα φταίμε εμείς, όλοι εμείς, που για να ενδιαφερθούμε για κάτι, απαιτούμε αυτό να ...περιέχει «δράκο» μέσα του;

Μήπως η διανοητική μας απάθεια έχει αμβλύνει την αντίληψή μας σε τέτοιο βαθμό, που έχουμε χάσει το ενδιαφέρον για τα πράγματα γύρω μας, και το μόνο που μας «ξυπνάει» για λίγο είναι η παραδοξότητα και η τρέλα;

Την επόμενη φορά που θα αφήσετε ένα καλό κείμενο ή ένα καλό βιβλίο που προσπαθεί να αναλύσει κάτι με σοβαρό τρόπο, για να δείτε κάποια τερατολογία στην τηλεόραση ή για να «μάθετε» κάτι που απλώς θα ικανοποιήσει τα ένστικτά σας, θα σας παρακαλέσω να σκεφτείτε τα προηγούμενα...

*«Fringe Science» = «περιθωριοποιημένη» ή «ψευδο-» επιστήμη