11.8.08

Δεν είναι χώρα για νέους αυτή...

O Γέιτς έγραψε κάποτε στο "Sailing to Byzantium":

Δεν είναι χώρα για γέροντες αυτή.
Οι νέοι ο ένας στα χέρια του άλλου βρίσκονται, και τα πουλιά στα δέντρα
Οι γενιές καθώς πεθαίνουν τραγουδούν
Οι σολομοί ποτάμια, οι θάλασσες γεμάτες με σκουμπριά,
Ψαρι, σάρκα ή πτηνό, χαίρονται το θέρος
κι όλα όσα χάνονται, γεννιούνται και πεθαίνουν.
Παγιδευμένα στην αισθησιακή μουσική ξεχνούν
τα Θαύματα του αγέραστου πνεύματος.


Το ποίημα μιλάει για ένα θαυμαστό ταξίδι αναζήτησης προς το Βυζάντιο, αλλά αυτοί οι στίχοι αναφέρονται στον Δυτικό κόσμο, την Αγγλία και την Αμερική, απ' όπου ξεκινάει ο ήρωας. "Δεν είναι χώρα για γέροντες αυτή", λέει ο Γέιτς, με κάποιο τρόμο απέναντι στον κύκλο της ζωής που ξεδιπλώνεται παρακάτω μέσα στο ποίημα του.

Ο ήρωας έρχεται στο Βυζάντιο λοιπόν, στην Ελλάδα, για να ανακαλύψει μια χώρα που είναι αιώνια, πέρα από τον κύκλο της ζωής και του θανάτου. Στο ποίημα του δεν του απαντάει όμως κανείς κάτοικός της, για να του πει πραγματικά προς ποια χώρα ταξιδεύει. Νιώθω λοιπόν την ανάγκη να του απαντήσω...

Ξένε, η χώρα αυτή που έρχεσαι για νέα πνεύματα δεν είναι.
Οι νέοι δεν βγαίνουν από τη μήτρα που τους έφτιαξε
και τα πουλιά δεν κελαηδούν ελπίδες,
όνειρα με ταξίδια μακρινά δεν φέρνει ο άνεμος
μονάχα ζωες ανούσιες με οράματα χιλιοειπωμένα
λευκά φορέματα ξεπλυμένα και φθαρμένα
που τα φοράει το παιδί για να επαναλάβει της μάνας του τον πόνο
σάβανα που διατηρούν τον θάνατο αιώνιο.

Τα βλέμματα μάταια συναντιούνται, σαν είδωλα καθρέφτη,
και αναζητούν ταυτότητα σε μνήμες ξεχασμένες.
Χέρια κλεφτών κρατούν το σκηνικό, για σένα και για μένα
μια γωνιά ελεύθερη να ξαποστάσεις κάτω από τον ήλιο
υπάρχει, μα ως να έρθει η νύχτα και το κρύο, τα δέντρα είναι καμμένα.

Ξένε, δίπλα στη δική σου τη ζωή ο θάνατος παραμονεύει,
αλλά, εδώ που οι γέροι κυβερνούν, κι ο θάνατος έχει γεράσει.
Άδειος από ένταση, χωρίς γεύση από αίμα, χωρίς της μάχης τον ιδρώτα,
χωρίς μιας αναγέννησης την αγωνία, σαν μια σκιά σπρωγμένος στη σκιά,
χωρίς σπαθί στο χέρι, φτηνά ξεπουλημένος,
αναμένει ζητιάνος τη στιγμή που "πάλι δικά του θα 'ναι".

Ξένε, η χώρα αυτή που έρχεσαι για νέα πνεύματα δεν είναι.
Έχουν πεθάνει από καιρό τα πνεύματά της, και ο άνεμος γλύφει άδεια κουφάρια.
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget