8.11.10

Πρέπει να φτιάξουμε Αποικίες στα Άστρα!

Όλες οι μεγάλες αλλαγές της ανθρωπότητας, συμβάδιζαν πάντοτε με την δημιουργία αποικιών. Η Αλεξάνδρεια έφερε την Ελληνιστική Εποχή. Η Αμερική έφερε το έθνος χωρίς εθνότητες. Ο Γουέλς και ο Βερν έγραφαν τα οράματά τους την ίδια εποχή που οι συμπολίτες τους έφτιαχναν αποικίες.

Ο άνθρωπος χρειάζεται χώρο για να απλώσει τη ζωή του. Χρειάζεται ορίζοντες για να ονειρευτεί. Χρεάζεται Ελευθερία, για να ταξιδέψει...
Αλλά σήμερα, ο χώρος στον πλανήτη μας τέλειωσε!
Και πλέον αντί να ζούμε πραγματικά, έχουμε αρχίσει να προσπαθούμε να βγάλουμε από τη «μύγα ξύγκι» με τις υποτιθέμενες «τεχνικές αύξησης της παραγωγής» και «μείωσης του κόστους» και τις ψευτοοικολογίες, και γινόμαστε ολοένα και πιο καταστροφικοί για το περιβάλλον μας - και για τον εαυτό μας.

Ο άνθρωπος χρειάζεται ορίζοντα αν θέλουμε να κινηθεί προς τα εμπρός. Ο μόνος ορίζοντας που μας έχει μείνει -το τελευταίο σύνορο, the final frontier- είναι προς τα Εκεί, Έξω.

Αν δεν κάνουμε το μεγάλο βήμα, θα γίνουμε πολύ σύντομα - μα τι λέω, είμαστε ήδη- προϊόντα, που μας εμπορεύονται και μας εκμεταλλεύονται από τη γέννησή μας μέχρι το θάνατό μας, οι υπόλοιποι άνθρωποι. Οικόσιτα σε κλειστούς στάβλους, όπου το κρέας μας θα ζυγίζεται και θα πουλιέται προκαταβολικά στην αγορά των ζωών...

Η διέξοδος είναι προς τα Έξω και όχι προς τα Μέσα, όπως γράφουν μερικοί, που μάλλον τους αρέσει να είμαστε πρόβατα.
Πρέπει να κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να ανοίξουμε ξανά τους ορίζοντές μας.

Και οι ορίζοντες πλέον είναι αστρικοί. Πέρα από τις δύο διαστάσεις της γήινης επιφάνειας, στις 3 και 4 διαστάσεις του απέραντου διαστρικού κενού.

Μη πιστεύετε όσους γράφουν ότι ποτέ δεν θα καταφέρουμε να φτάσουμε σε άλλους κόσμους. Φτάνει να προσπαθήσουμε, και θα βρούμε τον τρόπο. Αλλά πρέπει πρώτα να ονειρευτούμε...

7.11.10

Θέλω να ταξιδέψω στο Διάστημα!

Όταν ήμουν παιδί, δεν ήθελα να γίνω λογιστής, μαθηματικός ή ποδοσφαιριστής.
Δεν ήθελα γυναίκες, λεφτά ή να ικανοποιήσω τους κοινωνικούς στόχους της μαμάς και του μπαμπά.

Όταν ήμουν παιδί, ήθελα να ταξιδέψω στο Διάστημα! Ήθελα να φύγω από αυτόν τον πλανήτη και να φτάσω κοντά στα Άστρα.

Ονειρευόμουν να χαϊδέψω την αύρα του Ήλιου, να γευτώ τα διαστρικά νεφελώματα, να αγγίξω τα δαχτυλίδια του Κρόνου, να προσγειωθώ στον σκοτεινό Πλούτωνα, να δω από μακριά το ηλιακό μας σύστημα, να πλησιάσω στο κέντρο του Γαλαξία, και από εκεί να εκτοξευτώ στα άκρα του Σύμπαντος, όπου το σκοτεινό κενό θα με μυούσε στα πιο μακρινά και στα πιο απίθανα όνειρα...

Μου έρχονται δάκρυα στα μάτια τώρα που τα γράφω αυτά. Ακόμη και τώρα, που είμαι πια μεγάλος, με γκρίζα μαλλιά και σχεδόν σκοτωμένη ψυχή από τις απογοητεύσεις της καθημερινότητας. Ακόμη και τώρα, όταν κοιτάζω τον νυχτερινό ουρανό, η καρδιά μου γεμίζει μελαγχολία, σαν κάποτε όλα τα άστρα να ήταν δικά μου, φίλοι και σύντροφοί μου.
Και νιώθω ότι έχω παγιδευτεί στην επιφάνεια αυτού του πλανήτη και δεν μπορώ πια να τα πλησιάσω. Σηκώνω το χέρι μου για να τα πιάσω, αλλά εκείνα είναι τόσο μακριά, και ο ουράνιος θόλος γίνεται μια ψυχρή κρυστάλλινη φυλακή που παγιδεύει τα όνειρα.

Αν η ανθρωπότητα ξαναθυμόταν το όνειρο του Ταξιδιού στο Διάστημα, θα ένιωθα μεγάλη χαρά. Αν ονειρευόμασταν έστω τα πρώτα παιδικά μας βήματα εκεί έξω, στα άστρα, θα ξυπνούσαν μέσα μου ξανά όλες εκείνες οι ελπίδες και ο πόνος της μελαγχολίας θα μειωνόταν.

Αν στα καθημερινά μας όνειρα επέστρεφε το όνειρο του Ταξιδιού στο Διάστημα, αν συνειδητοποιούσαμε ότι η διέξοδος είναι πάντα προς τα Έξω και ότι ο πλανήτης μας είναι πια πολύ στενός και πολύ καταπιεστικός, η καρδιά μου θα γέμιζε ξανά ελπίδα.

Νομίζω ότι ο Άνθρωπος δεν είναι πλάσμα της Γης. Είμαι σίγουρος ότι είναι πλάσμα των Άστρων.
Και θέλω να ξαναγυρίσω εκεί, όπου η ψυχή μου γνωρίζει ότι είναι το Σπίτι της.
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget