9.12.10

Οι αστρονόµοι δηλώνουν βέβαιοι πως δεν είµαστε µόνοι στο Σύµπαν

Η Ευρώπη, το  φεγγάρι του ∆ία το  οποίο είναι  καλυµένο από πάγο  είναι ένα από τα  ουράνια σώµατα  που συγκεντρώνουν  τις περισσότερες  πιθανότητες να  φιλοξενούν  ζωντανούς  οργανισµούς
Μερικές τελευταίες ανακαλύψεις κατέστησαν πιθανότερο παρά ποτέ το ενδεχόµενο να µην είµαστε µόνοι µας, να υπάρχει ζωή κάπου αλλού στο Σύµπαν, συµφωνούν επιστήµονες που µίλησαν στο πρακτορείο Ασοσιέιτεντ Πρες.

Πρόσφατα επιστήµονες ανακοίνωσαν πως υπάρχουν τριπλάσια άστρα απ’ όσα πιστεύαµε ότι υπήρχαν. Μια άλλη οµάδα ερευνητών ανακάλυψε πως ένα µικρόβιο µπορεί να ζήσει µε αρσενικό, δηλαδή σε ένα εξαιρετικά σκληρό περιβάλλον. Και νωρίτερα φέτος, αστρονόµοι ανακοίνωσαν ότι βρήκαν έναν δυνάµει κατοικήσιµο πλανήτη. «Τα στοιχεία ενισχύονται όλο και περισσότερο» λέει ο Καρλ Πίλτσερ, διευθυντής του Ινστιτούτου Αστροβιολογίας της NASA. «Πιστεύω πως όποιος κοιτάξει αυτά τα στοιχεία θα πει: “Πρέπει να υπάρχει ζωή εκεί έξω”».

Ο Σεθ Σόστακ, ανώτερος αστρονόµος στο Ινστιτούτο SETI στην Καλιφόρνια, επισηµαίνει πως όλες οι τελευταίες ανακαλύψεις «µας ενθαρρύνουν να πιστέψουµε πως υπάρχει ζωή εκεί έξω». Το να πιστεύει κάποιος σήµερα ότι η Γη είναι το µόνο µέρος το οποίο φιλοξενεί ζωή είναι ουσιαστικά σαν να πιστεύει στα θαύµατα, «και οι αστρονόµοι δεν πιστεύουν σε θαύµατα» προσθέτει.

Βέβαια δεν υπάρχει ακόµη απόδειξη για την ύπαρξη τέτοιας ζωής. Ωστόσο, υποστηρίζει ο αστροβιολόγος της NASA Κρις Μακέι «υπάρχουν πράγµατα που δείχνουν ότι πρέπει να αισιοδοξούµε». Την περασµένη εβδοµάδα ένας αστρονόµος του Γέιλ δήλωσε πως υπολογίζει ότι υπάρχουν 300 εξάκις εκατοµµύρια άστρα – τριπλάσια απ’ ό,τι υπολογιζόταν προηγουµένως. Η Λάιζα Κάλτενεγκερ από το Πανεπιστήµιο του Χάρβαρντ λέει πως οι επιστήµονες πιστεύουν τώρα ότι τα µισά από τα άστρα στον γαλαξία µας έχουν πλανήτες µεγέθους διπλάσιου ως δεκαπλάσιου αυτού της Γης, οι οποίοι θα µπορούσαν να συντηρήσουν ζωή. Τον Απρίλιο ανακοινώθηκε και η ανακάλυψη ενός τέτοιου πλανήτη στην κατάλληλη απόσταση από το άστρο του, ώστε να µην είναι ούτε πολύ ζεστός ούτε πολύ κρύος.  

∆ιαφορετική µορφή ζωής
Ο Ντόναλντ Μπράουνλι, αστρονόµος στο Πανεπιστήµιο της Ουάσιγκτον, είναι λιγότερο αισιόδοξος επειδή πιστεύει πως αυτό που µπορεί να υπάρχει εκεί έξω δεν θα είναι εύκολο να βρεθεί – ή δεν θα είναι τόσο σηµαντικό. Αν βρίσκεται εκεί έξω – λέει – πιθανόν να πρόκειται για µικρόβια τα οποία δεν είναι εύκολο να διακρίνει κανείς από απόσταση. Επίσης οι διαφορετικές γεωλογικές και ατµοσφαιρικές δυνάµεις στους πλανήτες µπορεί να εµποδίζουν τη ζωή να εξελιχθεί σε κάτι πολύπλοκο ή ευφυές, προσθέτει.

Αν είναι να βρεθεί ζωή, ο Αρης είναι ο πιθανότερος υποψήφιος – κάτω από την επιφάνειά του, εκεί όπου υπάρχει νερό, λένε αστρονόµοι. ∆υνατότητες να συντηρήσουν τη ζωή µπορεί να έχουν επίσης το φεγγάρι του ∆ία Ευρώπη και τα φεγγάρια του Κρόνου Εγκέλαδος και Τιτάνας.

Με το αυτί στο υπερδιάστηµα
Τέλος, προηγµένοι εξωγήινοι µπορεί να βρουν εµάς ή µπορείεµείς να ακούσουµε τις ασύρµατες εκποµπές τους λέει ο Μακέι. Το Ινστιτούτο SETI «αφουγκράζεται» το Σύµπαν για ναεντοπίσει ευφυή ζωή. Και στις διαλέξεις του, ο Σόστακ στοιχηµατίζει µε οποιονδήποτε από το ακροατήριο έναν καφέ πωςοι επιστήµονες θαβρουν απόδειξη εξωγήινης ζωής γύρω στο 2026. Οι πιθανότητες ποτέ δεν ήταν περισσότερες υπέρ του.

2.12.10

Τo DNA δεν είναι μόνο του στο Σύμπαν!

Ανακαλύφθηκε βακτήριο με «εξωγήινη» φυσιολογία, τελείως ξένη από αυτήν που έχουμε όλα σχεδόν τα ζωντανά πλάσματα στη Γη.

Αυτή είναι η ανακοίνωση της NASA, και είναι ιδιαίτερα σημαντική για όσους «καταλαβαίνουν». Αν έχουμε τουλάχιστον δύο «τύπους ζωντανών πλασμάτων», αυτό σημαίνει ότι η ζωή είναι πολύ πιο συχνό φαινόμενο από ό,τι φανταζόμαστε, και προφανώς εμφανίζεται παντού στο σύμπαν.

Μέχρι τώρα υπήρχε το δόγμα ότι ΟΛΗ η ζωή έχει παραχθεί από ένα αρχικό DNA, που ίσως παρήχθηκε τυχαία, και ΟΛΟΙ εμείς είμαστε παιδιά του. Ορίστε που δεν είναι έτσι.

Σήμερα αποκαλύφθηκε ότι η ζωή είναι πολύ πιο περίπλοκο φαινόμενο από ό,τι νομίζουμε...


Προς τον συμπολεμιστή που έφυγε

Το σύμπαν θα είναι πολύ άδικο αν δεν είσαι τώρα μαζί με τους ημίθεους και τους Θεούς, λουσμένος στο ουράνιο φως του Ολύμπου.

Όσοι σε ήξεραν γνωρίζουν ότι καταγώσουν από τα παλιότερα Ησιόδια Γένη. Ήσουν ένας ξεχασμένος χρυσός πολεμιστής στη γκρίζα εποχή του σιδήρου και της σκουριάς.

Συγχώρεσέ μας όλους εμάς που ίσως δεν καταλάβαμε και δεν τιμήσαμε τα οράματά σου. Μακάρι να είχαμε όλοι την ουράνια ψυχή σου, τα αιθερικά σου μάτια και την ατσάλινη μα γεμάτη καλωσύνη καρδιά σου, οπότε θα ζούσαμε σε έναν ομορφότερο κόσμο, πιο αυθεντικό και πιο ουσιαστικό...

Αν υπάρχει μια Ουράνια Ελλάδα των Ηρώων και των Θαυμάτων, το χρωστάει σε ανθρώπους σαν και σένα.

Αν υπάρχει ένα Ιδανικό, νόες σαν το δικό σου το δημιούργησαν.

Μεσολάβησε για εμάς στους Θεούς, όπως μεσολαβούσες τόσα χρόνια για εκείνους  προς εμάς.
 

Μίλησέ τους για τους ξεχασμένους πολεμιστές του Σιδήρου, που παλεύουμε χωρίς ελπίδα ενάντια στη Φθορά και στη Λήθη. Ζήτησέ τους να μας στείλουν τις αχτίδες τους.

Δεν θα σταματήσουμε ποτέ να σε θυμόμαστε. Από το κέντρο της καρδιάς μας σου στέλνουμε τον αιθερικό άνεμο για να σπρώξει τα πανιά του πλοίου που θα σε οδηγήσει πέρα από τους αιθέρες, κοντά στα Άστρα...


Ελπίζω να σε βρω ξανά, μαζί με τους άλλους συμπολεμιστές, για να ολοκληρώσουμε όλα εκείνα που αφήσαμε μισά...

Στη μνήμη των:

Ιωάννης Φουράκης (1937-2010)
Μάριος Μαρίνος Χαραλάμπους (1937-2007)
Βασίλης Αρναούτογλου (1970-2005)
Θεόδωρος Τσ.

...

8.11.10

Πρέπει να φτιάξουμε Αποικίες στα Άστρα!

Όλες οι μεγάλες αλλαγές της ανθρωπότητας, συμβάδιζαν πάντοτε με την δημιουργία αποικιών. Η Αλεξάνδρεια έφερε την Ελληνιστική Εποχή. Η Αμερική έφερε το έθνος χωρίς εθνότητες. Ο Γουέλς και ο Βερν έγραφαν τα οράματά τους την ίδια εποχή που οι συμπολίτες τους έφτιαχναν αποικίες.

Ο άνθρωπος χρειάζεται χώρο για να απλώσει τη ζωή του. Χρειάζεται ορίζοντες για να ονειρευτεί. Χρεάζεται Ελευθερία, για να ταξιδέψει...
Αλλά σήμερα, ο χώρος στον πλανήτη μας τέλειωσε!
Και πλέον αντί να ζούμε πραγματικά, έχουμε αρχίσει να προσπαθούμε να βγάλουμε από τη «μύγα ξύγκι» με τις υποτιθέμενες «τεχνικές αύξησης της παραγωγής» και «μείωσης του κόστους» και τις ψευτοοικολογίες, και γινόμαστε ολοένα και πιο καταστροφικοί για το περιβάλλον μας - και για τον εαυτό μας.

Ο άνθρωπος χρειάζεται ορίζοντα αν θέλουμε να κινηθεί προς τα εμπρός. Ο μόνος ορίζοντας που μας έχει μείνει -το τελευταίο σύνορο, the final frontier- είναι προς τα Εκεί, Έξω.

Αν δεν κάνουμε το μεγάλο βήμα, θα γίνουμε πολύ σύντομα - μα τι λέω, είμαστε ήδη- προϊόντα, που μας εμπορεύονται και μας εκμεταλλεύονται από τη γέννησή μας μέχρι το θάνατό μας, οι υπόλοιποι άνθρωποι. Οικόσιτα σε κλειστούς στάβλους, όπου το κρέας μας θα ζυγίζεται και θα πουλιέται προκαταβολικά στην αγορά των ζωών...

Η διέξοδος είναι προς τα Έξω και όχι προς τα Μέσα, όπως γράφουν μερικοί, που μάλλον τους αρέσει να είμαστε πρόβατα.
Πρέπει να κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να ανοίξουμε ξανά τους ορίζοντές μας.

Και οι ορίζοντες πλέον είναι αστρικοί. Πέρα από τις δύο διαστάσεις της γήινης επιφάνειας, στις 3 και 4 διαστάσεις του απέραντου διαστρικού κενού.

Μη πιστεύετε όσους γράφουν ότι ποτέ δεν θα καταφέρουμε να φτάσουμε σε άλλους κόσμους. Φτάνει να προσπαθήσουμε, και θα βρούμε τον τρόπο. Αλλά πρέπει πρώτα να ονειρευτούμε...

7.11.10

Θέλω να ταξιδέψω στο Διάστημα!

Όταν ήμουν παιδί, δεν ήθελα να γίνω λογιστής, μαθηματικός ή ποδοσφαιριστής.
Δεν ήθελα γυναίκες, λεφτά ή να ικανοποιήσω τους κοινωνικούς στόχους της μαμάς και του μπαμπά.

Όταν ήμουν παιδί, ήθελα να ταξιδέψω στο Διάστημα! Ήθελα να φύγω από αυτόν τον πλανήτη και να φτάσω κοντά στα Άστρα.

Ονειρευόμουν να χαϊδέψω την αύρα του Ήλιου, να γευτώ τα διαστρικά νεφελώματα, να αγγίξω τα δαχτυλίδια του Κρόνου, να προσγειωθώ στον σκοτεινό Πλούτωνα, να δω από μακριά το ηλιακό μας σύστημα, να πλησιάσω στο κέντρο του Γαλαξία, και από εκεί να εκτοξευτώ στα άκρα του Σύμπαντος, όπου το σκοτεινό κενό θα με μυούσε στα πιο μακρινά και στα πιο απίθανα όνειρα...

Μου έρχονται δάκρυα στα μάτια τώρα που τα γράφω αυτά. Ακόμη και τώρα, που είμαι πια μεγάλος, με γκρίζα μαλλιά και σχεδόν σκοτωμένη ψυχή από τις απογοητεύσεις της καθημερινότητας. Ακόμη και τώρα, όταν κοιτάζω τον νυχτερινό ουρανό, η καρδιά μου γεμίζει μελαγχολία, σαν κάποτε όλα τα άστρα να ήταν δικά μου, φίλοι και σύντροφοί μου.
Και νιώθω ότι έχω παγιδευτεί στην επιφάνεια αυτού του πλανήτη και δεν μπορώ πια να τα πλησιάσω. Σηκώνω το χέρι μου για να τα πιάσω, αλλά εκείνα είναι τόσο μακριά, και ο ουράνιος θόλος γίνεται μια ψυχρή κρυστάλλινη φυλακή που παγιδεύει τα όνειρα.

Αν η ανθρωπότητα ξαναθυμόταν το όνειρο του Ταξιδιού στο Διάστημα, θα ένιωθα μεγάλη χαρά. Αν ονειρευόμασταν έστω τα πρώτα παιδικά μας βήματα εκεί έξω, στα άστρα, θα ξυπνούσαν μέσα μου ξανά όλες εκείνες οι ελπίδες και ο πόνος της μελαγχολίας θα μειωνόταν.

Αν στα καθημερινά μας όνειρα επέστρεφε το όνειρο του Ταξιδιού στο Διάστημα, αν συνειδητοποιούσαμε ότι η διέξοδος είναι πάντα προς τα Έξω και ότι ο πλανήτης μας είναι πια πολύ στενός και πολύ καταπιεστικός, η καρδιά μου θα γέμιζε ξανά ελπίδα.

Νομίζω ότι ο Άνθρωπος δεν είναι πλάσμα της Γης. Είμαι σίγουρος ότι είναι πλάσμα των Άστρων.
Και θέλω να ξαναγυρίσω εκεί, όπου η ψυχή μου γνωρίζει ότι είναι το Σπίτι της.

24.10.10

Περί (Σλαβο)Μακεδονικής Μειονότητας

Προσωπικά δεν είμαι ούτε ρατσιστής, ούτε εθνικιστής, θα έλεγα ότι είμαι αυστηρά το αντίθετο. Είμαι επίσης 38 συναπτά έτη κάτοικος Θεσσαλονίκης, και έχω εργαστεί επί αρκετά έτη στην Επαρχία. Δύσκολα μπορεί κανείς να πει ότι δεν ξέρω τι γίνεται γύρω μου.

Όμως, στα 38 αυτά μου χρόνια, σπάνια συνάντησα «σλαβομακεδόνες», την περίφημη «μακεδονική μειονότητα» στην Ελλάδα και στη Μακεδονία, ενώ έχω γνωρίσει αμέτρητους Εβραίους, Πομάκους, Ρομά, κλπ, πολλοί από τους οποίους είναι φίλοι μου, και των οποίων τις εθνικές ιδιαιτερότητες παρατηρώ με μεγάλο ενδιαφέρον και σεβασμό.
 
Η λεγόμενη «μακεδονική μειονότητα», αντίθετα, μου φαίνονταν πάντοτε ένα πολιτικό φαινόμενο ή παράδοξο -και ποτέ ως κάποια ξεχωριστή εθνότητα στην Ελλάδα. Πραγματικά, δεν γνώρισα παρά ελάχιστους ανθρώπους που να δηλώνουν «σλαβομακεδόνες», και μάλιστα οι λίγοι που συνάντησα, οι οποίοι μετριούνται στα δύο δάχτυλα του ενός χεριού, έχω την εντύπωση πώς δήλωναν από αντίδραση ότι δεν είναι Έλληνες, και όχι γιατί ήταν πραγματικά «καταπιεσμένοι σλαβομακεδονές».

Δεν μπορώ λοιπόν πάρα να παρατηρήσω πως μέχρι πριν μερικά χρόνια, μέχρι πριν δηλαδή τον αμερικανικό δάχτυλο που αποφάσισε το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας, το θέμα δεν συζητιόταν (τουλάχιστον εγώ δεν το είχα υπόψη μου - ή κάποιος από τους γύρω μου).

Δεν θυμάμαι, ειλικρινά, να τίθεται θέμα «σλαβομακεδόνων», με τον ίδιο τρόπο τουλάχιστον που τίθεται θέμα τουρκικής μειονότητας, ή των πακιστανών λαθρομεταναστών ή των αλβανών κλπ κλπ, θέματα που πραγματικά εξελίσσονται γύρω μας.

Όλοι αυτοί οι χάρτες επίσης της «Μακεδονίας» που παρουσιάζεται αποκομμένη από την υπόλοιπη Ελλάδα, μου προξενούν γέλιο, γιατί είναι ολοφάνερα φασιστικοί της άλλης πλευράς, και τελείως μα τελείως αβάσιμοι, αφού το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού εδώ γύρω κάθε άλλο παρά σλαβομακεδόνες είναι, για να έχει νόημα η δημιουργία ενός τέτοιου «αποκομμένου» κράτους.

Πολύ πιο εύκολα μάλιστα, στο παρελθόν, θα γινόταν η Θεσσαλονίκη εβραϊκή, παρά σλαβομακεδονική. Οι Εβραίοι ήταν μια μειονότητα με τεράστιο πληθυσμό (έχω διαβάσει μελέτες που την υπολόγιζαν ως και στο 40% του συνολικού πληθυσμού της Θεσσαλονίκης των αρχών του 20ου αιώνα) και ακόμη και σήμερα είναι φανερή η παρουσία και η έντονη επιχειρηματική δράση τους μέσα στην πόλη μας. Εξακολουθούν να είναι αρκετοί, ακόμη και μετά από τα πολυάριθμα εγκλήματα που έγιναν σε βάρος της εβραϊκής μειονότητας από τους Άγγλους (όταν αποφάσισαν να δημιουργήσουν το Ισραήλ και ξερίζωσαν από εδώ τον πληθυσμό) και τους Ναζί (όταν αποφάσισαν να σηκώσουν τους τόνους χρυσού που είχαν στην κατοχή τους οι Εβραίοι Θεσσαλονικείς, με πρωτεργάτη της κλοπής όπως φαίνεται τον γερμανό διοικητή Μαξ Μέρτεν, ο οποίος έβγαλε από την πόλη μας εκατομμύρια χρυσές λίρες και έστειλε τους ανθρώπους στο Νταχάου και το Άουσβιτς, με αποτέλεσμα η Θεσσαλονίκη να μην έχει ανακάμψει ακόμη από την οικονομική και επιχειρηματική καταστροφή που δέχτηκε.)
Νομίζω μάλιστα ότι μας τιμά ιδιαίτερα το γεγονός ως Έλληνες, ότι εκατοντάδες Εβραίοι παραδέχονται ότι οι Έλληνες γείτονές τους δεν τους φέρονταν ποτέ ρατσιστικά - πριν την εμφάνιση του γερμανικού ναζισμού τουλάχιστον, που δυστυχώς είχε και τους εγχώριους μιμητές του...)

Προσοχή: Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι στη Μακεδονία που νιώθουν σλαβομακεδόνες. Σίγουρα θα υπάρχουν, όπως υπάρχουν και άνθρωποι που δηλώνουν Μάρτυρες του Ιεχωβά ή Ευαγγελιστές. Έχω όμως την εντύπωση ότι είναι ενταγμένοι στο ελληνικό έθνος, και τραβάνε και αυτοί ό,τι τραβάμε όλοι οι υπόλοιποι.

Γνωρίζω φυσικά ότι στο παρελθόν έγιναν εγκλήματα σε βάρος εθνικών μειονοτήτων. Αυτό συνέβη σε όλα τα Βαλκάνια και σίγουρα και στην Ελλάδα. Αλλά αυτά τα εγκλήματα έγιναν σε εποχές πολέμου, από όλες τις πλευρές, και δεν αλλάζουν το γεγονός ότι ΣΗΜΕΡΑ, ΕΔΩ, δεν φαίνεται να υπάρχει ουσιαστική σλαβομακεδονική μειονότητα, όπως π.χ. δεν υπάρχει πλέον ελληνική μειονότητα στη Σμύρνη.

(Νιώθω ότι είναι το ίδιο παράλογο να απαιτεί κάποιος Σκοπιανός να πάρει «πίσω» (πότε ήταν δική του;) τη Θεσσαλονίκη, όπως το να απαιτεί κάποιος Έλληνας να πάρει πίσω τη Σμύρνη, ή κάποιος Τούρκος να πάρει πίσω τα Ιωάννινα.
Αυτές μάλιστα οι παρελθοντικές εδαφικές επιδιώξεις, είναι νομίζω πηγή φασισμού.
Ό,τι έγινε, έγινε, και σκοπός είναι να σταματήσει να γίνεται. Οι λαοί οφείλουν να ζήσουν αδελφωμένα και εν ειρήνη από εδώ και πέρα, και ας είναι η επιχειρηματική και δημιουργική τους ικανότητα το κριτήριο της μελλοντικής τους επιβίωσης και επικράτησης...)

Νομίζω λοιπόν ότι το όλο θέμα της «σλαβομακεδονικής μειονότητας» είναι «καινούργιο φρούτο», και βλέπω με ιδιαίτερη καχυποψία όλους αυτούς που το χρησιμοποιήσαν και το χρησιμοποιούν, είτε από τη «σκοπιανή», είτε από την «ελληνική» πλευρά.

Ο παππούς μου, καταγωγή από Καστοριά, μιλούσε τα σλάβικα (τα "ντόπια" όπως τα ονομάζουν οι της περιοχής) όπως και τα τουρκικά. Όμως, αν του έλεγες ότι δεν είναι Έλληνας μπορεί και να σε έσφαζε, κυριολεκτικά. Το ίδιο ισχύει σήμερα σε πόλεις της μεθορίου. Μπορεί να έχουν «αίμα» από τους γειτονικούς λαούς, να δηλώνουν «ντόπιοι» (εν-τόπιοι) να μιλούν τις διαλέκτους, αλλά είναι Έλληνες, και δεν χωράνε καμιά συζήτηση επι τούτου.

Οι παλιότεροι «ντόπιοι» όπως ο παππούς μου, είχαν φωτογραφία του Έλληνα βασιλιά στο σπίτι τους, και αργότερα την αντικατέστησαν με φωτογραφία του Βενιζέλου. Αλλά όταν ερχόταν κάποιος από τη Σερβία ή τη Βουλγαρία, δεν έχαναν την ευκαιρία να τα πούνε στη «γλώσσα τους» και να πιούνε άφθονο ρακί. Αλλά, ποτέ δεν έλεγαν ότι ανήκουν και στο ίδιο έθνος!...

Τόσα χρόνια λοιπόν, δεν άκουσα ποτέ κάποια ιστορία καταπίεσης του σλαβομακεδονικού (ή «σκοπιανού») πληθυσμού στην -ελληνική- Μακεδονία.

Πολύ φοβάμαι ότι ίσως αυτό να οφείλεται ακριβώς στο γεγονός ότι ...δεν υπάρχει κάπου αυτός ο πληθυσμός, και εμφανίστηκε -πολύ βολικά- όταν αυτό άρχισε να συμφέρει στα αμερικανικά γεράκια.

Θα περίμενα αν υπήρχε το θέμα, να χρησιμοποιηθεί έντονα και στον Ψυχρό Πόλεμο ΗΠΑ-Σοβιετικής Ένωσης των προηγούμενων δεκαετιών, αλλά αυτό δεν συνέβη...

Δεν έχω -ειλικρινά- κανένα πρόβλημα με κάποιον που θέλει να μιλάει τη βουλγαρική διάλεκτο, αντίθετα, μου είναι απολύτως σεβαστός και δεν θα διαφωνούσα σε καμιά περίπτωση να διδάσκεται στα σχολεία ως μάθημα επιλογής - αμφιβάλλω όμως ότι θα το επιθυμούν αρκετοί μαθητές ώστε να δικαιολογείται ο μισθός των σχετικών καθηγητών.

Υποψιάζομαι ότι ΑΝ υπάρχει αυτή η εθνική μειονότητα, ίσως μέσα στις φλέβες μου να τρέχει το αίμα της. Η μία γιαγιά μου καταγόταν από την Ανατολική Ρωμυλία, ήταν «βουλγαροπρόσφυγας», ενώ ο παπούς μου «ντόπιος Καστοριανός». Αλλά, ενώ μιλούσαν τις γλώσσες των περιοχών αυτών ως «δικές τους», ποτέ μα ποτέ δεν μου είπαν ότι δεν είναι Έλληνες!

Προσοχή, δεν είμαι εθνικιστής, ούτε οι οικογένειες των γονιών μου ήταν. Όμως πραγματικά δεν μπορώ να δικαιολογήσω όλο αυτό που συμβαίνει με κάποιο διαφορετικό τρόπο.
Εδώ ολοφάνερα παίζονται συμφέροντα, τα οποία βρήκαν κάποια ομάδα ανθρώπων και τη «χειρίζονται» με σκοπό να τη χρησιμοποιήσουν αργότερα για κάποιους πολιτικούς σκοπούς, όπως έκαναν και στην Γιουγκοσλαβία...

Ειλικρινά, τα γράφω όλα αυτά για να εκφράσω την απορία μου, όχι για κάποιον άλλο λόγο, και θα χαιρόμουν ειλικρινά να γίνει κάποια συζήτηση για το θέμα, για όποιον έχει να εκφράσει διαφωνίες...

19.10.10

Ο παράξενος πράσινος κομήτης πλησιάζει

Ένας παράξενος πράσινος κομήτης πλησιάζει τη Γη. Θα μας πλησιάσει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο κομήτη τους τελευταίους αιώνες. Λέγεται «Hartley 2» και η πράσινη «αύρα» του είναι το χαρακτηριστικό του γνώρισμα.

Αύριο, 20 Οκτωβρίου, θα απέχει περίπου 11 εκατομμύρια μίλια από τη Γη και θα είναι ορατός με κυάλια ή με καλές συνθήκες φωτισμού (απόλυτο σκοτάδι).

Γιατί το δημοσιεύω εδώ; Γιατί είναι τόσο μεγάλη η απογοήτευση που νιώθουμε καθημερινά, που τα γεγονότα σαν αυτό του κομήτη ξυπνούν μέσα μας κρυφές ελπίδες. Είναι άραγε προμήνυμα κακού ή κατακλυσμιαίων αλλαγών; Χαιρετισμός από τα άστρα; Υπενθύμιση ότι η Γη δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένας κόσμος αποκομμένος από το υπόλοιπο σύμπαν;

Το πράσινο φως σημαίνει για εμάς το μυστηριώδες, αποκόσμιες δυνάμεις και άγνωστες ενέργειες. Το πράσινο ήταν πάντοτε το χρώμα της ζωής. Και τίποτε ίσως δεν είναι περισσότερο τρομακτικό και μυστηριώδες από την ίδια τη ζωή...







11.10.10

«Η Ελλάδα είναι ένα διεφθαρμένο κράτος»; Μήπως και «ο Βασιλιάς είναι γυμνός»;

Σήμερα συζητάνε οι δημοσιογράφοι ποιος πρωθυπουργός ευθύνεται που είπε στον Κλωντ Γιούνγκερ ότι «η Ελλάδα είναι ένα διεφθαρμένο κράτος». Και ρίχνουν την ευθύνη στον έναν ή στον άλλον «όχι, αυτός το είπε, όχι ο άλλος το είπε», προφανώς θεωρώντας ότι ...δεν φταίνε εκείνοι που είναι  διεφθαρμένοι, αλλά φταίνε οι άλλοι που το λένε.

Ολοφάνερα δεν διάβασαν καν εκείνο το παλιό παραμυθάκι με το παιδάκι που φώναζε «ο Βασιλιάς είναι γυμνός»...

Αγαπητοί κύριοι, ο άνθρωπος που κατηγορείτε ότι παραδέχεται τα χάλια της Ελλάδας μας, δεν είναι ένας άνθρωπος που πρέπει να κατηγορείτε, αλλά μάλλον να επευφημείτε.
Είναι λίγο περισσότερο Έλληνας από εσάς, γιατί σ' αυτόν δεν αρέσει το χάλι που κυριαρχεί, ενώ εσάς από ό,τι φαίνεται σας αρέσει.

Εκτός πια και αν έχετε γίνει τόσο κίβδηλοι και τόσο ψεύτες, που σας νοιάζει μόνο τι φαίνεται και όχι τι πραγματικά συμβαίνει..

3.7.10

Κοινωνικός Δαρβινισμός: H ψευδο-επιστημονική φιλοσοφία των ισχυρών

Ένας πραγματικός εφιάλτης απλώνεται σήμερα στον πλανήτη Γη: Είναι ο εφιάλτης του «Κοινωνικού Δαρβινισμού»!

Ο Κοινωνικός Δαρβινισμός είναι μια προσπάθεια να μετατραπεί η περίφημη φράση «Επιβίωση του Ισχυρότερου» σε ένα είδος «επιστημονικού» υποτίθεται, κοινωνικού, πολιτικού και οικονομικού δόγματος.
Υποστηρίζει την επιβίωση των ήδη βολεμένων, σε βάρος των φτωχών, αδύναμων και άτυχων, γιατί υποτίθεται ότι οι τελευταίοι ευθύνονται για τις ατυχίες τους, άρα θα πρέπει τα γονίδιά τους ή τα διανοητικά τους κατασκευάσματα να μην συνεχίσουν να αναπαράγονται, ούτε να τους δίνονται ευκαιρίες! 
Οι υποστηρικτές της θεωρίας αυτής πιστεύουν ότι όλα αυτά έχουν ...αποδειχτεί επιστημονικά και ότι τα υποστηρίζει η θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου!

Και εμείς οι ίδιοι γινόμαστε υποστηρικτές του Κοινωνικού Δαρβινισμού, κάθε φορά που σκεφτόμαστε ότι κάποιος φτωχός ή άτυχος συνάνθρωπός μας είναι «άξιος της τύχης του» ή όταν προσπαθούμε να διαφυλάξουμε την αμφίβολη «ανωτερότητά» της φυλής και του πολιτισμού μας, υποστηρίζοντας ρατσιστικές αντιλήψεις.

Κάθε φορά που κάποιος ισχυρίζεται ότι «έτσι είναι η ζωή και οι επιχειρήσεις: Θα τους φας ή θα σε φάνε» στην ουσία εκφράζει τη θέση του Κοινωνικού Δαρβινισμού.

Όπως όμως δείχνω στο άρθρο μου, που έχει δημοσιευτεί στο περιοδικό Nexus αυτού του μήνα, είναι παρεξήγηση η πεποίθηση της εποχής μας ότι η θεωρία της Εξέλιξης έχει λύσει τα μυστήρια των κοινωνικών φαινομένων. Όμως, δυστυχώς, πάρα πολλοί άνθρωποι σε όλο τον κόσμο πιστεύουν σήμερα ακράδαντα ότι η θεωρία της Εξέλιξης υποστηρίζει τις πολιτικές ρατσιστικές ή ατομιστικές τους αντιλήψεις...

Στο άρθρο του περιοδικού αναλύω το προφίλ του Κοινωνικού Δαρβινισμού και δείχνω ότι στην πραγματικότητα δεν έχει τίποτα το επιστημονικό...

2.7.10

Ζόρισε η κατάσταση. Άρα, όλα πάνε καλά...!

Kάθε επιχειρηματίας ή συνωμότης που σέβεται τον εαυτό του, γνωρίζει πολύ καλά ότι η δική του επικράτηση μπορεί να έρθει ΜΟΝΟ μέσα από τον χειρισμό του «ατομικού συμφέροντος» (και όλων των αδυναμιών που κρύβει η προηγούμενη έννοια) των πολλών.

Οι συνωμότες/επαναστάτες, όπως και οι πετυχημένοι επιχειρηματίες, πάντα προσφέρουν επίπλαστες και ελεγχόμενες ευημερίες στους πολλούς, λαμβάνοντας ως αντάλλαγμα τη δική τους εξουσία.

Αυτό έκανε ο Χένρι Φορντ και δημιούργησε τη πρώτη αυτοκινητοβιομηχανία: Έδωσε στους εργαζόμενους του τόσο μεγάλους μισθούς ώστε να αγοράσουν τα αυτοκίνητα που οι ίδιοι έφτιαχναν. Έτσι, άρχισε να πουλάει περισσότερα αυτοκίνητα από όλους μαζί τους μέχρι τότε ανταγωνιστές του.

Ο Χάουαρντ Μπλουμ στο βιβλίο του The Lucifer Principle, γράφει ότι ο Απόστολος Παύλος έκανε τον Χριστιανισμό μεγάλη θρησκεία, όταν συνειδητοποίησε ότι ένας Μεσσίας που θα ανήκε μόνο σε έναν λαό, δεν θα ήταν Μεσσίας για όλους τους άλλους λαούς. Και έτσι έφτιαξε την πρώτη ΜΗ-ΕΘΝΙΚΗ θρησκεία, τον Χριστιανισμό, που πρόσφερε σε όλους ένα κομμάτι του Ουρανού. Ο Χριστιανισμός κυβέρνησε την Ανθρωπότητα για πάνω από 1000 χρόνια.

Ο Μπιλ Γκέιτς έγινε μεγάλος επιχειρηματίας όταν συνειδητοποίησε ότι ο «προγραμματιστής» έπρεπε να δικαιούται να ζητά λεφτά για τη δουλειά του από όλους εκείνους που χρησιμοποιούν τα προγράμματά του. Έγινε όμως πάμπλουτος μόνο όταν άφησε τα εκατομμύρια των χρηστών να κοπιάρουν ελεύθερα τα εμπορικά του «Παράθυρα», χωρίς να τους κυνηγά ουσιαστικά...

Διάφοροι υποτίθεται κομμουνιστές κομισάριοι σε όλο τον πλανήτη, στο όνομα της ισότητας όλων των ανθρώπων και της κοινοκτημοσύνης, έγιναν πάμπλουτοι δικτάτορες, που ακόμη παραμένουν από τους πιο πλούσιους ανθρώπους του πλανήτη, και έκλεψαν, σκότωσαν και κατέστρεψαν τις ζωές πολλών ανθρώπων.

Η Ιστορία μας δείχνει ότι σχεδόν πάντα έτσι γίνεται.

«Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας», έλεγαν οι Αρχαίοι Έλληνες. «Δεν υπάρχει ποτέ ένα πραγματικά δωρεάν γεύμα», λένε οι σημερινοί καπιταλιστές (νομίζω ότι το είπε πρώτος ο μεγάλος φιλόσοφος Άνταμ Σμιθ).

Ο επόμενος επίδοξος δικτάτορας, ξέρει πολύ καλά ότι πρέπει να έρθει με δώρα στην αγκαλιά του, δώρα για όλους μας.

Όσο λοιπόν βλέπετε ότι οι από πάνω θέλουν να πάρουν και όχι να δώσουν, μην ανησυχείτε. Όλα πάνε καλά...

27.6.10

Το «κακό μάτι», η «κακιά γλώσσα» και όλα αυτά τα ανύπαρκτα



Με λίγη μελέτη είναι εύκολο να διαπιστώσει κανείς ότι δεισιδαιμονίες σαν το «κακό μάτι», την «κακιά γλώσσα» και άλλα διάφορα που πιστεύει ο κόσμος ότι τον επηρεάζουν, είναι τελείως ανύπαρκτα. Απολύτως ανύπαρκτα. Φτάνει να ανοίξει ένα καλό βιβλίο μαθηματικών και στατιστικής που να ασχολείται με το θέμα.

Το πρόβλημα είναι ότι τα μαθηματικά, ενώ είναι μια από τις Επιστήμες που αποκαλύπτουν τα περισσότερα μυστικά, είναι και «εχθρικά» για τον πολύ κόσμο, οπότε τα μυστικά που αποκαλύπτουν παραμένουν για τους λίγους. Οι πολλοί παραμένουν στο σκοτάδι και στην ανοησία των δεισιδαιμονιών...

Ίσως θα πρέπει κάποια στιγμή να γίνει μια επανάσταση των μαθηματικών ώστε αυτά να φτάσουν στον πολύ κόσμο. Δυστυχώς όμως νομίζω ότι πιο εύκολα θα γίνει ένας νέος παγκόσμιος πόλεμος που θα μας οδηγήσει εκατοντάδες χρόνια πίσω, παρά θα ασχοληθεί η μάζα με τη μάθηση...

26.5.10

Τι με έβαλε να σκεφτώ το φινάλε του Lost...


Τέλειωσε προχθές η σειρά που μας έβαλε σε ατέλειωτες συζητήσεις για περίπου 5 χρόνια. Πέρασε με αυτήν και ακόμη μισή δεκαετία από τη ζωή μας...

Το φινάλε της σίγουρα δεν άρεσε σε όλους. Ούτε σε μένα. Ήταν πολύ λίγο, για μια σειρά που κατάφερε να αγγίξει τα όρια του μύθου...

Μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε με δύο τρόπους:
  • Ο ένας είναι να εκνευριστούμε και να αρχίσουμε να ασκούμε βαριά κριτική.
  • Ο άλλος είναι να δεχτούμε ότι αυτό ήταν, και να το «ερμηνεύσουμε». Είναι βέβαια ο γνωστός τρόπος του «αφρίζεις-ξαφρίζεις, εγώ θα σε φάω», αν ξέρετε το ανέκδοτο. Αλλά κάτι θα βγάλουμε ακόμη και από αυτόν.

Κανένας βέβαια δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ως τελευταίο επεισόδιο μιας σειράς εξαιρετικής ποιότητας, το φινάλε ήταν μάλλον πρόχειρο, κακογυρισμένο, βιαστικό, με κακές ερμηνείες, όπως δηλαδή και  ολόκληρος ο 6ος και τελευταίος κύκλος. Εξαιρέσεις ήταν ο πραγματικά εξαιρετικός Terry O' Quin (Λοκ) και ο mr Emerson (Μπεν).

Σίγουρα, με τόση βοήθεια που είχαν από το Ίντερνετ, θα μπορούσαν να στήσουν ένα πραγματικά αξεπέραστο και πρωτοποριακο φινάλε. Αυτό που είδαμε ήταν σίγουρα μικρότερο των προσδοκιών...

Ίσως όμως πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν είχε και μεγάλη σημασία το φινάλε. Αυτό που είδαμε ήταν στην ουσία ένας αποχαιρετισμός, πραγματικά συγκινητικός αρκετές στιγμές. Δεν ήταν απαντήσεις. Δεν μας τις είχαν υποσχεθεί. Ίσως να μην τις χρειαζόμασταν άλλωστε.

Μετά από μια ολόκληρη μέρα, αφού ξεπέρασα το σοκ του μη-ικανοποιητικού φινάλε, άρχισαν να δημιουργούνται κάποιες άλλες σκέψεις στο μυαλό μου...

Τελικά, το Lost κάτι κατάφερε να σχολιάσει ικανοποιητικά.

Όλη αυτή τη μανία μας να εξηγήσουμε τα πάντα, όλο αυτό το πάθος μας με τις επιστημονικές προσεγγίσεις, με τις μαθηματικές αναλύσεις, με την εμβάθυνση στα μυστήρια ολοένα και περισσότερο, που είναι στο τέλος βέβαιη ότι θα καταλήξει με τον ίδιο τρόπο: Με την εγκατάλειψη, με το «let go». Γιατί είναι μάλλον σίγουρο ότι ποτέ δεν θα φτάσουμε τις «απόλυτες απαντήσεις» που θέλουμε, αφού τέτοιες απαντήσεις δεν υπάρχουν, και όσες απαντήσεις κι αν βρούμε, θα οδηγούν πάντα σε περισσότερες ερωτήσεις...

Αυτά τα γράφω ενώ έχω ξοδέψει πάρα πολλές σελίδες με ερμηνείες για το Lost, όπως μπορεί κάποιος να διαπιστώσει αν διαβάσει εδώ (με το όνομα Luxus) ή εδώ.

«Questions are a burden, and answers a prison for oneself», έλεγαν στη «σειρά-μπαμπά» του Lost, στο Prisoner. «Οι ερωτήσεις είναι ένα βάρος, και οι απαντήσεις σε φυλακίζουν».

Στο φινάλε του Lost ο Χέρλι και ο Μπεν μας θύμισαν τη μεγάλη συγγένεια αυτών των δύο τηλεοπτικών σόου, όταν ο Μπεν αποκάλεσε τον Χέρλι, που πήρε τελικά το ρόλο του Τζέικομπ, ότι ήταν πολύ καλός «Νο1», και εκείνος του απάντησε ότι και ο Μπεν ήταν «άψογος ως Νο2».
Όποιος έχει δει το Prisoner, καταλαβαίνει ότι οι δημιουργοί του Lost εκείνη τη στιγμή του έκλειναν το μάτι.
«Ποιος είναι ο Νο1;» ήταν η πιο παθιασμένη ερώτηση του φυλακισμένου Νο6 που προσπαθούσε να αποδράσει από το «Χωριό», του οποίου το όνομα δεν μαθαίνουμε ποτέ. Με τον ίδιο τρόπο, δεν μαθαίνουμε ποτέ το όνομα του συναδέλφου του, του Καπνού, που και εκείνος παθιασμένα προσπαθεί να αποδράσει από το «Νησί»...
Αν έχετε διαβάσει κάποια posts μου στο antidogma.gr όπου μιλάω για το Prisoner, ίσως να θυμόσαστε ότι αναφέρω πως ο Νο6 ήταν «εωσφορικός». Παρόμοια «εωσφορικός» ήταν ο Καπνός...

Δεν χρειαζόμασταν λοιπόν απαντήσεις. Απαντήσεις έχουμε δώσει κατα καιρούς όλοι μας, μάλλον υπεραρκετές.

Απλά, είμαι σίγουρος ότι το φινάλε θα το ξεχάσουμε σύντομα. Θα γυρίσουμε ξανά και ξανά στη Ντάρμα, στο hatch, στην πυρηνική έκρηξη και στο βυθισμένο νησί, και σε όλα τα ερωτήματα που θα μείνουν για πάντα αναπάντητα από τα «επίσημα» τουλάχιστον χείλη.

Αυτό που κατάφερε να σχολιάσει πραγματικά το Lost, τουλάχιστον για μένα, είναι η μανία του ανθρώπινου νου να ερμηνεύει τα πράγματα, να προσπαθεί να τα βάλει σε κουτάκια που ονομάζει «αλήθειες», και να μην καταλαβαίνει ότι η πραγματική «Αλήθεια», αυτή η μεγάλη που τα εξηγεί όλα, δεν υπάρχει, και αν υπάρχει είμαστε καταδικασμένοι να μην την πλησιάσουμε ποτέ, όσες εξηγήσεις και αν δοθούν.

Αυτή ήταν λοιπόν η πραγματική του αξία: Μας επέτρεψε να συζητήσουμε, να φανταστούμε, να μοιραστούμε  σκέψεις και απόψεις, να έρθουμε πιο κοντά. Όχι ότι μας αποκάλυψε κάτι πραγματικά συνταρακτικό, πώς θα μπορούσε άλλωστε;...

Let go, λοιπόν. Άστο να πάει. Και ας αφεθούμε στη νοσταλγία των 6 χρόνων που περάσαμε έχοντας κολλήσει αυτόν τον διανοητικό ιό, που ακούει στο όνομα Lost...
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget