25.5.12

ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΑΤΗ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ, στην «ΚΡΙΣΗ»...


...με πολύ απλά λόγια:


  1. Κάποιοι μεγαλομέτοχοι τραπεζών έδιναν τεράστια δάνεια στον εαυτό τους (δηλαδή σε ανώνυμες εταιρείες -Α.Ε.- που ανήκαν στους ίδιους).
  2. Τα δάνεια αυτά, οι Α.Ε. απλά τα "έτρωγαν" (δηλαδή τα έβαζαν στην τσέπη οι μεταλομέτοχοί τους, δηλαδή αυτοί που ...έδιναν τα δάνεια) και αργά ή γρήγορα δεν τα αποπλήρωναν (ως Α.Ε. όμως, οι μέτοχοι τους δεν είχαν ...ευθύνη!)
  3. Οι τράπεζες έβγαζαν «ζημίες» εξαιτίας των δανείων και αυτές τις ζημίες τις πλήρωνε το κράτος (με τα περίφημα «πακέτα διάσωσης»).
  4. Τα πακέτα διάσωσης τα αντλούν πάντα από το δημόσιο, δηλαδή από εσένα και εμένα και -κυρίως- από τα διάφορα ταμεία.
  5. Έτσι το Δημόσιο άρχισε να χρειάζεται περισσότερα χρήματα για να καλύψει τα προβλήματα των τραπεζών και για να πληρώσει όλους εκείνους που χρωστάει, και έτσι άρχισε να βάζει περισσότερους φόρους, οδηγώντας τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις στο κλείσιμο.
  6. Όλο αυτό το παράλογο πράγμα το είδαν πολλοί επιτήδειοι (λαμόγια) και διαπίστωναν ότι όχι μόνο κανένας δεν τιμωρούνταν, αλλά όσοι έπαιρναν μέρος στην απάτη έβγαζαν τεράστια κέρδη και μάλιστα χωρίς κανένα ρίσκο. Έτσι μπήκαν πολλοί στο παιχνίδι, με αποτέλεσμα το Σύστημα να γεμίσει «Φούσκες». 
  7. Έτσι, το βήμα 5 επαναλήφθηκε ξανά και ξανά, μεγαλώνοντας ολοένα και περισσότερο το πρόβλημα, μέχρι που μπήκαν στο παιχνίδι και μεγάλοι παίκτες, οι οποίοι αποφάσισαν να αντλήσουν τα χρήματα από ολόκληρα κράτη. Έκαναν λοιπόν το ίδιο πράγμα που έκαναν στις μικρότερες τράπεζες, αλλά αυτή τη φορά με τα χρήματα ολόκληρων κρατών όπως η Ελλάδα ...με τα γνωστά αποτελέσματα που ζούμε σήμερα...
Δεν κατάφερα με το παραπάνω να εξηγήσω πόσο απλό είναι το όλο κόλπο. Είναι σαν να έβγαζαν τα λεφτά από τη μία τσέπη, τα έβαζαν στην άλλη, και μετά έβαζαν τις φωνές «έχασα τα λεφτά μου». Και εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να τους δώσουμε και άλλα χρήματα, για να αναπληρώσουν τα χρήματα που ποτέ δεν έχασαν!

Το κόλπο με το δημόσιο παίχτηκε λίγο πιο περίπλοκα, αλλά η λογική είναι η ίδια. Πήραν τα κεφάλαια των δημόσιων ταμείων και τα επένδυσαν σε επενδύσεις που ήταν καταδικασμένες. Τα χρήματα φυσικά χάθηκαν (γιατί εκείνοι που ήταν στις "επενδύσεις", δηλαδή οι ίδιοι, τα έφαγαν). Οι επενδυτικοί φορείς (που ήταν τράπεζες) βάρεσαν στη συνέχεια κανόνι (οι περισσότερες όχι πραγματικό, απλά το φώναξαν σαν να συνέβαινε). Και έτσι εμείς όχι μόνο πρέπει να πληρώσουμε τα ταμεία, αλλά να «διασώσουμε» και τις τράπεζες. Δηλαδή, να πληρώσουμε εις διπλούν, δύο φορές ξανά, τα λεφτά που ήδη μας έκλεψαν μια φορά!
Τέτοια απάτη, τόσο έκδηλη και σε τέτοια μεγάλη έκταση, δεν έχει ξαναγίνει στην Ιστορία. Οι αυριανοί ιστορικοί θα τραβάνε τα μαλλιά τους!


Συγχωρείστε τις υπεραπλουστεύσεις, αλλά έχετε υπόψη σας ότι ακόμη και πίσω από το πιο περίπλοκο πρόβλημα κρύβονται εξαιρετικά απλές αρχές που το δημιούργησαν. Όλα τα παραπάνω είναι εξαιρετικά απλά. Τόσο απλά, που αδυνατεί ο νους μας να το δεχτεί.
Οι άνθρωποι που δημιούργησαν όλη αυτή την κατάσταση, το έκαναν απλά επειδή ...μπορούσαν! Η όλη απάτη είναι καθαρός εκβιασμός που βασίζεται στην αδυναμία του πλήθους να αντιδράσει, και δεν εμπεριέχει καμία μεγαλοφυία ή έξυπνη σκέψη!

Επίσης, έγιναν ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΝΟΜΙΜΑ, αφού δεν υπάρχει κανένας νόμος που να τα απαγορεύει και κανένας μηχανισμός που να μας προστατεύει εμάς, τους απλούς πολίτες, από αυτά.


Γιατί όλα αυτά δεν συνέβησαν παλιότερα, είναι μια λογική ερώτηση. Από ό,τι φαίνεται, το καπιταλιστικό σύστημα και οι υποστηρικτές του, κρατούσαν παλιότερα κάποιες ισορροπίες, κάποια προσχήματα, για να μη καταρρεύσει το όλο σύστημα. Σήμερα όμως, δεν φαίνεται να υπάρχει άλλο εναλλακτικό οικονομικό σύστημα, αφού το λεγόμενο "σοσιαλιστικό" είτε είναι παρανοϊκό και φασιστικό όπως στη Βόρεια Κορέα, είτε «ξεπουλημένο» στον Καπιταλισμό όπως στην Κίνα.
Αυτή η κατάσταση, μαζί με το ότι υπήρξαν «θεωρητικοί» (όπως αποδεικνύεται ...της κακιάς ώρας) όπως ο Μίλτον Φρίντμαν, που πίστευαν στην «αυτορύθμιση της ελεύθερης αγοράς», τον λεγόμενο Νεοφιλελευθερισμό, επέτρεψε σε κάποιους να σταματήσουν να τηρούν τα προσχήματα και να παίξουν το παιχνίδι στα όριά του. Φυσικά, το όλο πράγμα είναι παράλογο και για αυτό φτάσαμε στη σημερινή κατάντια του Καπιταλισμού...

ΑΠΛΕΣ ΛΥΣΕΙΣ ΥΠΗΡΧΑΝ ΠΑΝΤΟΤΕ και ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ...
... και δεν χρειάζονται ούτε χούντες, ούτε κομμουνισμούς, ούτε νεοφιλελευθερισμούς, ούτε αναρχοκομμουνισμούς, ούτε αίμα, επαναστάσεις, νεοναζισμούς. Το μόνο που χρειάζεται είναι κάποιοι απλοί, συγκεκριμένοι, βατοί νόμοι, που για κάποιο όμως λόγο οι κυβερνήσεις δεν θέλουν να συντάξουν.


Ορίστε δύο εξαιρετικά απλές λύσεις για το πρόβλημα της τραπεζικής κρίσης:

1) Αν μια τράπεζα ΧΡΕΩΚΟΠΗΣΕΙ, να πάει στον αγύριστο (όπως πηγαίνει και κάθε συμπολίτης μας όταν χρεοκοπεί μα ελάχιστοι από εμάς φαινόμαστε να νιώθουμε κάποια συμπόνοια). Η τράπεζα θα πρέπει να κλείνει, να κατάσχονται όλα τα περιουσιακά της στοιχεία μαζί με εκείνα του διευθυντικού της προσωπικού, και να γίνονται μηνύσεις στους υπεύθυνους της χρεοκοπίας, ώστε να επιβληθούν πρόστιμα. Με αυτό τον τρόπο κανείς «διευθυντής» σε μια τράπεζα, δεν θα τολμά να δώσει δάνεια που ξέρει εκ των προτέρων ότι δεν θα πληρωθούν.

Το Κράτος ούτως ή άλλως εγγυάται τις καταθέσεις των πολιτών μέχρι κάποιο ποσό. Από αυτό το ποσό και πάνω, ο καταθέτης θα παίρνει ποσοστό επί του liquidation (διάλυσης) της τράπεζας σε περίπτωση χρεοκοπίας της. Δηλαδή: Σου "έφαγε" η χρεοκοπημένη τράπεζα 10 εκατομμύρια και δεν σου τα δίνει πίσω, αλλά έχει 1000 σπίτια σε υποθήκη και άλλα 1000 σε περιουσία; Αν αυτά τα δέκα εκατομμύρια αντιστοιχούν στο 1% των χρεών της τράπεζας, τότε σου μεταφέρονται ως αποζημίωση τα περιουσιακά στοιχεία που αντιστοιχούν στο 1%, δηλαδή 10 σπίτια και 10 υποθήκες. Οπότε, μπορεί να έχασες καταθέσεις, αλλά αποκτάς μια περιουσία που άνετα μπορείς να τη μεταφέρεις σε μια άλλη, υγιή τράπεζα και να πάρεις πίσω το κεφάλαιό σου.
Έχετε υπόψη σας ότι συνήθως ο μεγαλύτερος μέτοχος μιας τράπεζας είναι το δημόσιο, οπότε είναι εύκολο το παραπάνω.

2) Να φτιαχνούν νόμοι που ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΥΝ τον ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΔΑΝΕΙΣΜΟ. Αν είσαι μέτοχος μιας τράπεζας, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να δανείσεις τον εαυτό σου, αλλά και οποιαδήποτε εταιρεία/οργανισμό στον οποίο έχεις ποσοστά, για να μην επαναληφθούν αυτά τα γεγονότα.
Αν εντοπιστεί έστω και μια εταιρεία στην οποία έχεις συμμετοχή ενώ είσαι και μέτοχος της τράπεζας που τη δανείζει, το δάνειο καταγγέλλεται και το κράτος βάζει τεράστιο πρόστιμο στον μέτοχο και στην τράπεζα.

----

Αν θέλουμε να έχουμε έναν υγιή δημοκρατικό σύστημα με ελεύθερη οικονομία, αυτό πρέπει να υπακούει σε νόμους και κανόνες. Το όραμα μιας «απόλυτα ελεύθερης αγοράς που αυτορυθμίζεται» (κατά M. Friedman) αποδεικνύεται ιστορικά εξίσου μεταφυσικό και ανεδαφικό με το όραμα μιας απόλυτα δίκαιης ...Χριστιανικής κοινωνίας.

Το μόνο που χρειάζεται στην κοινωνία μας για να γίνει ανθρώπινη, είναι εκείνο που υποστήριξε πριν 2500 χρόνια ο Αριστοτέλης: Μια δημοκρατική Πολιτεία στην οποία να σεβόμαστε τους -λογικούς και δίκαιους- νόμους, οι οποίοι με τη σειρά τους θα έχουν θεσπιστεί με σκοπό να προστατευτεί η ζωή και το δικαίωμα στη δημιουργία για τον κάθε πολίτη...

21.5.12

Καρλ Φρίντριχ Γκάους: Ο Υπεράνθρωπος των Μαθηματικών

Το 1777 γεννήθηκε από φτωχούς και αμόρφωτους γονείς ο Καρλ Γκάους, ένας πραγματικός ...υπεράνθρωπος των μαθηματικών, αξεπέραστος ακόμη και σήμερα, με διανοητικές ικανότητες που έχουν κάνει πολλούς ανθρώπους να αναρωτιούνται για τη μετάλλαξη που δημιούργησε αυτόν τον απίστευτο μαθηματικό νου. 

Λέγεται ως ανέκδοτο ότι σε ηλικία 7-8 ετών, ένας δάσκαλος ζήτησε από τα παιδιά της τάξης του Γκάους, για να δει αν ξέρουν να υπολογίζουν, να προσθέσουν όλα τα νούμερα από το 1 ως το 100 και να βρούνε πόσο κάνει. 

Ο νεαρός Γκάους σήκωσε το χέρι του σε λιγότερο από ένα λεπτό και είπε τη σωστή απάντηση στον δάσκαλο, που έμεινε έκπληκτος: ήταν 5050. 

Ο μικρός Γκάους εξήγησε στον έκπληκτο δάσκαλο πώς το βρήκε τόσο γρήγορα: Αφού το 100 νούμερα είναι ένας ζυγός αριθμός, μπορούμε να τα χωρίσουμε σε δύο ομάδες, από το 1 ως το 50 και από το 51 ως το 100. Αν πάρουμε διαδοχικά το μικρότερο από τη μια ομάδα και το μεγαλύτερο από την άλλη και τα προσθέτουμε, βγάζουμε πάντα 101 (1+100, 2+99, 3+98 ... 50+51). 

Άρα, κατέληξε ο μικρός Γκάους, έχουμε 50 ζευγάρια με άθροισμα πάντα 101, άρα 50Χ101 = 5.050.

Ο δάσκαλος έμεινε άναυδος, γιατί ακόμη και ο ίδιος δεν είχε σκεφτεί τη λύση που σε μερικά δευτερόλεπτα σκέφτηκε ο μικρός...

Διαβάστε για τον Κάρλ Φρίντριχ Γκάους εδώ

16.5.12

Η Ιστορική Μνήμη του Καπιταλισμού και τα ...μεταλλαγμένα Πρόβατα



Ο Kαπιταλισμός, με όλα τα άσχημα και τα καλά του, έχει ένα ιδιαίτερα καθοριστικό χαρακτηριστικό: Δεν έχει Μνήμη.

Δηλαδή, δεν λειτουργεί εκδικητικά ή ανταποδοτικά. Δεν τον νοιάζει αν εχθές του έδωσες να φάει ή τον κλώτσησες έξω από την παράγκα σου. Δεν σου κρατάει ποτέ κακία και δεν σου χρωστάει ποτέ ευγνωμοσύνη. Αν δει κέρδος, θα ορμήξει να το πάρει - αν όχι, θα φύγει. Δεν είναι μια οντότητα - είναι ένα καζάνι που βράζει ασταμάτητα γεμάτο επιχειρηματίες, αριβίστες, οπορτιουνιστές, επενδυτές σοβαρούς και μη. Αν φύγει οποιοσδήποτε από αυτούς από το παιχνίδι, εμφανίζεται άμεσα κάποιος άλλος για να πάρει τη θέση του.

Τι σημαίνει αυτό για την Ελλάδα μας; Πώς αυτή τη γνώση θα μπορούσαν να την χρησιμοποιήσουν οι πολιτικοί μας για να αντιμετωπίσουν την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε;

Η αλήθεια είναι ότι στο παρελθόν πολλές ιστορικές ευκαιρίες χάθηκαν για την Ελλάδα επειδή οι Έλληνες δεν κατάφεραν να συνεννοηθούν με τους Δυτικούς. Βλέπετε οι Δυτικοί είχαν τότε Μνήμη. Το Σχίσμα και η Μικρασιατική Καταστροφή είναι δύο παραδείγματα. Αν τα είχαμε βρει με τους Παπικούς ίσως το έθνος μας να μη γινόταν υπόδουλο για 400 χρόνια στους Τούρκους, ίσως να μας βοηθούσαν. Αν είχαμε μετρήσει καλύτερα την ανοχή των "Μεγάλων Δυνάμεων" ίσως η Σμύρνη να ήταν ακόμη ελληνική...

Όμως -και αυτό είναι που πρέπει να προσέξουν σήμερα οι πολιτικοί μας- οι εποχές που η Δύση κυβερνιόταν από άτομα με μνήμη και στρατηγική σκέψη σε βάθος χρόνου, έχει περάσει. Η Δύση σήμερα είναι καπιταλιστική, δηλαδή κυβερνάται από το Συμφέρον και μόνο από αυτό. Κανείς στη Δύση σήμερα δεν κάνει κάτι επειδή το χρωστάει σε κάποια ιστορική μνήμη ή ηθική υποχρέωση. 
Ο δυτικός κεφαλαιοκράτης κοιτάζει μονάχα αν θα κερδίσει. Και εκεί, στο αλισβερίσι του δηλωμένου συμφέροντος, μπορείς να συνεννοηθείς και να συνεργαστείς μαζί του. Ξέρεις τι θέλει αυτός, ξέρεις τι μπορείς ή δεν μπορείς να του δώσεις εσύ, και συναλλάσεσαι. Αν δεν είσαι τελείως κορόιδο, θα κερδίσεις και εσύ από τη συνεργασία που θα προκύψει...

Όμως, τι συμβαίνει αν εσένα σε εκπροσωπούν ανόητοι; Τι συμβαίνει αν άφησες τους αντιπρόσωπους σου, αυτούς που θα κάνουν τις συναλλαγές, αυτούς που ψηφίζεις για ακριβώς αυτό το σκοπό κάθε μερικά χρόνια, να είναι τελείως ηλίθιοι και τελείως απατεώνες, επειδή βαριόσουν να ασχοληθείς μαζί τους ή επειδή σε έπεισαν τα ΜΜΕ ότι δεν έπρεπε να ασχοληθείς;
Να τι συμβαίνει: Συμβαίνει αυτό που ζούμε τα τελευταία χρόνια, αυτό το ξεδιάντροπο πανηγύρι της κακιάς ώρας, όπου κανένα πρόσχημα δεν κρατιέται. Οι Τράπεζες προσπαθούν να μας κλέψουν, αφού μπορούν, και αφού οι εκπρόσωποι μας δεν μας προστατεύουν. Οι τηλεφωνικές εταιρείες το ίδιο. Θυμηθείτε τι έκαναν οι εταιρείες ηλεκτρικού ρεύματος που μας έκλεψαν στυγνά και έστειλαν τα λεφτά μας στην Ελβετία. Δείτε τα κάποτε "έγκυρα" ΜΜΕ που πλέον μας κοροϊδεύουν μπροστά στα μάτια μας. Ακόμη και επικίνδυνα ανούσια εμβόλια μας έβαλαν να κάνουμε, απλά για να μας πάρουν τα λεφτά.  Και όλα αυτά γιατί ο Καπιταλισμός δεν έχει μνήμη, γιατί σε μερικούς μήνες όλα ξεχνιούνται, και το μόνο που έχει σημασία είναι ποιος αύξησε τα χρήματα του, τίποτα παραπέρα!

Οπότε, λογικά, δεν τίθεται κανένα θέμα αν θα φύγουμε από το Ευρώ.  Γιατί, απλά, δεν συμφέρει σε κανέναν να φύγει η Ελλάδα από το Ευρώ. Θα χαθούν αμέτρητα χρήματα (διαβάζουμε ότι με το πρώτο κύμα θα χαθούν γύρω στα 300 δισεκατομμύρια ευρώ, και στη συνέχεια θα ξεπεραστεί το τρις, μόνο από τα ομόλογα και τις τράπεζες που θα "χτυπήσουν"). 

Γιατί λοιπόν να διακινδυνεύσουν μια αλυσιδωτή αντίδραση που θα ζημιώσει τις τσέπες όλων τους, αν εμείς απαιτήσουμε απλά να διαγραφούν κάποια "επαχθή" δάνεια (στην ουσία μόνο οι τόκοι τους, γιατί τα δάνεια έχουν ξεπληρωθεί) μερικών δεκάδων δισεκατομμυρίων; 
Σίγουρα βέβαια δεν θα χαρούν που θα χάσουν την πηγή εύκολου κέρδος που είχαν μέχρι τώρα και θα προσπαθήσουν να μας πιέσουν όσο μπορούν. 
Αλλά και εμείς από την πλευρά μας δεν φταίμε πραγματικά! Κάποιοι δοσίλογοι πολιτικοί μας τους πούλησαν υποσχέσεις κέρδους που δεν μπορούν να εκπληρωθούν - ας πρόσεχαν πριν επένδυαν πάνω τους. Και εμάς μας κορόιδεψαν, και αυτούς το ίδιο. 
Αν συνεχίσουμε να συνεργαζόμαστε το χάσιμο και για τις δυο πλευρές θα είναι μικρότερο. Αυτό είναι το κοινό συμφέρον και ο σημαντικότερος διαπραγματευτικός μοχλός των πολιτικών που θα μας εκπροσωπήσουν. 
Και ό,τι και να γίνει, καλό ή κακό,  σε μερικούς μήνες, θα το έχουμε ξεχάσει, και εμείς και οι άλλοι, όπως έχουμε ήδη ξεχάσει τόσα και τόσα...

Από την άλλη πλευρά, ακόμη και αν φύγουμε τελικά από το Ευρώ, η Ελλάδα δεν θα χαθεί. Όπως γράφουν αναλυτές του αμερικανικού και του βρετανικού τύπου, το νόμισμα που θα υιοθετήσουμε στη συνέχεια θα γίνει γρήγορα πολύ φτηνό, και έτσι σύντομα η χώρα μας θα γίνει ένας παράδεισος επενδυτικών ευκαιριών. 
Μη ξεχνάτε ότι είμαστε ένα πολύ πλούσιο κράτος (24ο στην παγκόσμια κατάταξη), με εξαιρετικό τουριστικό ενδιαφέρον, με πολλά εκατομμύρια ένθερμων καταναλωτών ως πολίτες (παραδεχτείτε το). Ένας επιχειρηματίας σίγουρα δεν θα ήθελε να μας χάσει από πελάτες. Είναι κοινό μυστικό ότι πολλοί Ρώσοι και Κινέζοι επενδυτές τρίβουν ήδη τα χέρια τους αν ξεφύγουμε από το δίχτυ του Ευρώ. 

Βέβαια, ίσως είναι καλύτερα να μη πέσουμε στα χέρια Ανατολιτών Εμπόρων, ειδικά αν συνεχίσουμε να έχουμε πολιτικούς σαν αυτούς που μας κυβερνούσαν μέχρι σήμερα - θα διαπραγματευτούν κατά και όχι υπέρ μας και θα μας ξεπουλήσουν για πενταροδεκάρες. Αλλά όλα δείχνουν ότι οι πολιτικοί μας θα αλλάξουν, και ίσως τα πράγματα να γίνουν πολύ καλύτερα στον διαπραγματευτικό τομέα.

Να είστε σίγουροι πάντως ότι και οι Δυτικοί δεν θα χάσουν την ευκαιρία να επανέλθουν ...όπως είπαμε, ο Καπιταλισμός δεν έχει μνήμη και έλκεται μόνο από το συμφέρον!

Θα πείτε το γνωστό: «Αν είναι έτσι, τότε γιατί δεν έρχονται και τώρα να κάνουν επενδύσεις;» Η απάντηση είναι μία: Γιατί τώρα ανήκουμε σε συγκεκριμένα αφεντικά, τα οποία πληρώνουμε κάθε μήνα και τα οποία βγάζουν πάρα πολλά χρήματα στην πλάτη μας, χωρίς εμείς να ζητάμε αντάλλαγμα. Και όπως εμείς δεν θα πηγαίναμε ποτέ να κάνουμε συμφωνία με ένα πρόβατο, αν ο βοσκός είναι τριγύρω, έτσι δεν έρχεται και κανείς να κάνει συμφωνίες μαζί μας, όσο αποδεχόμαστε τον ίδιο βοσκό, τα ίδια αφεντικά.

Ποιά είναι αυτά τα αφεντικά; Γιατί ρωτάτε τα προφανή; Είναι εκείνοι που κάνουν ό,τι κάνουν τα αφεντικά: Εκείνοι που μας μαλώνουν, που μας διατάζουν, και που βγάζουν εκατομμύρια στην πλάτη μας. Ποιοι δηλαδή; Μα, είπαμε, όλοι εκείνοι που το κάνουν αυτό, από τη Μέρκελ μέχρι τον κάθε τοπικό κοτζαμπάση/έπαρχο/υπουργό της Ελλαδίτσας μας! Και που θα παραμείνουν αφεντικά, όσο τους το επιτρέπουμε. 

Βέβαια, από ό,τι βλέπω, τα πρόβατα έχουν αρχίσει ήδη να βελάζουν παράξενα και κάτι παράξενο να γυαλίζει στα μάτια τους. Έχουν αρχίσει να καταλαβαίνουν ότι όλα αυτά που γίνονται δεν γίνονται για το συμφέρον Τους, αλλά για το Συμφέρον κάποιου άλλου...

Να είστε σίγουροι όμως ότι ακόμη και αν τα πρόβατα μεταλλαχτούν και βγάλουν δόντια, ακόμη και αν το κρέας τους σκληρύνει σαν πέτρα και το μαλλί τους γίνει αγκαθωτό, θα βρεθούν κάποιοι που θα θέλουν να κάνουν δουλειές μαζί τους, φτάνει τα πρόβατα να αποδείξουν ότι ...με αυτά είναι που πρέπει να κάνεις τις συνεννοήσεις, και όχι με κάποιον βοσκό...

Το Συμφέρον είπαμε δεν έχει μνήμη για να θυμάται τι είπε προηγουμένως με τον παλιό βοσκό, αλλά του ενδιαφέρει τι βγαίνει από την συμφωνία που κάνει εκείνη τη στιγμή, με όποιον δηλώνει ότι είναι αυτός που κρατάει τον έλεγχο στα χέρια του...

Πρέπει βέβαια να τονίσουμε ότι το Συμφέρον δεν είναι ο καλύτερος μπούσουλας για να σχεδιάσεις τη ζωή σου. Είναι σίγουρα όμως ένα καλό κριτήριο για να αναλύσεις και να καταλάβεις τις κινήσεις των ανθρώπων γύρω σου, των εχθρών και των φίλων, των συμμάχων και των συνεργατών σου. Αν αυτό ισχύει σε αρκετά μεγάλο βαθμό στην προσωπική μας ζωή, ισχύει στον υπέρτατο όταν έχουμε να κάνουμε με τεράστια οικονομικά συμπλέγματα, εταιρείες, πολυεθνικές, κράτη. Εκεί, όσο τουλάχιστον έχουμε να κάνουμε με καπιταλισμό, είναι το μοναδικό και το απόλυτο κριτήριο κατανόησης των πραγμάτων.

--------------------

Δεν θα τα έγραφα καθόλου αυτά τα πράγματα, και θα τα θεωρούσα ιδιαίτερα άσχημα ως σκέψεις απέναντι στους Ευρωπαίους, που είναι αδέλφια μας, αν τα δάνεια που μας έδωσαν τα δύο τελευταία χρόνια ήταν πραγματικά για να μας βοηθήσουν να βγούμε από τη δύσκολη θέση, επειδή μας συμπονάνε ή επειδή νιώθουν ιστορική και ηθική υποχρέωση απέναντι σε ένα έθνος της Ευρώπης.
Αν πραγματικά τα έδιναν για να μας βοηθήσουν, θα ζητούσαν χαμηλούς τόκους ή και καθόλου, μόνο την υποχρέωση να επιστρέψουμε το ποσό του δανείου. Όμως, όπως βλέπουμε, μας τα έδωσαν με υψηλότατους τόκους, άρα, για να κερδίσουν.
Εκεί που θα μπορούσαν να βοηθήσουν ουσιαστικά, αν πραγματικά τους ενδιέφερε η πολυτραγουδισμένη «δημοσιονομική πειθαρχεία», δεν πίεσαν καθόλου για αλλαγές. Δεν έκαναν καμιά κίνηση για να χτυπήσουν, απ' έξω, που είναι πολύ πιο εύκολο, την ελληνική Διαφθορά, τη ρεμούλα και την κατάντια μας. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να τους χρωστάμε περισσότερο, για να πάρουν οι εκπρόσωποί τους μεγαλύτερα μπόνους όταν θα λήξει το επόμενο τρίμηνο...

Είπαμε, δεν υπάρχει καμιά Μνήμη, κανένα Πρόσχημα. Όλα σήμερα γίνονται για το Συμφέρον και το Συμφέρον είναι ένα: Να παραμείνει το ...μαγαζί ανοιχτό, γιατί όλοι τους τρώνε καλά από αυτό, και βγάζουν καλά κέρδη, και κρατάνε τα πρόβατα -εμάς- στο μαντρί. 

Όσο τα πρόβατα παραμένουν ήσυχα και πειθήνεια, να είστε σίγουροι ότι θα τα κουρεύουν, θα τα αρμέγουν και στο τέλος θα τα σφάζουν. Ο μόνος τρόπος για να αλλάξει αυτό, είναι κάποια στιγμή τα πρόβατα να αποκτήσουν αυτή την τρομερή δύναμη της Μνήμης, και να θυμηθούν επιτέλους ότι ...δεν είναι πρόβατα, αλλά θα μπορούσαν να γίνουν, έστω και για λίγο, οι βοσκοί του εαυτού τους!

14.5.12

Ελλάδα 2012: Μια πρωτοφανής Ιστορική Συγκυρία Απελευθερώνει την Ελλάδα(;)


Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα μας σήμερα, μετά τις εκλογές του 2012, είναι το αποτέλεσμα μιας πρωτοφανούς ιστορικής συγκυρίας:

  1. ΟΙ Η.Π.Α. αναγκάστηκαν να αποτραβηχτούν μακριά από την Ευρώπη και την Ανατολή, γιατί απέτυχαν στο Ιράκ και επειδή φοβούνται το Ιράν. Έτσι, χαλάρωσαν τον έλεγχο που ασκούσαν στη χώρα μας και μας άφησαν -ίσως για πρώτη φορά εδώ και πολλές δεκαετίες- στην τύχη μας. Ακόμη και το Ισραήλ έχει μείνει μόνο του, και για αυτό στρέφεται σε χώρες όπως η Ελλάδα αναζητώντας οικονομικούς και στρατιωτικούς συμμάχους στην περιοχή.
  2. Λόγω της ανόδου του Ίντερνετ και της πτώσης των διαφημιστικών εσόδων, προκλήθηκε μια μεγάλη πτώση των «Ενημερωτικών» τραστ που έλεγχαν και προωθούσαν τις κυβερνήσεις τα τελευταία 25 χρόνια. Για πρώτη φορά, δεν είναι 2-3 εφημερίδες που αποφασίζουν τι θα σκέφτεται και τι θα πιστεύει ο λαός, αλλά ένα χάος από blogs, κοινωνικά δίκτυα, αλληλοσυγκρουόμενες και αλληλοσυμπληρούμενες απόψεις, που επιτρέπουν, αν όχι να φανεί η αλήθεια, τουλάχιστον να μην επιβληθεί κάποιο συγκεκριμένο ψέμα ως η μόνη αλήθεια...
  3. Οι πολιτικοί των δύο μεγάλων κομμάτων, που ελέγχονταν από συμφέροντα με μεγάλη οικονομική δύναμη, ακριβώς επειδή δεν έχουν καμιά επαφή με τον λαό, επενδύαν εδώ και πολλά χρόνια στη δύναμη του Ψέματος και της Ρητορείας. Αλλά τη χειρίστηκαν αδέξια και με μεγάλη άγνοια (αφού είναι κυρίως αμόρφωτοι και ανόητοι άνθρωποι που βρέθηκαν εκεί που βρέθηκαν μόνο λόγω διασυνδέσεων).
    Το αποτέλεσμα είναι ότι ο λαός έχει αρχίσει να καταλαβαίνει ότι τον δουλεύουν και έχει αρχίσει να μην εμπιστεύεται όσα ακούει.
    Αυτή είναι μια διεργασία που εξελίσεται τα τελευταία 5-6 χρόνια. Διαβάστε για αυτό το άρθρο που έγραψα πριν τόσα περίπου χρόνια για το θέμα: Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΜΜΕ.
  4. Τα άδεια ταμεία ανάγκασαν τους πολιτικούς να μη μπορούν να «βολεύουν» τους διάφορους δικούς τους. Αυτό επέτρεψε ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού να ψηφίσει ελεύθερα, βάσει πεποιθήσεων και όχι βάσει «επαφών» και ρουσφετολογικών συμφερόντων.
Αυτή η σπάνια λοιπόν συγκυρία απελευθέρωσε τον ελληνικό λαό, ίσως για πρώτη φορά από τότε που δημιουργήθηκε το ελληνικό κράτος, από τον ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ με την οποία τον έλεγχαν.

Έτσι φτάσαμε σε μια πρωτόγνωρη ευκαιρία: Ίσως καταφέρουμε να δημιουργηθεί μια βουλή με πολιτικούς που ΔΕΝ είναι ελεγχόμενοι από χρηματοδότες και που δεν είναι υπάλληλοι ξένων συμφερόντων, και που για πρώτη φορά θα ασχοληθούν με την Πατρίδα τους και όχι με την τσέπη τους και μόνο...

Ελπίζω να μην είμαι απλά υπεραισιόδοξος και να καταφέρουμε να αρπάξουμε την ευκαιρία. Το χρωστάμε στον τόπο μας και στα παιδιά μας...

9.5.12

Παγιδευμένος στο Palantir (Facebook)...


Είναι μεγάλο λάθος να νομίζουμε ότι ο κόσμος μας δεν είναι σαν εκείνον των παραμυθιών. Γιατί γύρω μας υπάρχουν όλα εκείνα που χαρακτηρίζουν έναν κόσμο φαντασίας.
Υπάρχουν παντοδύναμα μαγικά αντικείμενα, τρομακτικά όπλα, δράκοι, μάγοι, βρυκόλακες, όλα αυτά είναι εδώ...

Θυμάμαι από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών το «Πάλαντιρ». Το Πάλαντιρ ήταν ένα θαυμαστό μαγικό αντικείμενο που επέτρεπε τους χρήστες του να επικοινωνούν αναμεταξύ τους, να βλέπουν μακριά και να παρακολουθούν απομακρυσμένες περιοχές... Όμως λίγοι μπορούσαν να κάνουν την λογική σκέψη ότι ...κάποιος μπορούσε να σε παρακολουθήσει και εσένα μέσα από αυτό, όταν το χρησιμοποιούσες, κάποιος που είχε πρόσβαση στην «Άρχουσα Πέτρα» που ήταν κρυμμένη στον Πύργο του Άβαλον, και από την οποία μπορούσε να δει όλα βρίσκονταν γύρω από τα «κατώτερα» Πάλαντιρς ...!

Το Πάλαντιρ ήταν λοιπόν μια παγίδα. Ένα σύστημα που σου προσέφερε κάτι για να σου πάρει κάτι άλλο. Μια παγίδα στην οποία έπεφτες με τη θέλησή σου, γιατί ο σκοπός της ξέφευγε από την φαντασία και την αντίληψή σου...

Ακριβώς κάτι τέτοιο είναι και το Facebook. Είναι το Πάλαντιρ των καιρών μας. Μας αφήνει να κρυφοκοιτάξουμε μέσα στις ζωές των άλλων, ξεχνόντας όμως ότι την ίδια στιγμή που το κάνουμε κάποιος κρυφοκοιτάζει και μέσα στη δική μας ζωή, με τρόπους και τεχνικές παράξενες και ακατάληπτες για τον απλό άνθρωπο...

Πριν μερικές βδομάδες είχα δηλώσει ότι δεν θα ασχοληθώ άλλο με το Facebook. Αποφάσισα να διαγράψω το λογαριασμό μου και να το αφήσω πίσω οριστικά. Υπολόγιζα όμως χωρίς τον ...ξενοδόχο, που στην περίπτωση αυτή ήταν το ίδιο το Facebook.

Το περιεχόμενο του λογαριασμού μου τέθηκε μεν «προς διαγραφή» όπως ζήτησα, αλλά η διαγραφή αυτή δεν έγινε άμεσα όπως θα ήταν το λογικό. Το σύστημα με ενημέρωσε ότι θα γινόταν μετά από κάποιες ημέρες. Πάτησα και το κουμπάκι με το οποίο ζητούσα να μου σταλεί όλο το υλικό που συγκεντρώθηκε στον λογαριασμό μου, αλλά αυτή η αποστολή άργησε επίσης αδικαιολόγητα (δεν έγινε ποτέ)...

Μετά από μερικές ημέρες, εκεί που ήμουν σίγουρος ότι τελικά κατάφερα να ξεφύγω (και αφού έλαβα μερικά θυμωμένα μηνύματα από φίλους που δεν με έβρισκαν πλέον εκεί), το Facebook ενεργοποίησε αυτόματα τον λογαριασμό μου, και άρχισα να φαίνομαι πάλι στους γνωστούς μου, λες και ήμουν συνδεδεμένος.
Αυτό ίσως δεν έγινε επίτηδες, αλλά κάποιο από τα μηχανήματά μου μάλλον συνδέθηκε από μόνο του (ναι, το κάνουν πλέον τα άτιμα) και έτσι επανεργοποιήθηκε αυτόματα ο λογαριασμός. Σημασία έχει ότι ενεργοποιήθηκε χωρίς να με ρωτήσει. Έτσι, μετά από μερικές μέρες, διαπίστωσα ότι λάμβανα μηνύματα από διάφορους φίλους (που με έβλεπαν παραδόξως «συνδεδεμένο») και αναγκαζόμουν να απαντώ.

Το τελικό «χτύπημα» ήρθε στα γενέθλιά μου, όταν πάνω από 100 φίλοι μου έστειλαν χρόνια πολλά, και θα ήταν σίγουρα μεγάλη αγένεια να μην απαντήσω... Έτσι ενεργοποίησα το λογαριασμό μου ξανά και επίσημα...

Περιπέτεια λοιπόν το να καταφέρεις να «σβηστείς» από το Facebook, στην οποία δύσκολα βγαίνεις νικητής, αν γίνεται μάλιστα να βγεις νικητής . Είναι το Πάλαντιρ της Πραγματικότητάς που ζούμε, και εύκολα μπορείς να πέσεις θύμα της μαγικής του δύναμης...

Θα μπορούσε να γραφτεί και ένα ποίημα για το Facebook και την μαγική εποχή μας, παρόμοιο με εκείνο που γράφτηκε για τα δέκα μαγικά δαχτυλίδια του Σόουρον...

Τρεις τεχνολογίες για τους Ανθρώπους που ζουν σε πόλεις
κι εφτά για εκείνους που ζούνε στην εξοχή.

Εννιά για τους Θνητούς που ο Χρόνος θα αρπάξει,
και Μία για τον Άρχοντα που έχει το Κλειδί,
στο κέντρο του Ελέγχου που τις ζωές μας ορίζει.

Το Google που μας μετρά,  το Facebook που μας ορίζει,
και η Οικονομία που όλους μας με φθόνο μας διατάζει
και οι ζωές μας χάνονται και στο Κακό βουλιάζουν,
στη Χώρα της Ελέγχου, κάτω εκεί, που οι σκιές συνάζουν. 



Στις 25 Δεκεμβρίου του 2011 ο Αυστραλός ειδικός τεχνολογίας Nik Cubrilovic ανακάλυψε ότι το Facebook δεν έμενε στο να συλλέγει μόνο τις πληροφορίες που θέλουμε εμείς να του προσθέτουμε, αλλά συνέχιζε να μας παρακολουθεί ακόμη και όταν αποσυνδεόμασταν από αυτό! Το «cookie» του Facebook, ένα μικρό αρχείο που κρύβεται στον browser μας (στο πρόγραμμα δηλαδή που μας δείχνει τις διάφορες σελίδες, όπως το Firefox, τον Internet Explorer κλπ) κατέγραφε τις σελίδες που επισκεπτόταν ο χρήστης κι ας αυτός είχε επιλέξει να αποσυνδεθεί από το Facebook. Δηλαδή, μπορούσε να δει σε ποια ηλεκτρονικά καταστήματα ψώνιζε, ποια προϊόντα παρακολουθούσε περισσότερο, ποιες πολιτικές σελίδες διάβαζε, ποιες σελίδες σεξουαλικού περιεχομένου επισκεπτόταν.
Πώς το κατάφερνε αυτό; Είναι σχετικά απλό. Το μεγαλύτερο ποσοστό των ιστοσελίδων σήμερα έχει κάποιο πρόσθετο (widget), ένα μικρό κομμάτι κώδικα που δίνεται από τους προγραμματιστές του facebook δωρεάν στους κατόχους ιστοσελίδων. Αυτό το widget μας επιτρέπει να κάνουμε “like” σε κάτι που βρίσκουμε εκεί και αυτό καταγράφεται στο προφίλ μας στο Facebook ώστε να το δούνε και οι φίλοι μας. Σε άλλες περιπτώσεις επιτρέπει να «πιστοποιηθούμε» σε κάποια ιστοσελίδα χωρίς να χρειαστεί να βάλουμε κωδικούς και διευθύνσεις email, αλλά με το όνομα που έχουμε στο Facebook. Σίγουρα οι περισσότεροι από εμάς έχουμε συναντήσει αρκετές φορές αυτή τη λειτουργία…
Αυτά τα «άκακα» widget του Facebook υπάρχουν σχεδόν παντού σήμερα. Υπάρχουν στις εμπορικές ιστοσελίδες, στα  πολιτικά blogs, στις εφημερίδες, σε ιστοσελίδες σεξουαλικού περιεχομένου, κλπ.  Όπως παρατήρησε ο Nik Cubrilovic, κάθε φορά που εμείς έστω κοιτούσαμε οποιαδήποτε τέτοια σελίδα, τα widget του Facebook που βρίσκονταν σε αυτές ενεργοποιούνταν και κατέγραφαν τη διεύθυνση της σελίδας στο προσωπικό μας «cookie» και προφανώς ενημέρωναν αργότερα το προφίλ μας στην κεντρική βάση δεδομένων του Facebook. Όλα αυτά συνέβαιναν από τότε που τα widgets κυκλοφορούν και χρησιμοποιούνται ευρέως, δηλαδή για αρκετούς μήνες τα δύο τελευταία χρόνια.


Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget