27.12.07

Χριστούγεννα: Η Γιορτή του Κακού και του Σκότους...

Κάθε φορά που έρχονται τα Χριστούγεννα, ακούω τα ίδια παράπονα: «Τα Χριστούγεννα και οι Γιορτές είναι μόνο για τα παιδιά», «Αν είσαι μεγάλος οι Γιορτές σου φέρνουν μονάχα θλίψη και μελαγχολία», «Το μόνο νόημα των Χριστουγέννων είναι να πας στα μαγαζιά για να αγοράσεις πράγματα, αλλά λεφτά δεν έχουμε», «Καλύτερα να περάσουν οι γιορτές και να γυρίσουμε στη δουλειά, για να ξεχαστούμε» και άλλα πολλά τέτοια θλιβερά.
Όχι βέβαια ότι δεν νιώθω και εγώ τα ίδια συναισθήματα....

Εδώ και πολλά χρόνια παρατηρώ τους ανθρώπους που ζούνε μόνοι τους, που είναι κλεισμένοι μέσα στο σπίτι τους, που δεν τους θυμάται κανένας ούτε στις γιορτές ούτε στις κανονικές ημέρες.
Παρατηρώ τους γονείς που τους έχουν ξεχάσει τα παιδιά τους, παρατηρώ τους εκκεντρικούς που ζούνε χωρίς σύντροφο και χωρίς φίλους...

Αν για εμάς οι γιορτές είναι δύσκολες, φαντάσου για αυτούς! Αυτοί οι άνθρωποι στοιχειώνουν τέτοιες μέρες τη σκέψη μου. Αφού οι Γιορτές είναι ολοφάνερα κοινωνικής φύσης, αυτοί οι άνθρωποι αποδεικνύουν την αποτυχία της κοινωνίας μας...

Όχι, δεν θέλω να ηθικολογήσω και να σας ζητήσω να τους θυμηθείτε και εκείνους αυτές τις μέρες. Δεν θέλω να μιλήσω για κάτι τόσο κλισέ και τόσο αυτονόητο. Μια απλή παρατήρηση θέλω να κάνω για την πραγματική φύση αυτών των Γιορτών του Χειμώνα, που συνήθως μας διαφεύγει...

Οι Γιορτές των Χριστουγέννων συμπίπτουν, όπως ξέρουμε, με το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, δηλαδή με τη σκοτεινότερη νύχτα του Έτους. Στα παλιότερα χρόνια, όταν ο άνθρωπος δεν κρυβόταν στην ασφάλεια των πόλεων, αυτή η εποχή ήταν για αυτόν -κυριολεκτικά- η εποχή του Σκότους. Η επιβίωση ήταν δύσκολη, το κρύο και η παγωνιά τον απειλούσαν, έλλειψη τροφίμων, οι λύκοι και οι αρκούδες κατέβαιναν από τα βουνά για να κυνηγήσουν τον άνθρωπο, ως τροφή...

Δεν σας φαίνεται παράξενο που οι «Γιορτές της Χαράς» συμπίπτουν με όλα αυτά τα τρομακτικά πράγματα; Δεν είναι παρανοϊκό, ότι στην πιο δύσκολη και επικίνδυνη εποχή, στην Εποχή του Κακού, οι άνθρωποι χαίρονταν και τραγουδούσαν και μιλούσαν με ελπίδα για το μέλλον;

Είναι ακατανόητο, μέχρι βέβαια να σκεφτεί κανείς ότι πάντοτε οι παλιοί λαοί έτσι αντιμετώπιζαν το Κακό - εξευμενιστικά, με καλοπιάσματα και γλυκόλογα...

Πάντοτε οι άνθρωποι πρόσφεραν θυσίες στους κακούς και εκδικητικούς θεούς, πάντοτε τους ονόμαζαν με όμορφα ονόματα και τους απέδιδαν θετικά χαρακτηριστικά που εκείνοι δεν είχαν. Ονόμαζαν «Ευμενίδες» τις Ερινύες, «Επίκουρο των Βροτών» των Θεό της σφαγής Άρη, «Καλομοίρες» τις Μοίρες που έκοβαν το νήμα της ζωής τους...

Δεν είναι λοιπόν παράξενο που στην πιο σκοτεινή εποχή, τις μέρες της θλίψης και της απομόνωσης, την εποχή που το Σκοτάδι κυριαρχεί στον κόσμο μας, οι άνθρωποι διάλεξαν να γιορτάσουν την πιο χαρούμενη γιορτή, τη γιορτή της Νίκης του Ήλιου (Sol Invictus), που τελικά θα επιβιώσει και θα ξαναγεννηθεί...

Ολοφάνερα, το έκαναν για εξευμενισμό των σκοτεινών δυνάμεων (οι καλικάντζαροι και άλλοι δαίμονες είναι ελεύθεροι αυτοί την εποχή γύρω μας) , το έκαναν για να καλύψουν τον τρόμο τους, τη θλίψη που τους δημιουργούσε ο εγκλεισμός στο σπίτι, τη μελαγχολία της μοναξιάς τους, την αδυναμία τους να πολεμήσουν με το Κακό.
Το έκαναν για να ενισχύσουν την Ελπίδα, τη μοναδική φίλη που μένει στην Ανθρωπότητα τις εποχές του Σκότους...

Τα Χριστούγεννα είναι λοιπόν ένα ψέμα που ο Πολιτισμός μας λέει στον εαυτό του, για να διώξει μακριά το Κακό.
Για αυτό και ο ήρωάς των Χριστουγέννων, ο Άγιος Βασίλης είναι ένας παρόμοιος εξευμενισμός.
Ποιος δαίμονας εξευμενίζεται στο όνομά του άραγε;

Υποψιάζομαι ότι είναι ο Χρόνος, αυτός ο σκοτεινός θεός που εισβάλει κλεφτά στη ζωή μας από το παράθυρο και από την καμινάδα και από όποια τρύπα έχουμε αφήσει στη ζωή μας, ο οποίος μας φέρνει τα σκοτεινά δώρα του μαρασμού και του θανάτου και ο οποίος κλείνει με νόημα το μάτι στα μικρά παιδιά...

(Διαβάστε το ακόλουθο κείμενο για κάποια ιστορικά στοιχεία γύρω από την «πραγματικότητα» των Χριστουγέννων)

23.12.07

Οι δύτες των σπηλαίων, η αξιόλογη TV και ο νέος τηλεοπτικός Θούριος προς την ελευθερία!

Έγραψα πρόσφατα μερικά σχόλια στο αξιόλογο blog του Allu fun Marx, σε ένα post του (κάντε κλικ για να το διαβάσετε) που σχολίαζε αρνητικά την εκπομπή και την επιτυχία του Λάκη Λαζόπουλου. Εκείνη η συζήτηση ήταν και η αφορμή για να δημοσιεύσω το προηγούμενο post μου, σ' αυτό εδώ το blog, στο οποίο ανέλυα, πολύ αρνητικά, τα ΜΜΕ.

Σήμερα, πρωί του Σαββάτου, πήγα σε ένα φιλικό σπίτι. Εκεί μια τηλεόραση έπαιζε ξεχασμένη, "γυρισμένη" στο κανάλι του ΣΚΑΪ.
Κάποια στιγμή, λοιπόν, τα μάτια μου παγίδευσε μια υπέροχη εικόνα: δύο δύτες «πετούσαν» σε μια διαυγέστατη κρυστάλλινη υδάτινη μάζα στην οποία ούτε η παραμικρή ρυτίδωση δεν φαινόταν. Βρίσκονταν μέσα σε κάποια σπηλιά που ήταν γεμάτη με νερό, και εξερευνούσαν τα βάθη της...

Ο υπέροχος γαλαζοπράσινος χρωματισμός, η απίστευτη ηρεμία που απέπνεε η εικόνα, η πανέμορφη διαύγεια του νερού, τράβηξαν τόσο έντονα την προσοχή μου, που κάθισα να δω τι ήταν αυτό που έδειχνε η εκπομπή.

Τελικά, το θέμα της εκπομπής ήταν συγκλονιστικό: Οι προσπάθειες της Ανθρωπότητας να εισβάλλει στα βάθη της Γης. Η εκπομπή έδειχνε ότι παρά την τεράστια τεχνολογία μας, δεν έχουμε καταφέρει να εισχωρήσουμε πολύ βαθύτερα από το ένα εκατομμυριοστό του πάχους της Γης, όχι βαθύτερα αναλογικά από το τσόφλι του αυγού, αν ο πλανήτης μας είναι το αυγό...
(Στην παρακάτω εικόνα η «επιφάνεια» της Γης στην οποία πατάμε, σχηματίζει ένα πολύ ψιλό «τσόφλι». Ε, λοιπόν, δεν έχουμε εισχωρήσει βαθύτερα από αυτό το τσόφλι που βλέπετε, δεν έχουμε φτάσει ούτε καν στο βάθος του!)

Δυστυχώς, με μια βιαστική έρευνα δεν μπόρεσα να βρω το όνομα του ντοκιμαντέρ για να σας το μεταφέρω, βρήκα απλώς ένα trailer μιας ταινίας στο youtube που μοιάζει πολύ με την εκπομπή εκείνη που πραγματικά με μάγεψε...




Κάποια στιγμή, πλησίασε η κοπέλα μου για να δει τι τράβηξε τόσο έντονα την προσοχή μου, σε λίγο πλησίασαν και οι οικοδεσπότες, και σε μερικά λεπτά βλέπαμε όλοι τη μαγευτική εκπομπή!

Στα περίπου 30 λεπτά που παρακολουθήσαμε, εντυπωσιαστήκαμε βαθύτατα από τον απίστευτο ηρωισμό των δυτών, που με το παραμικρό λάθος θα παγιδεύονταν στα βάθη της Γης, βυθισμένοι μέσα στο νερό. Κανείς δεν θα μπορούσε να τους σώσει και ο θάνατός τους θα ήταν σίγουρος.
Γοητευτήκαμε από την ερευνητική δουλειά που γίνεται στο εξωτερικό, από ανθρώπους αφοσιωμένους να μάθουν τα μυστικά του εσωτερικού της Γης.
Μείναμε έκπληκτοι όταν η εκπομπή έδειξε ότι η γνώση για τα βακτηρίδια που ζούνε εκεί μέσα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή ειδικών καυσίμων και χημικών, που θα είναι χιλιάδες φορές αποδοτικότερα από τα σημερινά, δηλαδή από τη βενζίνη και το πετρέλαιο...

Κάποια στιγμή άφησα έναν στεναγμό απογοήτευσης. «Ορίστε, να γιατί οι Αγγλοσάξονες έχουν κατακτήσει τον ανθρώπινο πολιτισμό», είπα γεμάτος με έναν κρυφό θυμό στους υπόλοιπους παρευρισκόμενους. «Γιατί επιζητούν τέτοιες έρευνες, τις χρηματοδοτούν, τις κάνουν εκπομπές - και καταφέρνουν, οι άτιμοι, ακόμη και από μια έρευνα που μοιάζει τόσο ...ρομαντική και ανώφελη όπως η εξερεύνηση μιας υποβρύχιας σπηλιάς, να βγάλουν σημαντικές τεχνολογικές γνώσεις!»...
Οι γύρω μου συμφώνησαν, απογοητευμένοι και αυτοί που εδώ στην Ελλάδα δυστυχώς λίγοι εκτιμούν την εξερεύνηση και το κυνήγι της Γνώσης...

Τώρα που το σκέφτομαι, συνειδητοποιώ ότι αν αυτή η εκπομπή δεν είχε γυριστεί και δεν την είχαμε δει, θα ήμασταν λίγο φτωχότεροι. Δεν θα γνωρίζαμε για αυτή τη μαγεία, δεν θα ξέραμε ότι κάποιοι κάνουν τόσο απίστευτες έρευνες, δεν είχαμε υπόψη μας τους τρελούς δύτες των σπηλαίων...

Υπάρχει λοιπόν και καλή Τηλεόραση.
Συνειδητοποιώ ότι το είχα ξεχάσει αυτό, εξαιτίας της λαϊκίστικης κατάντιας του «κανονικού» προγράμματος. Η καλή τηλεόραση είναι η Τηλεόραση εκείνη που μιλάει για το μεγαλείο της εξερεύνησης, για την ανθρωπιστική προσπάθεια της επιστήμης, για το θαύμα του κόσμου, για τη χαρά της ανακάλυχης, για το απίστευτο θάρρος των πρωτοπόρων...

Ελπίζω αυτό το σαββατιάτικο πρωί να ήταν κατά τύχη στημένα πολλά παιδικά μάτια στο ίδιο ντοκιμαντέρ, και να έλαβαν αυτό το πανίσχυρο μήνυμα ελπίδας και εξερεύνησης, να πείστηκαν ότι πρέπει και αυτά να πάρουν μέρος στο ταξίδι προς τη Γνώση.

Ελπίζω να μην το είχε «γυρίσει» η μαμά τους στα κουτσομπολίστικα talk-shows που δεν δείχνουν και δεν λένε τίποτα.

Ελπίζω να μην το είχε γυρίσει ο μπαμπάς τους στις «ειδήσεις» που απλώς μας επιβάλλουν μια εθνική μιζέρια και απαξίωση.

Ελπίζω να μην έτυχε να έχουν συνδεδεμένο το Playstation και «να παίζουν Pro», «πίνοντας τους μπάφους» μιας ανεγκέφαλης «διασκέδασης» που είναι φτιαγμένη για να παγιδεύει τα αδύναμα μυαλά. Πραγματικά το ελπίζω.

Ναι, υπάρχει και καλή TV, και όσοι λοιπόν από εμάς έχουμε την ανάγκη να βάζουμε το κουτί να παίζει για να νιώθουμε ότι είμαστε «συνδεδεμένοι με τον Κόσμο», πρέπει να το θυμόμαστε, και να διαλέγουμε τα κανάλια εκείνα που επενδύουν σ' αυτήν, και όχι τα κανάλια που παίζουν την κακή TV των ριάλιτι και των σκουπιδιών.

Αφήστε τα ντοκιμαντέρ, τις εκπομπές της πραγματικής και όχι της λαϊκίστικης έρευνας, να εισβάλουν μέσα στο σπίτι σας. Μαζί τους θα εισβάλλει το μεγαλείο της Ανθρωπότητας, όχι η κατάντια και η μιζέρια της!
Αν θέλετε να σας κάνει κάτι συνεχώς «πλύση εγκεφάλου» - και δεν μπορείτε χωρίς πλύση εγκεφάλου», ας είναι αυτή η πλύση εγκεφάλου που θα δέχεστε!

Η τηλεόραση δεν είναι αναγκαστικά ναρκωτικό, φτάνει όμως να το αποφασίσετε. Την επόμενη φορά που θα κολλήσετε σε μια κουτσομπολο - κατινο - ποδοσφαιρο - αμυαλο - ρεάλιτι εκπομπή, πείτε «Ευχαριστώ, όχι!» και γυρίστε το αμέσως στο κοντινότερο ντοκιμαντέρ.
Μπορεί να μη σας παγιδεύσει άμεσα, μπορεί να μην είναι τόσο «εύκολο» και υποτίθεται «διασκεδαστικό», αλλά αν του δωρίσετε λίγη από την προσοχή σας, θα διαπιστώσετε ότι δεν χάσατε απλώς το χρόνο σας, αλλά κάτι κερδίσατε!

Ο νέος Θούριος προς την ελευθερία του μυαλού μας, είναι σίγουρα ο παρακάτω:

Καλύτερα μιας ώρας ΣΚΑΪ και BBC, παρά σαράντα χρόνια reality-TV!

17.12.07

Η Δικτατορία της Ηλιθιότητας στα ΜΜΕ. Κατάντια ή ...ένδειξη μιας σημαντικής αλλαγής;

Το παρακάτω κείμενο είναι αποσπάσματα από ένα πολύ μεγαλύτερο άρθρο που είχα γράψει πριν ενάμιση χρόνο και είχε δημοσιευτεί στο περιοδικό Ζενίθ Νο 10 (Ιούλιος 2006).
Κάθε μέρα που περνάει νιώθω ότι οι απόψεις που είχα γράψει σε εκείνο το κείμενο επιβεβαιώνονται ολοένα και περισσότερο. Και η τεράστια επιτυχία της εκπομπής του Λάκη Λαζόπουλου, που αν το καλοσκεφτούμε καταγγέλλει κυρίως την κατάντια των ΜΜΕ, νομίζω ότι είναι μια τελική επιβεβαίωση του κειμένου που έγραψα σχεδόν 2 χρόνια πριν....
----------------------------------

Τον τελευταίο καιρό πάρα πολλοί γκρινιάζουν για τα Μ.Μ.Ε. και την κατάντια τους, για τη «δικτατορία της ηλιθιότητας» που επιβάλλεται μέσα από αυτά, για τον επηρεασμό –και πολλές φορές τον ολοκληρωτικό έλεγχο– της Κοινής Γνώμης, για την κοινωνία των «πολιτών ελεγχόμενων από τις διαφημίσεις και τον λαϊκισμό».
Κατά τη γνώμη μου, όλα αυτά τα φαινόμενα
είναι μάλλον θετικά σημάδια, ενδείξεις ότι το «πτώμα της διανόησης και της ελεύθερης σκέψης» για το οποίο κάποιοι κλαίνε και οδύρονται, όχι μόνο δεν είναι νεκρό, αλλά μόλις τώρα έχει αρχίσει να μας δίνει τα πρώτα σημεία αληθινής ζωής, αφού ούτως ή άλλως ποτέ μέχρι σήμερα δεν έζησε πραγματικά…
Για να μη με βρίσετε όμως, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πρώτα μερικά θέματα:
1) ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΤΑ ΜΜΕ;

Οποιοδήποτε σοβαρό βιβλίο κοινωνιολογίας ή ανάλυσης για τα ΜΜΕ και αν διαβάσετε, θα συμφωνεί στο ότι η βασική λειτουργία του Τύπου και των Μ.Μ.Ε., από τότε που δημιουργήθηκαν, και ειδικά κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, ήταν πάντοτε
η καθοδήγηση το «κοινωνικού συνόλου». Αυτή η καθοδήγηση δεν γίνεται βέβαια με την προώθηση γνώσεων και προτάσεων ή επαναστατικών ιδεών, αλλά με τη προώθηση ψευδών, παραφουσκωμένων, παραπλανητικών και χαμηλότατου επιπέδου ειδήσεων.
Αυτό το επίπεδο δημοσιογραφίας είναι που έθεσε τις βάσεις που οδήγησαν στη σημερινή «δικτατορία της ηλιθιότητας»...

Σήμερα, τα μεγάλα Μ.Μ.Ε. διαφημίζουν τον εαυτό τους ως «φύλακες της ενημέρωσης» και της «αντικειμενικής δημοσιογραφίας» και καυχιούνται ότι είναι «προασπιστές των δικαιωμάτων του λαού» . Ελάχιστοι όμως δημοσιογράφοι ή άνθρωποι των ΜΜΕ μπορούν να καυχηθούν πραγματικά κάτι τέτοιο. Αντίθετα, το μεγαλύτερο μέρος των Μ.Μ.Ε.
ήταν πάντοτε καθοδηγούμενο, εξυπηρετούσε πάντοτε πλουτοκρατικά, πολιτικά και εξουσιαστικά συμφέροντα. Οι αυτοχαρακτηρισμοί «προστάτες της Δημοκρατίας» είναι μονάχα επικίνδυνοι λαϊκισμοί. Εξάλλου, πώς θα μπορούσε να είναι δημοκρατικό ένα «Μαζικό Μέσο», που προβάλλει την άποψη ενός ή μερικών ανθρώπων, στο σύνολο σχεδόν του πληθυσμού μιας χώρας; Αυτό είναι, αντίθετα, ο ορισμός του Ολοκληρωτισμού!

Στο τέλος του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, τα Μ.Μ.Ε. είχαν πολλαπλασιαστεί, και δεν υπήρχαν πλέον μόνο οι εφημερίδες και τα έντυπα, αλλά και το ραδιόφωνο, ο κινηματογράφος και η τηλεόραση.
Αντί όμως μέσα από όλα αυτά να επιτευχθεί η πολυφωνία των ιδεών και των αντιλήψεων, τ
ο αποτέλεσμα του πολλαπλασιασμού των Μ.Μ.Ε. ήταν μονάχα να ενταθεί η «πλύση εγκεφάλου» που οι ίδιες εξουσιαστικές ομάδες ασκούσαν στον πληθυσμό, αφού αυτές είχαν το κεφάλαιο για να χρηματοδοτήσουν και να ελέγχουν αυτά τα μέσα. Με την πτώση μάλιστα του εθνικισμού και το άνοιγμα των συνόρων των δυτικών κρατών, τα Μ.Μ.Ε. άρχισαν να αποκτούν παγκόσμιο χαρακτήρα. Έτσι, ο Έλληνας των αρχών της δεκαετίας του 1980, έβλεπε κάθε βράδυ στην τηλεόρασή του αμερικανικές ταινίες, μάθαινε νέα από το πρακτορείο Ρόιτερς, και λάμβανε πληροφόρηση μέσα από το κρατικό κανάλι ειδήσεων, εκτός κι αν διάβαζε και εφημερίδες, στις οποίες παρουσιάζονταν και κάποιες άλλες απόψεις, αφού οι εποχές απαιτούσαν την απελευθέρωση του Τύπου. Έτσι τέθηκαν οι βάσεις της σημερινής Παγκοσμιοποίησης, με την κακή της έννοια.
Η τηλεόραση παραγκώνισε άμεσα τις εφημερίδες από τον ρόλο του δημοφιλέστερου μέσου, αλλά
οι τεχνικές του «κιτρινισμού» και του επηρεασμού της κοινής γνώμης μέσα από την ΤV δεν άλλαξαν σε τίποτε, απλώς ενισχύονταν πλέον από τη δύναμη της εικόνας. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού ακόμη και σήμερα πιστεύει στην εικόνα, αν και είναι πλέον γνωστό ότι τα σκηνοθετικά και τα εικονοληπτικά τρικ μπορούν να παρουσιάζουν τα πράγματα όπως θέλει ο κάθε σκηνοθέτης.

2) ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΜΜΕ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑΝ ΜΕΧΡΙ ΧΘΕΣ ΝΑ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ΑΛΛΑ ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΟΩΘΟΥΝ ΚΥΡΙΩΣ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ (trash);

Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μέχρι την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, δεν υπήρχε η «δικτατορία της ηλιθιότητας» που κυβερνά τα τελευταία χρόνια τα Μ.Μ.Ε.. Αν και έκαναν συνεχώς προπαγάνδα, τα Μέσα προσπαθούσαν να φαίνονται σοβαρά, να διατηρούν υψηλό επίπεδο κύρους και να προωθούν κάποιες θετικές πλευρές του πολιτισμού, ενώ ακόμη και η δημοσιογραφία, άσχετο αν ήταν κατευθυνόμενη, διατηρούσε κάποια προσχήματα. Ήταν μια εποχή Υποχρεωτικής Δεοντολογίας.
Γιατί συνέβαινε αυτό; Η απάντηση βρίσκεται στον Ψυχρό Πόλεμο. Μετά το θάνατο του Στάλιν το 1953 και με τη δημιουργία στη Σοβιετική Ένωση ενός πιο ελεύθερου πολιτικού σκηνικού,
οι Ρώσοι εξαπέλυσαν μέσω του πρακτορείου TASS μια αποτελεσματική πληροφοριακή αντεπίθεση στη δυτική προπαγάνδα. Άρχισαν να δημοσιεύουν και να στέλνουν στον υπόλοιπο κόσμο ενδιαφέροντα νέα και απόψεις, τα οποία προωθούσαν το υποτιθέμενο «επιστημονικό-σοσιαλιστικό» μοντέλο σκέψης. Αυτό το μοντέλο σκέψης ερχόταν σε άμεση σύγκριση με το αμερικανικό-δυτικό, ειδικά όταν το δεύτερο προσπαθούσε να χρησιμοποιήσει την «κίτρινη» προπαγάνδα των αρχών του 20ού αιώνα, και έτσι το σοβιετικό έπειθε περισσότερο κόσμο. Οπότε, οι δυτικοί ελεγκτές των Μ.Μ.Ε. ήταν αναγκασμένοι να κρατούν κάποια προσχήματα σοβαρότητας και ορθολογισμού.
Ο γνωστός φονταμενταλιστής ιεροκήρυκας και «πατριώτης» των αμερικανικών Μ.Μ.Ε. Τζέρι Φάλγουελ, είχε φωνάξει δημοσίως το περίφημο:
«Τα σχολικά βιβλία είναι σοβιετική προπαγάνδα!» διαμαρτυρόμενος για το γεγονός ότι εκείνη την εποχή τα αμερικανικά σχολεία ήταν υποχρεωμένα να κρατούν ένα σοβαρό επιστημονικό επίπεδο για να αντεπεξέλθουν στη σοβιετική αντεπίθεση και να διατηρήσουν το κύρος τους. Ήταν φανερό ότι με αυτή την κατάσταση, το επίπεδο του πλήθους ανέβηκε, και το ίδιο συνέβη και στα Μ.Μ.Ε. της Δύσης.

Όμως,
η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε το 1991. Μαζί της παρέσυρε πολλά κεκτημένα του δυτικού πολίτη, που οι εξουσίες της Δύσης δεν είχαν λόγους να διατηρήσουν, αφού το αντίπαλο δέος δεν υπήρχε πλέον. Έτσι, όπως αίρονται σήμερα τα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων σε όλη την Ευρώπη, για τον ίδιο λόγο άρχισαν να αίρονται από το 1991 και ύστερα τα δημοσιογραφικά κεκτημένα. Όπως είπε ο αντιπρόσωπος του Λευκού Οίκου, Νιουτ Γκίνγκριτς, σε μια ομιλία του: «Τώρα που δεν υπάρχει η Σοβιετική Ένωση, μπορούμε να διακινδυνεύσουμε μια ανόητη διακυβέρνηση», προβλέποντας τον ερχομό της Εποχής της Ηλιθιότητας…

3) ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΠΕΦΤΕΙ ΣΥΝΕΧΩΣ;

Απελευθερωμένα από την ανάγκη της δεοντολογίας, τα Μ.Μ.Ε.
έσπευσαν μετά το 1991 να επαναλάβουν όλα αυτά που είχαν αναγκαστεί να ξεχάσουν μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου: Δηλαδή τον Κιτρινισμό και την Παραπληροφόρηση, που μεσουρανούσαν στα έντυπα του 19ου αιώνα και παλιότερα!
Έτσι ξεκίνησε η απίστευτη κατάπτωση των Μ.Μ.Ε., που ζούμε τα τελευταία 15 χρόνια. Ο καταναλωτισμός αντικατέστησε τη λογική, οι δημοσιογράφοι έγιναν ξανά δημαγωγοί, η ποιότητα επειδή κοστίζει κρίθηκε ως περιττή και όλα τα Μ.Μ.Ε. γέμισαν τον χρόνο τους με ό,τι πιο φτηνό θα μπορούσαν να πουλήσουν.
Οι εφημερίδες αντί να πουλούν άποψη άρχισαν να πουλάνε CD, τα τηλεοπτικά κανάλια αντί να πληρώσουν για να φτιάξουν σοβαρές και ενδιαφέρουσες εκπομπές άρχισαν να γεμίζουν τον τηλεοπτικό χρόνο τους με reality που κοστίζουν ελάχιστα, βάζοντας κάποιους τυχαίους στην οθόνη, και όλοι σχεδόν οι εκδότες, οι καναλάρχες και οι παραγωγοί των Μ.Μ.Ε. αποφάσισαν ότι ήρθε ο καιρός τους να γίνουν οι νέοι Χιρστ, στη θέση του Χιρστ! (Ο Χιρστ ήταν ο μεγαλο-εκδότης των Η.Π.Α. που με τεχνικές κιτρινισμού και λαϊκισμού, έχτισε τη μεγαλύτερη αυτοκρατορία ΜΜΕ των ΗΠΑ).

Οι δημαγωγοί των Μ.Μ.Ε. έφτασαν μάλιστα στο σημείο να παρουσιάζουν γραφικούς, τρελούς και εκκεντρικούς ανθρώπους, με σκοπό να τραβήξουν την ελάχιστη προσοχή που πλέον λάμβαναν από το κοινό, και έτσι ο τηλεοπτικός χρόνος γέμισε με φάλτσους τραγουδιστές, με καλεσμένους της Αννίτα Πάνια και του Μικρούτσικου, με κυράτσες και με κυρίες Λουκά, με τηλεμάρκετινγκ εθνικιστές και με συνωμοσιολόγους της κακιάς ώρας και του χείριστου εθνικιστο-παρανοïκού στυλ. Οι παραγωγοί άρχισαν να προβάλλουν στο κοινό ό,τι σκουπίδι έβρισκαν μπροστά τους ή να μετατρέπουν σε σκουπίδια οποιοδήποτε ενδιαφέρον θέμα έπεφτε στην αντίληψή τους…

Αν και στην αρχή το όλο σκηνικό είχε ένα punk-trash ενδιαφέρον, γρήγορα το πανηγύρι της ξεφτίλας και της ηλιθιότητας μετατράπηκε σε …Δόγμα των Μ.Μ.Ε.: «Αντί να ξοδέψεις σε μια σοβαρή εκπομπή, φτιάξε ένα ριάλιτι για ηλίθιους, που είναι και φτηνό». Έτσι φτάσαμε στη «Δικτατορία της Ηλιθιότητας». Το πιο αστείο είναι ότι άρχισαν να την καταγγέλουν μέσα από τα ίδια τα Μ.Μ.Ε. που την προωθούν, οι ίδιοι άνθρωποι που χρησιμοποιούν τις τακτικές της, όπως π.χ. ο γνωστός image-destroyer, Παναγιώτης Χατζηστεφάνου.

Όλο αυτό το σκηνικό, συνέπεσε:
  1. με την εξάπλωση του Internet
  2. με την τεράστια πτώση των τιμών των μηχανημάτων εικόνας και ήχου (οπότε ο καθένας έχει πλέον ένα DVD στο σπίτι του και μπορεί να επιλέξει με τι θέαμα θα περάσει τη νύχτα του),
  3. με την εύκολη πλέον δημιουργία ενός τηλεοπτικού σταθμού, οπότε οι τηλεοράσεις μας γέμισαν με μικρά κανάλια, τα οποία δεν έχουν μεν τα κεφάλαια για να φτιάξουν εκπομπές, αλλά καθώς δεν προσφέρουν και τίποτε λιγότερο από τα μεγάλα (που κι εκείνα δεν έχουν εκπομπές), κλέβουν κομμάτι της τηλεοπτικής πίτας. Ταυτόχρονα με όλα αυτά,
  4. έχει δημιουργηθεί ένας τεράστιος αριθμός από ειδικά έντυπα, πολλά από τα οποία έχουν εμπορικούς σκοπούς, μερικά όμως είναι αυθεντικά και προσφέρουν σοβαρή εναλλακτική άποψη και ενημέρωση.
Αυτό το χάος, τελικά, είχε ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιζητούσαν οι επίδοξοι Μεγιστάνες των ΜΜΕ. Το πρόσωπο των M.M.E. καταρρακώθηκε, άρχισε να χάνει την όποια αξιοπιστία τού είχε μείνει, και ο αριθμός των ανθρώπων που πιστεύει απόλυτα στα Μ.Μ.Ε., άρχισε να μειώνεται. Και όχι μόνο αυτό, αλλά άρχισαν να παρουσιάζονται φαινόμενα έντονης κριτικής, που ξεπερνούν πλέον το επίπεδο της σάτιρας και μετατρέπονται σε …κράξιμο.

Το μόνο όπλο που έμεινε στα μεγάλα Μ.Μ.Ε. τα τελευταία χρόνια, ήταν η δημιουργία ψεύτικων εντυπώσεων μέσω κατευθυνόμενων δημοσκοπήσεων και μετρήσεων του στυλ AGB, για να αποδείξουν ότι ο κόσμος ενδιαφέρεται ακόμη για αυτά και για να αντλούν κεφάλαια από τους διαφημιστές. Όμως, όπως βγήκε στο φως πρόσφατα, ακόμη και αυτές οι δημοσκοπήσεις ήταν κίβδηλες και φτιαχτές και έκρυβαν από πίσω τους διαπλεκόμενα συμφέροντα και ψεύτικα και κατευθυνόμενα συμπεράσματα.

Μια τεράστια αποκάλυψη έχει αρχίσει λοιπόν τον τελευταίο καιρό. Τα προπαγανδιστικά κόλπα του Γκέμπελς και του Χιρστ εξακολουθούν μεν να έχουν αποτέλεσμα και να επηρεάζουν μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού, αλλά πλέον τα γνωρίζουν μεγάλο κομμάτι των πολιτών και όλοι σχεδόν οι μετέχοντες στο παιχνίδι των Μ.Μ.Ε.. Δυστυχώς για τους επίδοξους Βαρόνους των Media, αυτά τα κόλπα είχαν αξία όσο τα γνώριζαν και μπορούσαν να τα εφαρμόσουν λίγοι. Σήμερα, όμως, όσο αυξάνεται ο αριθμός εκείνων που τα χρησιμοποιούν, τόσο αυτά προδίδονται στον πολύ κόσμο, τόσο περισσότερο αντιληπτά γίνονται, τόσο χάνουν τη δύναμή τους, και οι θεατές των Μ.Μ.Ε. αρχίζουν να αναρωτιούνται και να μαθαίνουν πώς λειτουργεί το όλο κύκλωμα.
Έτσι, ενώ το όλο σκηνικό έμοιαζε αρχικά σαν η τελική επέλαση και εγκαθίδρυση του Big Brother στη ζωή μας, αρχίζει να διαφαίνεται ότι εντελώς αντίθετα, οδηγεί στην πτώση της δικτατορίας των Μ.Μ.Ε.!…

Τι είναι πιο ενδεικτικό για την πραγματικότητα της πτώσης των ΜΜΕ, από το γεγονός ότι ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΙΑ ΤΑ ΜΜΕ έχουν αρχίσει να κοροϊδεύουν τον εαυτό τους και να ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΝ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΟΥΣ;

Έτσι εξηγείται λοιπόν το πρόσφατο φαινόμενο της εμφάνισης των διάφορων «εξυπνάκηδων» που έχουν αναλάβει το ρόλο να «κράζουν» τα τεκταινόμενα στα Μ.Μ.Ε. (στο στυλ Λάκης Λαζόπουλος, Θέμος Αναστασιάδης κλπ) και η ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΟΥΣ. Ανάλογοι «εξυπνάκηδες» έχουν κάνει την εμφάνισή τους και στις εφημερίδες, αλλά και στο Internet.

Δεν σας κρύβω ότι στην αρχή είχα ανησυχήσει, καθώς στην ουσία όλοι αυτοί
δεν προσφέρουν τίποτε, απλώς αναπαράγουν την όλη κακή κατάσταση. Φοβήθηκα ότι θα ήταν μια επιπλέον τροχοπέδη, ένα επιπλέον εμπόδιο για οποιονδήποτε άνθρωπο θελήσει να εκφράσει νέες ιδέες μέσα από τα Μ.Μ.Ε.

Στη συνέχεια όμως συνειδητοποίησα ότι αυτή η κατάσταση είναι τελικά μια υγιής αντίδραση. Είναι λογικό ότι κάποιοι άνθρωποι θα αντιδρούσαν σ' όλη αυτή την ηλιθιότητα που μας κυβερνά σήμερα. Η αντίδραση όμως δεν θα μπορούσε να γίνει με διανοουμενίστικο τρόπο, αφού, όπως ξέρουμε, «ένας χαζός μπορεί να κάνει 100 σοφούς να χάσουν τα λόγια τους».
Ήταν λογικό η αντίδραση στην ηλιθιότητα να γίνει χρησιμοποιώντας τους κώδικες και το λεξιλόγιο της ίδιας της ηλιθιότητας. Και βλέπουμε ότι αυτή η «χαζή» αντίδραση, δημιούργησε τελικά σοβαρά προβλήματα μέχρι και σε «έγκυρους» εκφραστές του κατεστημένου των Μ.Μ.Ε. και της πολιτικής, στους σημερινούς Βαρόνους των Μ.Μ.Ε., όπως π.χ. τον Νίκο Χατζηνικολάου. Πιστεύω λοιπόν ότι όλη αυτή η κατάσταση θα έχει θετικό αποτέλεσμα.

Όταν μιλάω βέβαια για «θετικό αποτέλεσμα», δεν εννοώ ότι θα επιστρέψει το κύρος και η ποιότητα στα Μ.Μ.Ε.. Αυτό μάλλον δεν θα γίνει ποτέ – και κατά τη γνώμη μου, δεν πρέπει να γίνει. Μια επανόρθωση του κύρους των Μ.Μ.Ε. σημαίνει εξάλλου μια επανόρθωση του κύρους ενός εξουσιαστικού εργαλείου.

Πιστεύω, αντίθετα, ότι κάθε μέρα, όλο και περισσότεροι άνθρωποι αναρωτιούνται τι συμβαίνει με τα Μ.Μ.Ε. και γιατί αυτά απευθύνονται σε ολοένα και χαμηλότερου επιπέδου ανθρώπους, και όσοι έχουν τη δυνατότητα να σκεφτούν, αναζητούν άλλου τύπου ενημέρωση, και δεν εμπιστεύονται την εκπεμπόμενη σε μαζικό επίπεδο. Πολλοί άνθρωποι επιστρέφουν στο διάβασμα και στα βιβλία, αντίθετα με τα προγνωστικά. Ήδη, πολλοί νέοι διαβάζουν καθημερινά μεγάλο όγκο κειμένων, ηλεκτρονικών αλλά και σε έντυπη μορφή, όπως αυτό το κείμενο που εσύ διαβάζεις τώρα…

Ίσως λοιπόν όλη αυτή η φαινομενική αναρχία και το χάος των Μ.Μ.Ε. σήμερα, να είναι ό,τι καλύτερο έχει συμβεί στη Δημοκρατία τους τελευταίους αιώνες. Ίσως βαδίζουμε προς μια απελευθέρωση της ιδιωτικής σκέψης, προς μια ευρεία συνειδητοποίηση ότι ο καθένας μας έχει το δικαίωμα να σκέφτεται με τον δικό του τρόπο, προς την οριστική πτώση των όποιων Μεγάλων Αδελφών.
Αν δεν ανατραπεί το παγκόσμιο σκηνικό με κάποιον πολύ βίαιο τρόπο, είμαι σίγουρος ότι τα πράγματα θα εξελιχθούν κάπως έτσι...

13.12.07

Οι πιο Τρομακτικοί Πράκτορες και το Ελληνικό Matrix

Ξέρετε ποιος είναι ο πιο τρομακτικός «πράκτορας» στην Αμερική;
Όχι, όχι, δεν είναι ο θρυλικός «πράκτορας της CIA». Εξάλλου αν είσαι Αμερικανός, για σένα ο «CIA Agent», δεν είναι τρομακτικός, αλλά «cool» περισσότερο, με τα μαύρα γυαλιά του και τα τρελά gadget που κουβαλά πάνω του...

Δεν είναι ο κλασικός καλοκουρεμένος και γυαλισμένος πράκτορας του Στρατού. Αυτός συνήθως είναι συμπαθητικός, με την αγάπη του «για την πατρίδα» και με το πάθος για τον σκληραγωγημένο τρόπο ζωής...

Δεν είναι ούτε ο hi-tech πράκτορας του FBI, ο οποίος φοράει εκείνα τα φοβερά μαύρα-μπλε κοστούμια, τα απειλητικά μαύρα γυαλιά και έχει στο αυτί το μυστηριώδες σπιράλ καλωδιάκι, το οποίο είδαμε και στο Matrix, την ταινία...

Ο πιο τρομακτικός «πράκτορας του συστήματος» στη «χώρα της Ελευθερίας»©, φίλοι μου, ο πιο τρομακτικός «δημόσιος υπάλληλος», είναι ο πράκτορας του IRS, της Υπηρεσίας Εγχώριου Εισοδήματος (Internal Revenue Service), δηλαδή ο «ράμπο» της αμερικανικής Εφορίας!

Δεν είναι λίγοι οι Αμερικανοί που πέθαναν από καρδιακή προσβολή μόλις ο IRS agent μπήκε μέσα στο μαγαζί ή την επιχείρησή τους και έτεινε προς το μέρος τους την ταυτότητά του…!

Αν αυτός ο «agent Smith» βρει το παραμικρό λάθος στα οικονομικά σου δεδηλωμένα, την πάτησες. Δεν σε σώζουν ούτε «φακελάκια»-μίζες, ούτε όπλα, ούτε δικηγόροι, ούτε η Μαφία η ίδια! Γιατί στην Αμερική επιτρέπεται να κλέβεις από τους άλλους, δεν επιτρέπεται όμως ούτε να διανοηθείς να κλέψεις από το Matrix… το Κράτος θέλω να πω.

Ακόμη και τον παντοδύναμο μαφιόζο Αλ Καπόνε, που η συμβατική δικαιοσύνη δεν τολμούσε να τον αγγίξει, το IRS τον «τσίμπησε» για φοροδιαφυγή και τον έκλεισε για 7 χρόνια στη στενή, αρκετά για να τον «καθαρίσει» από το κύκλωμα και τις διασυνδέσεις του – για να πεθάνει δηλαδή, μόλις απελευθερώθηκε, όπως και έγινε!

Μην νομίσετε όμως ότι μόνο οι πράκτορες του IRS είναι τόσο επιθετικοί, και ότι όλοι οι άλλοι Αμερικανοί δημόσιοι υπάλληλοι είναι σαν τους δικούς μας. Οι δημόσιοι υπάλληλοι σε όλο το Δυτικό Κόσμο, αξιότιμοι φίλοι μου, δεν χαρίζουν κάστανο. Αν τολμήσεις να εναντιωθείς με οποιοδήποτε τρόπο στο Σύστημα που εκπροσωπούν, γίνονται αμέσως σκληροί, αμείλικτοι, άκαρδοι. Δεν θα διστάσουν να σε ποδοπατήσουν για να «επαναφέρουν την τάξη».

Έχουν μια λάμψη, όπως και να το κάνουμε, οι δημόσιοι υπάλληλοι του εξωτερικού, κι ας τους ονομάζουν με πολύ πιο ταπεινά ονόματα από ό,τι εμείς. (Στις Η.Π.Α. π.χ. τους λένε «public servants», δηλαδή «δημόσιους υπηρέτες» ή «δημόσιους δούλους», αν θέλετε).

Οι δικοί μας, οι Έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι, ας πούμε της Εφορίας, είναι πιο «βολικοί». Αν έχεις την παραμικρή γνωριμία μαζί τους, αν διαθέτεις φουσκωτά «μιζο-φακελάκια» ή αν τους πιάσεις σε ώρα που είναι καλοδιάθετοι ή σε ώρα που είναι τελείως κακοδιάθετοι, τότε το ελληνικό Matrix καταρρέει αυτόματα.
Το δίνουν οι ίδιοι μια κλωτσιά, και πάει διαλύθηκε – και δεν χρειάζονται ούτε οι εμπνευσμένοι επαναστάτες, ούτε τρομοκράτες για να το υποσκάψουν.

Το καημένο το ελληνικό Matrix μοιάζει ένα αδύναμο πλάσμα που δεν μπορεί να ορθοποδήσει. Για αυτό και τη χώρα μας τη λυμαίνονται άλλα παντοδύναμα τέρατα: το Χάος, η Αδιαφορία, η Μετριότητα, οι κάθε λογής Αετονύχηδες και Μεγαλοκαρχαρίες…

Μη βιαστείτε όμως να καυχηθείτε ότι «Εμείς οι Έλληνες δεν είμαστε υποταγμένοι στο Matrix». Το αδύναμο Matrix της Ελλάδας έχει, αναλογικά, περισσότερους πράκτορες από ό,τι τα άλλα Matrix του Δυτικού Κόσμου. Όσο κι αν το υποτιμούμε και το χλευάζουμε, τόσο τελικά το αγαπάμε και θέλουμε να γίνουμε γρανάζια του. Όλες –και το τονίζω: όλες!– οι Ελληνίδες μάνες λένε στα παιδιά τους «Παιδάκι μου, ο σκοπός της ζωής είναι να μπεις στο Δημόσιο, να είσαι μόνιμος, όλη μέρα να κάθεσαι και να κοροϊδεύεις τον κόσμο…»

Υποψιάζομαι ότι δεν υπάρχει Αμερικάνα μητέρα που λέει στο παιδί της κάτι ανάλογο: «Παιδί μου, προσπάθησε να μπεις στο IRS, να σε φοβάται ο κόσμος, να είσαι γρανάζι του συστήματος, να σε μισούν όλοι…»

Ξέρετε τι συμβαίνει; Στην Ελλάδα έχουμε φτιάξει ένα εξίσου διαβολικό Matrix με εκείνα της Δύσης. Τα δυτικά Matrix συνθλίβουν ανθρώπους και συνειδήσεις για να τους κάνουν απάνθρωπες μηχανές, που με τη σειρά τους θα καταπιέσουν άλλους ανθρώπους.
Το ελληνικό Matrix όμως χρησιμοποιεί τις ανθρώπινες αδυναμίες για να μας μετατρέψει σε μια αδρανή, μικροπρεπή, εγωιστική λάσπη, χωρίς κανένα μέλλον ή πιθανότητα εξέλιξης.
Αν δεν είναι έτσι, πώς είναι δυνατόν το απόλυτο ελληνικό όνειρο να είναι «Μια θέση στο Δημόσιο»;

Ευτυχώς, βέβαια, υπάρχουν και εκείνοι που τολμούν να αδιαφορήσουν για το ελληνικό Matrix. Εκείνοι που γεμάτοι ελπίδα ξεκινούν ως ιδιώτες την προσπάθεια να φτιάξουν κάτι μόνοι τους, να κάνουν πραγματικότητα τα οράματά τους, να δημιουργήσουν μέσα στη χώρα μας πράγματα ανάλογα ή και καλύτερα των ξένων.
Αυτοί αποστρέφουν το βλέμμα τους από τις υποσχέσεις μιας χλιαρής αλλά εύκολης ζωής ως αξιωματούχοι «υπηρέτες» των άλλων, περνούν την πόρτα που οδηγεί προς «εκεί έξω», στον ιδιωτικό τομέα, και την κλείνουν με δύναμη πίσω τους, έτοιμοι να ξεχυθούν στην κατάκτηση των ονείρων τους…

Και τότε, αυτοί οι θλιβεροί ήρωες, βλέπουν μπροστά τους μια τεράστια ερημιά και εγκατάλειψη, που τη διασχίζουν εξαθλιωμένα καραβάνια σωματεμπόρων «επιχειρηματιών», που την περιδιαβαίνουν στρατιές από πεινασμένους δικηγόρους και λογιστές, και τη λυμαίνονται γραφειοκρατικές περίπολοι δημοσίων ελεγκτών, τους οποίους έστειλε εκεί έξω το ελληνικό Matrix για να αναζητήσουν θύματα-ιδιώτες…
Πάνω από όλα αυτά, μια δυνατή φωνή με ειρωνικό ύφος χαιρετά τους νεοφερμένους: «Καλωσήρθατε στην Έρημο του ελληνικού Ιδιωτικού Τομέα…»
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget