17.9.07

Τα πραγματικά αποτελέσματα των εκλογών

Για κάποιο λόγο, τα αποτελέσματα των εκλογών τα τελευταία χρόνια δεν δίνονται με πραγματικά νούμερα, αλλά με ποσοστά.
Αυτά τα ποσοστά όμως είναι αρκετά παραπλανητικά, αφού σ' αυτά δεν υπολογίζεται η «αποχή», ο αριθμός των ανθρώπων που διάλεξαν να μην ψηφίσουν.

Η αποχή, φτάνει στο απίστευτο νούμερο των 2.5 εκατομμυρίων ανθρώπων! Είναι 25.8% των Ελλήνων ψηφοφόρων, δηλαδή δεν ψήφισε ο ένας στους τέσσερις περίπου.

Αν βάλουμε την αποχή στους υπολογισμούς μας, τότε τα πραγματικά ποσοστά λαϊκής υποστήριξης των κομμάτων γίνονται:

ΝΔ 31 %
ΠΑΣΟΚ 28%
ΚΚΕ 6%
ΣΥΡΙΖΑ 3,7%
ΛΑΟΣ 2,8 %


Με άλλα λόγια, η αποχή είναι το τρίτο κόμμα, και τα κόμματα εξουσίας δεν φτάνουν καν το 1/3 των Ελλήνων ψηφοφόρων.

Ας δούμε τα πραγματικά νούμερα όμως για όλα αυτά:

Η ΝΔ υποστηρίζεται από 2.987.600 Έλληνες περίπου.
Το ΠΑΣΟΚ από ελάχιστα λιγότερους: 2.720.800 περίπου.
Το ΚΚΕ από 582.000.
Το ΣΥΡΙΖΑ από 360.000
Και το ΛΑΟΣ από 271.000.

Αν προσθέσουμε τώρα αυτούς που δεν υποστηρίζουν την κυβέρνηση (αφού ψήφισαν κάτι άλλο), έχουμε 3.933.800 ανθρώπους, πάνω από 4 εκατομμύρια αν βάλουμε και τα υπόλοιπα μικρά κόμματα, που κυβερνώνται από τους 2.987.600, σχεδόν 3 εκ.
Δηλαδή, τα 3 εκατομμύρια επιβάλλουν την θέλησή τους σε 4 εκατομμύρια ανθρώπους!

Επίσης, αν δεχτούμε ότι η αποχή είναι απόρριψη και όχι αποδοχή όλων των κομμάτων εξουσίας, τότε το συμπέρασμα είναι τρομακτικό:

3 εκατομμύρια άνθρωποι εξουσιάζουν 6.5 εκατομμύρια ανθρώπους αντίθετων αντιλήψεων.

Αρκετά μακριά από την πραγματική δημοκρατία, έτσι;

Μάλλον πρέπει να ευαισθητοποιηθούμε όλοι περισσότερο στο θέμα του εκλογικού νόμου...

Ίσως τώρα, που μπήκαν πολλά μικρά κόμματα στο κοινοβούλιο, είναι καιρός αυτός ο νόμος να αλλάξει και να γίνει πραγματικά αναλογικός.
Αλλά επειδή οι περισσότεροι πολιτικοί θέλουν την κουτάλα μόνο για την πάρτη τους και αδιαφορούν απόλυτα για το καλό της Ελλάδας (που είναι οι πολυσυλλεκτικές κυβερνήσεις συνεργασίας, όπως έχουν τα πραγματικά εξελιγμένα κράτη της Ευρώπης), αυτό είναι κάτι που αμφιβάλλω αν θα δούμε ποτέ...

16.9.07

Χαμηλά-Χαμηλά: Το μορφωτικό επίπεδο του μέσου Αμερικανού...

Πριν από καιρό είχα ακούσει ότι ο ένας στους πέντε Αμερικανούς δεν ξέρει να δείξει σε έναν παγκόσμιο χάρτη πού βρίσκεται η Αμερική - η ίδια του η χώρα δηλαδή!
Φυσικά, δεν το πίστεψα όταν το άκουσα. «Είναι δυνατόν;» είχα σκεφτεί και απόρριψα το όλο θέμα ως υπερβολή.
Ένας φίλος όμως αποφάσισε να μου αποδείξει ότι αυτή η Άγνοια (με κεφαλαίο α) είναι αληθινή. Και μου έδειξε το βίντεο που ακολουθεί.



Λυπάμαι που δεν έχω τον χρόνο να μεταφράσω τις απίστευτες απαντήσεις που δίνουν οι Αμερικανοί στις ερωτήσεις που τους κάνουν. Σε κάποια φάση ρωτάει ο δημοσιογράφος: «Ποιο είναι το θρήσκευμα των Βουδιστών καλόγερων;» και οι περισσότεροι απαντούν ...«μουσουλμάνοι». «Ποια είναι η θρησκεία των Ισραηλινών;» και απαντούν «Καθολικοί»!

Η ελεύθερη αγορά και η ιδιωτικοποίηση της παιδείας, σίγουρα παράγει πλούτο. Μόρφωτικό επίπεδο όμως παράγει;
Εκεί που υπάρχει και λειτουργεί ελεύθερα αυτή η πλήρης εμπορευματοποίηση, δηλαδή στην Αμερική, δυστυχώς, τα αποτελέσματα είναι πολύ άσχημα, αν τα πράγματα είναι πραγματικά έτσι όπως τα δείχνει αυτό το βίντεο.

Ίσως βέβαια το βίντεο να είναι στημένο, αλλά κάτι μου λέει πως είναι αυθεντικό.
Ξέρετε τι είναι αυτό που με κάνει να πιστεύω στην αυθεντικότητά του; Αυτά που ακούω καθημερινά από πολλούς συμπολίτες μου, που πλησιάζουν επικίνδυνα στις αμερικανικές απαντήσεις...

15.9.07

Ένας αναποφάσιστος nerd εξομολογείται...

Το ακόλουθο κείμενο το είχα δημοσιεύσει στο περιοδικό Ζενίθ, το Σεπτέμβριο του 2006, στις δημοτικές εκλογές, υπογράφοντας ως «Ο Nerd της διπλανής πόρτας». Νομίζω ότι είναι πάλι επίκαιρο, για αυτό το δημοσιεύω με μερικές αλλαγές ώστε να ταιριάζει στις εκλογές αυτών των ημερών...

-----------


Μπορεί να είμαι nerd είμαι όμως και συνειδητός πολίτης. Και τώρα στις εκλογές θα ασκήσω για ακόμη μια φορά το ιερό δικαίωμά μου, να ψηφίσω τον αντιπρόσωπό μου!
Το πρόβλημα είναι ότι… δεν ξέρω ποιον.
Πριν αποφασίσω οτιδήποτε, ως netάκιας, έχω μάθει να ψάχνω στο Google. Άνοιξα λοιπόν τον υπολογιστή μου, μπήκα στο Internet, και έψαξα τις λέξεις: «Πρόγραμμα Κόμματος». Ήθελα να διαβάσω τα προγράμματα των κομμάτων και να ψηφίσω εκείνο που θα μου φανεί πιο λογικό και πιο nerdy (η αλήθεια είναι ότι είχα σκοπό να ψηφίσω εκείνο που θα υποσχόταν ότι θα χαμήλωνε περισσότερο τις τιμές των συνδέσεων DSL)...

Για ακόμη μια φορά, όμως, συνάντησα το χάος!
Πρώτα απ' όλα, δεν ξέρω πώς τα καταφέρνουν οι διάφοροι μάγκες του Internet που τα φτιάχνουν αυτά, αλλά βάζεις στο Google τη λέξη «Ν.Δ.» ή «ΠΑΣΟΚ» ή «Κ.Κ.Ε.», μα αντί να σε βγάλει στις σελίδες των κομμάτων, σε βγάζει -όπως πάντα- σε τσόντες και διαφημίσεις φροντιστηρίων.

Άντε εντάξει, καταλαβαίνω ότι τα φροντιστήρια και τα κόμματα έχουν κάποια κοινά στις ορολογίες που χρησιμοποιούν (και τα δύο είναι «σίγουρα για την επιτυχία τους», και τα δύο σου υπόσχονται ότι «θα σε περάσουν σε μια θέση στο δημόσιο ίδρυμα», και τα δύο έχουν «ονόματα» στα οποία «πρέπει να τους εμπιστευτείς το μέλλον σου»). Εντάξει αυτό το καταλαβαίνω...
Αλλά, βρε παιδιά, τις τσόντες γιατί τις βγάζει όταν αναζητάς ελληνικά κόμματα; Τι σχέση έχουν αυτά με τις διάφορες πορνοστάρ που είναι έτοιμες να σου προσφέρουν τα κάλλη τους έναντι μικρού αντιτίμου;
Μη βιαστείτε να μου πείτε ότι και τα δύο είναι ...οίκοι ανοχής, αν και σίγουρα τα κόμματα παίζουν ...με την ανοχή μας. Κάτι άλλο πρέπει να συμβαίνει.

Μήπως το Google καταλαβαίνει ότι και στις δύο περιπτώσεις, σου ζητάνε να τους εμπιστευτείς και να τους δώσεις την ψήφο σου, ή τον αριθμό της πιστωτικής σου κάρτας, και μετά, αφού το κάνεις, αντί να γ....σ..ς εσύ, σε γ.....ε αυτοί, αρπάζοντας τις οικονομίες σου; Λέτε να έχει προχωρήσει τόσο η τεχνητή νοημοσύνη και να εντοπίζει την ομοιότητα;;;

Τέλος πάντων, μετά από πολύ ψάξιμο βρήκα τις ιστοσελίδες των κομμάτων. Ξέχασα όμως ότι στην κατάταξη για τις «πιο δικτυακά συνειδητοποιημένες χώρες του κόσμου», η Ελλάδα βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο Αφγανιστάν και τα Νησιά Μπικίνι, και οι ελληνικές ιστοσελίδες πολύ σπάνια περιέχουν έστω και τις βασικές πληροφορίες που θα έπρεπε να περιέχουν. Σιγά μην περιέχουν ...προγράμματα διακυβέρνησης!

Ψάχνοντας λοιπόν, στις περισσότερες περιπτώσεις δεν βρήκα καθόλου προγράμματα, και όπου βρήκα, με λιγοστές εξαιρέσεις, είχαν μονάχα ένα μάτσο από συνθήματα και ευχολόγια, με τις γνωστές «δεσμεύσεις» που ξέρεις προκαταβολικά ότι θα ξεχαστούν μια βδομάδα μετά τις εκλογές...

Ενώ πλησίαζα στην απογοήτευση, ανακάλυψα τελικά μια σελίδα που στον τίτλο της καυχιόταν ότι περιείχε όλα τα προγράμματα των κομμάτων!
Πατώντας όμως το link, η απάντηση ήταν …αποκαλυπτική: «Η σελίδα είναι κενή». Δεν εξηγούσε όμως αν ήταν κάποιο λάθος του υπολογιστή ή αν μπροστά μου ήταν… τα πραγματικά προγράμματα των κομμάτων.

Κάπου εδώ τα παράτησα. Αφού από το Διαδίκτυο δεν μπορούσα να μάθω τι προτείνει το κάθε κόμμα, αποφάσισα να ρωτήσω γνωστούς και φίλους, που ίσως να είχαν κάτι περισσότερο να μου πούνε...

Ο πρώτος με τον οποίο μίλησα, ο μπακάλης της γειτονιάς μου, ήταν γεμάτος με τα πανανθρώπινα ιδανικά της «ανωτερότητας της φυλής».
Μόλις του μίλησα για εκλογές, με κοίταξε πάνω-κάτω και απάντησε μανιασμένος: «Τι ρωτάς ρε; Θα ψηφίσεις αυτόν που θα διώξει τους ξένους από την Ελλάδα! Πώς τους αφήνουμε και ψηφίζουν και οι υπάνθρωποι; Τι δημοκρατία είναι αυτή ρε; Στην αρχαία Ελλάδα ψήφιζαν μόνο οι Έλληνες ρε!... Πρέπει να διαφυλλάξουμε τη θρησκεία και τον Χριστό, ρε! Και να διώξουμε όλους αυτούς τους πεινασμένους που ήρθαν να μας φάνε το βιός μας! Κάτω οι Μασόνοι και οι Εβραίοι που μας κυβερνάνε, ρε! Δημοκρατία είναι αυτή που αφήνει τους αντίχριστους να κάνουν ότι θέλουν; Μόνο η χούντα έκανε καλό στην Ελλάδα, ρε!»

Μόλις πήγα να του πω ότι μάλλον μπέρδευε τη Δημοκρατία με κάτι πολύ πιο ολοκληρωτικό που είχε στο μυαλό του, ξέσπασε πάνω μου: «Άντε ρε κουλτουριαραίε φύγε από μπροστά μου! Πρέπει να σου απαγορέψουν να ψηφίζεις εσύ, ρε! Αντίχριστε!»

Κάπου εδώ όπως καταλαβαίνετε τέλειωσε η ενημέρωσή μου από τον μπακάλη της γειτονιάς μου, γιατί αν διαφωνούσα ακόμη λίγο μαζί του, φοβήθηκα ότι ...θα με κατέδιδε στην στρατιωτική αστυνομία και θα με έστελναν στη Γιάρο...

Η δεύτερη επαφή μου ήταν με μια «ΝΔ-ΠΑΣΟΚ» (μπαλαντέρ ανάλογα με ποιον μιλούσε) κυρία ετών 50, η οποία είχε μόλις γυρίσει από τα ψώνια της στο Hellas Cosmos, το νέο υπερπολυτελές εμπορικό κέντρο που έφτιαξε η Ένωση Απόρων της Εκκλησίας με τα λεφτά του ταμείου της.
Η θέση αυτής της κυρίας ήταν ξεκάθαρη: «Αχ, Νερντούλη μου, εννοείται ότι θα ψηφίσεις τον κυρ Κώστα που είναι ήδη βουλευτής. Κάθεται και στην πολυκατοικία μας. Έχει βάλει τον γιο μου στη νομαρχία, πηγαίνουμε και με τη γυναίκα του διακοπές στη Μύκονο. Ψήφισε για το συμφέρον σου, παλικάρι μου, μην ακούς αυτές τις αηδίες για ιδεολογίες. Μόνο το μέσον μετράει. Ο κυρ-Κώστας θα σε βολέψει κι εσένα…»

Ο κουκουές φίλος μου μόλις μιλήσαμε, με έπιασε από το λαιμό: «Θα ψηφίσεις το ΚΚΕ! Πρέπει να σπάσουμε τον δικομματισμό, να στείλουμε μήνυμα στα μεγάλα κόμματα!» Αυτή ήταν η εισαγωγή μιας μεγάλης διάλεξης από μέρους του.
Όμως, το μόνο που μου έμεινε από αυτήν τη διάλεξη ήταν ότι πρέπει να ψηφίσουμε τους «κόκκινους», όχι γιατί έχουν σκοπό να κάνουν κάτι, αλλά για να «τη σπάσουμε» στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ…

Ο Λεωνίδας, ο αναρχοδιανοούμενος της γειτονιάς μου, μου έβγαλε κι αυτός λόγο:
«Η κατάντια του εκλογικού συστήματος επιτρέπει μόνο τους ισχυρούς να παίρνουν μέρος στις εκλογές. Όμως όλοι οι ισχυροί είναι πάντοτε μέλη της ελίτ, η οποία διαχειρίζεται τις αδυναμίες του λαού για το συμφέρον της. Δεν έχουν κανέναν λόγο να διορθώσουν τα προβλήματα, αντίθετα έχουν κάθε λόγο να θέλουν να τα διατηρήσουν. Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα, θα είχαν απαγορευτεί. Για αυτό μην ψηφίζεις κανέναν. Να απέχεις!»

Όταν μου τα έλεγε αυτά, ο κύριος Γιώργος ο βιβλιοπώλης, μας πλησίασε και επιτέθηκε στον Λεωνίδα: «Διαφωνώ πλήρως: Η δημοκρατία είναι κάτι που υπάρχει με τη συμμετοχή σου. Αν δεν συμμετέχεις, η δημοκρατία καταρρέει και οι ισχυροί αποκτούν επιπλέον δύναμη! Νερντ, ΠΡΕΠΕΙ να ψηφίσεις!»

Ο αναρχικός Λεωνίδας όμως πήρε φωτιά μόλις άκουσε αυτά τα λόγια: «Είσαι ένας υποστηρικτής του κατεστημένου!», είπε φωνάζοντας στον κυρ-Γιώργο. «Η δημοκρατία δεν είναι τίποτε παραπάνω από δύο λύκους και ένα πρόβατο που συζητάνε για το ποιον θα φάνε! Πρέπει να απέχουμε από την κοροϊδία!»

Μάλλον κανένας τους δεν κατάλαβε ότι έφυγα. Λίγο αργότερα οι δυό τους, αφού συζήτησαν για 3-4 ώρες, πήγαν για ούζα για να συνεχίσουν πιο άνετα τη συζήτηση.

Εγώ όμως δεν έβγαλα ακόμη κανένα συμπέρασμα. Ποιον πρέπει να ψηφίσω;
Και, πολύ σημαντικότερο, τελικά πρέπει ή δεν πρέπει να ψηφίσω;

Ένας κυνικός φίλος είδε την απόγνωσή μου και με συμβούλεψε: «Τι χολοσκάς; Αφού ό,τι και να κάνεις, πάλι μεθαύριο θα πας για ψώνια, με την ίδια ανέχεια, με τα ίδια προβλήματα. Η δημοκρατία είναι τόσο καλή όσο οι επιλογές που σου δίνει. Και, όπως βλέπεις, δεν έχουμε και πολλές επιλογές - και αυτό δείχνει κάτι για το επίπεδο της δημοκρατίας μας…»

Άσχετα αν ο τελευταίος έχει δίκιο ή όχι, εμένα άρχισε να με στοιχειώνει ένα άλλο ερώτημα:
Άραγε τι θα ψηφίσουν οι περισσότεροι Έλληνες, αν μας ρωτήσουν αν θέλουμε να καταργήσουμε τις εκλογές;…
Ο nerd της διπλανής πόρτας

6.9.07

Παίξτε -και εσείς- με το Εκλογικό «Σύστημα»

Για όποιους νομίζουν ότι ο Εκλογικός Νόμος που ισχύει σήμερα και θα δώσει την επόμενη κυβέρνηση της Ελλάδας είναι «τίμιος», o Βασίλης Παπανικολάου στο blog του έχει ένα ενδιαφέρον post στο οποίο μας δίνει και το ακόλουθο αρχείο Excel, το οποίο κάνει αυτόματα τους υπολογισμούς ποσοστών και ανάλογων εδρών στο ελληνικό κοινοβούλιο.
Μπορείτε με αυτό το αρχείο να παίξετε με τα ποσοστά που ίσως βγούνε και να δείτε ποιοι συνδυασμοί δίνουν αυτοδυναμία στο πρώτο κόμμα και ποιοι όχι.

Παίξτε λοιπόν και εσείς με τον εκλογικό νόμο, και μην τους αφήνετε να παίζουν μόνο εκείνοι!

Δοκιμάστε π.χ. να βάλετε τα ακόλουθα ποσοστά στα σχετικά κουτάκια:
Δίπλα στο πρώτο κόμμα βάλτε 33. Στο δεύτερο κόμμα βάλτε 31, στο τρίτο 7, στο τέταρτο 3,3, στο πέμπτο 3,2. Ποσοστά που είναι πολύ πιθανό, νομίζω πως συμφωνείτε, να είναι αυτά που θα έρθουν στις εκλογές σε μια βδομάδα.

Τι βλέπετε όμως; Ακόμη και με 33%(!!) το πρώτο κόμμα μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση!

Με το 1/3, δηλαδή, της υποστήριξης του ελληνικού πληθυσμού, το πρώτο κόμμα (όποιο και να είναι δεν έχει σημασία, γιατί θα είναι ένα από αυτά που ευθύνονται για τη σημερινή μας κατάσταση), θα αποκτήσει την εξουσία της Ελλάδας! Κι ας το υπόλοιπο 66% των Ελλήνων διαφωνεί και καταδικάζει την πολιτική του!!

Μα, αυτό δεν είναι δημοκρατία, κύριοι! Είναι ολοφάνερη ολιγαρχία!

Όπως θα καταλάβετε αν πειραματιστείτε λίγο περισσότερο, κάποιοι έχουν εξασφαλίσει την τοποθέτησή τους στην εξουσία για τα επόμενα χρόνια, όσο και αν οι πολίτες διαφωνούν...

Κάθε φορά λοιπόν που θα κατηγορεί κάποιος τη Δημοκρατία ως πολιτικό σύστημα, μην τον αφήνετε χωρίς να του απαντήσετε: Αυτό που ζούμε, δεν είναι δημοκρατία!

«Δημοκρατία» είναι αυτό που θέλουν οι πολλοί, και αυτό «που θέλουν οι πολλοί» πρέπει να ορίζεται μέσα από συνεργασίες πολιτών και πολιτικών, μέσα από επικοινωνία και ενημέρωση, μέσα από εκλογικά σώματα που δεν θα είναι ελεύθερα να κάνουν ό,τι θέλουν αλλά θα αυτοελέγχονται από τη συμμετοχή ατόμων με διαφορετικά συμφέροντα!

Η Δημοκρατία απαιτεί ΟΛΟΙ να συμμετέχουν και ΟΛΟΙ να είναι ενήμεροι για το τι ψηφίζουν και, κυρίως, ΓΙΑΤΙ το ψηφίζουν!
Μόνο αυτό είναι Δημοκρατία κύριοι, και αυτό είναι κάτι που ποτέ δεν είχαμε σ' αυτόν τον κατατρεγμένο τόπο!

Οι λεγόμενες «ισχυρές κυβερνήσεις» είναι αυτές που ευθύνονται για την κατάντια της Ελλάδας μας, που είναι αυτή τη στιγμή κάτι ανάλογο με την Ουγκάντα την εποχή του Ίντι Αμίν Νταντά (σήμερα η Ουγκάντα μας έχει ξεπεράσει, μη γελιέστε!) και με την Κολομβία...

Η Εξουσία, αν δίνεται εν λευκώ στα χέρια κάποιων, πάντοτε οδηγεί στην καταπίεση, στον μαρασμό, στην καταστροφή, στην ασυδοσία, και τελικά στην εξαφάνιση των ανθρώπων που ζούνε κάτω από αυτήν!
Μην την δίνετε λοιπόν τη ρημάδα, έτσι, χωρίς να το σκέφτεστε!

Και κυρίως, για όσους δεν το κατάλαβαν, ΜΗΝ ΑΠΕΧΕΤΕ. Το «λευκό» και το «άκυρο» δεν είναι λύση! Στην ουσία είναι συνεργασία με τα «πρώτα» κόμματα, είναι η υπογραφή σας ότι ΔΕΝ σας νοιάζει ποιος κυβερνάει, άρα ΣΥΜΦΩΝΕΙΤΕ με όποιον κυβερνάει.

Η Δημοκρατία, αν θέλουμε κάποτε να την κατακτήσουμε, απαιτεί να έχετε πολιτική άποψη, και να μην αφήνετε αυτή την άποψη στα χέρια των λίγων και επιτήδειων...

4.9.07

Οι πυρκαγιές λύνουν «προβλήματα»;

Σε προηγούμενο ποστ έγραψα για τη νέα και επερχόμενη τάση των Ευρωπαίων να θέλουν να αγοράσουν οικόπεδα στη Νότια Ευρώπη, και το συνέδεσα με τις πυρκαγιές.
Ο καλός φίλος από το antidogma.gr, Unknown-X, στα σχόλια εκείνου του ποστ μου έγραψε ότι ίσως αυτή η σύνδεση είναι κάπως παρατραβηγμένη. Δεν διαφωνώ με το σχόλιο, αλλά όπως φαίνεται καμιά «συνωμοσιολογία» δεν είναι τόσο παρατραβηγμένη όσο η ...ασυδοσία.
Ε, λοιπόν, ακόμη δεν κρύωσαν τα καμμένα πτώματα, αλλά οι επιχειρηματικές εξελίξεις έχουν... πάρει κι αυτές φωτιά.
Διαβάστε στην Καθημερινή το ακόλουθο σημερινό άρθρο:

Μεγάλη σύμβαση της ΑΚΤΩΡ στη Μεσσηνία
Η Ελληνική Τεχνοδομική ΤΕΒ Α.Ε. προχώρησε μέσω της θυγατρικής της, Ακτωρ ΑΤΕ, στην υπογραφή σύμβασης με την «Τουριστικές Επιχειρήσεις Μεσσηνίας» (Τ.Ε. ΜΕΣ.) για την «Αποπεράτωση- Ολοκλήρωση για Λειτουργία του Εργου «NAVARINO RESORTS-NAVA-RINO DUNES» ΠΟΤΑ Μεσσηνίας (ΠΟΤΑ Ρωμανού)» στους Δήμους Γαργαλιάνων και Νέστορος του νομού Μεσσηνίας.
Ο προϋπολογισμός του έργου ανέρχεται συνολικά στο ποσό των 276.756.000 ευρώ (πλέον ΦΠΑ) και περιλαμβάνει τρία Επενδυτικά Σχέδια και ένα τέταρτο διακριτό τμήμα, που είναι τα εξής:
(α) Ξενοδοχειακή μονάδα 5 αστέρων, 769 κλινών και συνεδριακό κέντρο 1.175 θέσεων, συνολικού προϋπολογισμού 123.600.000 ευρώ (πλέον ΦΠΑ).
(β) Ξενοδοχειακή μονάδα 5 αστέρων, 1.114 κλινών και κέντρο θαλασσοθεραπείας δυναμικότητας 200 ατόμων ημερησίως, συνολικού προϋπολογισμού 128.200.000 ευρώ (πλέον ΦΠΑ).
(γ) Κατασκευή γηπέδου γκολφ 18 οπών, δυναμικότητας 260 παικτών ημερησίως, προϋπολογισμού 18.050.000 ευρώ (πλέον ΦΠΑ).
(δ) Κατασκευή λοιπών τεχνικών έργων που δεν περιλαμβάνονται στα πιο πάνω επενδυτικά σχέδια, προϋπολογισμού 6.906.000 ευρώ (πλέον ΦΠΑ).
Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση, το έργο προβλέπεται να δοθεί σε πλήρη λειτουργία εντός του 2009.


Θα μου πείτε, εντάξει, επενδύσεις γίνονται.
Μετά όμως, έπεσα στο blog «Πρόχειρο Τετράδιο» όπου εκτός από το ίδιο κείμενο της Καθημερινής, ο Π. Παπαχατζής παραθέτει δύο ακόμη κείμενα, ένα από τη Γαλέρα και ένα σχετικά με την Νότια Εύβοια. Και το πιο σοκαριστικό, είναι το ποστ για την Ιόνια Οδό.

Διαβάστε τα κείμενα στο πολύ καλό blog Πρόχειρο Τετράδιο και θα καταλάβετε ότι οι φωτιές λύνουν, τελικά, πολλά προβλήματα...

Παραθέτω μια παράγραφο του blog που νομίζω ότι λέει πολλά:
«Αν το προχωρήσει κανείς λίγο παρακάτω θα δει οτι η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΕΧΝΟΔΟΜΙΚΗ - ΤΕΒ Α.Ε. και η ΑΚΤΩΡ ΑΤΕ, που συνέτρεξαν να προσφέρουν την ανθρωπιστική τους βοήθεια στους πληγέντες με την κατασκευή ολόκληρων οικισμών, είναι οι δυο μεγαλύτεροι ανάδοχοι της Ιονίας οδού»...

80s, η δεκαετία του Μέλλοντος

Η δεκαετία που με επηρέασε περισσότερο από όλες ως άτομο ήταν εκείνη των '80s. Άρχισα να καταλαβαίνω τι συμβαίνει γύρω μου με το που μπήκε (τότε έγινα 8 ετών) και στο τέλος της έφτασα κοντά στο τέλος της εφηβείας μου. Τα '80s ήταν η δεκαετία που διαμόρφωσε την προσωπικότητά μου.

Ήταν μια παράξενη δεκαετία. Αν και δεν είναι τόσο μακριά από σήμερα, πολλά πράγματα έχουν αλλάξει τελείως:

Τότε νομίζαμε ότι οι πολιτικές ιδεολογίες ήταν μόνο δύο. Κάποιοι πίστευαν ότι όλα τα προβλήματα υπήρχαν εξαιτίας του Καπιταλισμού, ενώ οι εφιάλτες των άλλων ήταν γεμάτοι με την κόκκινη απειλή του Κομμουνισμού. Υπήρχε ακόμη η Σοβιετική Ένωση, και φοβόμασταν τον πυρηνικό πόλεμο...

Στα σινεμά μεσουρανούσαν ο Σβαρτσενέγκερ και ο Σταλόνε, με τον πρώτο να κραδαίνει ως Κόναν τεράστιες σπάθες υπό τους ήχους του Βασίλη Πολυδούρη, και τον δεύτερο ως Ράμπο να σώζει Αμερικανούς αιχμαλώτους από τη ζούγκλα του Βιετνάμ...

Στη μουσική μεσουρανούσαν οι σκληρές κιθάρες, αλλά στα αυτιά μας έφταναν και οι φουτουριστικοί ήχοι των DEVO, των Kraftwerk και των Pet shop boys...

Στα βιβλία όλοι συζητούσαν με ενθουσιασμό για τον κυβερνοπάνκη Γουίλιαμ Γκίμπσον και τον σοφό Ουμπέρτο Έκο, αλλά περισσότερο από όλους πουλούσε ο Στήβεν Κινγκ...

Έπρεπε να περιμένεις χρόνια για να σου βάλουν τηλέφωνο. Ήταν τόσο δύσκολο να αποκτήσεις τηλέφωνο, που αν είχες και το πουλούσες, έβγαζες αρκετά λεφτά...

Ήθελες να αγοράσεις βιβλία ή οτιδήποτε άλλο από το εξωτερικό; Δεν κατάλαβες! Έπρεπε να πας στην τράπεζα και να δηλώσεις τι ήθελες να αγοράσεις, για να σου δοθεί συνάλλαγμα! Και αν ήταν παράξενο ή «ύποπτο» αυτό που ήθελες, ίσως να είχες και προβλήματα με τον νόμο...

Αν κάποιος λοιπόν είχε συλλογή με σπάνιους δίσκους ή με βιβλία με ιδιαίτερα θέματα ή με ξένα κόμιξ, ήταν ένα σκαλοπάτι πάνω από τους υπόλοιπους...

Ήταν ένας άλλος κόσμος η δεκαετία του 1980, στον οποίο πολλά από αυτά που σήμερα θεωρούμε αυτονόητα, τότε ήταν κατορθώματα...

Ίσως επειδή κατά βάθος ήξερε ότι ανήκε στο παρελθόν, το κύριο χαρακτηριστικό της δεκαετίας του 80 ήταν η εμμονή της με το μέλλον. Ονειρευόμασταν συνέχεια το Αύριο, το οποίο θα έφερνε εξελίξεις, τεχνολογία, απελευθέρωση, ίσως κινδύνους, ίσως υποταγή στην «παγκόσμια εξουσία»...

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα βιβλία του Γουίλιαμ Γκίμπσον, τα οποία περιέγραφαν με γλαφυρό τρόπο το μέλλον που θα ερχόταν σε 15-20 χρόνια... δηλαδή το Σήμερά μας. Και το περιέγραφε με τόση έμπνευση, τόσο εύστοχα, που... τα βιβλία του, νομίζω, επαληθεύτηκαν σχεδόν 100%!

Για να καταλάβετε πόσο μέσα έπεσε ο Γκίμπσον στις προβλέψεις του, πάρτε ας πούμε τον Κόμη Μηδέν (Count Zero) και προσπαθήστε να το διαβάσετε.
Δεν διαβάζεται πλέον. Είναι βαρετό. Περιγράφει πράγματα που πλέον είναι αυτονόητα. Μιλάει για ανθρώπους κολλημένους με το κυβερνοδιάστημα, για πολυεθνικές που ελέγχουν τα πάντα μέσω διεφθαρμένων πολιτικών, για εργαζόμενους που δουλεύουν χωρίς κανένα εργατικό δικαίωμα, για «καμμένους» παίχτες ηλεκτρονικών παιχνιδιών, για μπερδεμένα new-age τεχνο-φρικιά. Πράγματα που είναι πασίγνωστα, και τα συναντάς μπροστά σου, φτάνει να περπατήσεις σε κεντρικό δρόμο της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης...

Για αυτό και τα βιβλία του Γκίμπσον δεν πουλάνε πλέον. Δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον. Μετατράπηκαν στην πραγματικότητά μας...

Πλέον, δεν υπάρχει Μέλλον, όπως το εννοούσαμε τότε. Το Μέλλον εκείνο έχει ήδη συμβεί. Ζούμε σ' αυτό. Για αυτό και δεν συγκινεί κανέναν. Ζούμε πλέον στο χάος των άπειρων δυνατοτήτων που μας προσφέρει η απίστευτη πολυπλοκότητα της καθημερινότητάς μας.
Αυτό πλέον φοβόμαστε, ονειρευόμαστε, καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε: Όχι πια το Μέλλον, αλλά το Χάος.

Ίσως για αυτό και οι νέοι σήμερα δεν αγαπάνε πλέον την επιστημονική φαντασία, αλλά αναζητούν τους ήρωές τους στο Παρελθόν. Ποιος ασχολείται πια με τον Μπακ Ρότζερς ή με τον Φλας Γκόρντον; Τη θέση τους έχουν πάρει οι 300 και η φανταστική παράδοση του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Το Μέλλον δεν είναι πια γοητευτικό, αλλά χαώδες και απρόσωπο. Η ξεκάθαρη αθωότητα του Παρελθόντος παγιδεύει πιο εύκολα τις καρδιές.

Τα 80s ονειρευόμασταν το Μέλλον. Το Μέλλον ήταν τότε πραγματικό. Τώρα... δεν υπάρχει πλέον Μέλλον, κανείς δεν ενδιαφέρεται για αυτό.

Άρα, δεν νομίζω ότι θα κάνω λάθος αν πω ότι το Μέλλον ήταν τότε, και όχι Αύριο. Το περάσαμε. Συνέβη. Το μέλλον ήταν η δεκαετία του 1980.

Σήμερα ζούμε σε κάτι πέρα από το Μέλλον. Ζούμε σε μια άχρονη εποχή, όπου τα πάντα αλλάζουν τόσο γρήγορα, που πλέον η αλλαγή έχει μετατραπεί σε σταθερότητα...
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget