29.8.07

Οι πυρκαγιές από το διάστημα και κάποιες «φήμες»

Δορυφορική φωτογραφία των Πυρκαγιών που καίνε την Ελλάδα. Πατήστε πάνω της για να τη δείτε σε πλήρη ανάλυση.

Παρεπιμπτόντως, ας πούμε και μερικές «φήμες».

Έχω έναν φίλο που είναι στρατιώτης στο Μεγα Δέριο, κοντά στο Σουφλί. Πρόκειται για ένα χωριό μέσα σε ατέλειωτα δάση, στα οποία υπάρχουν εκατομμύρια λόγοι αυτά τα δάση να πάρουν φωτιά.
Μίλησα λοιπόν μαζί του αυτές τις μέρες και τον ρώτησα αν ο στρατός της περιοχής βρίσκεται σε επιφυλακή.
«Μπα, μου απάντησε, όχι. Εδώ το μέρος δεν έχει πυρκαγιές».
«Μα είστε μέσα στα δάση, δεν φοβόσαστε;» του είπα με απορία.
«Όχι βέβαια. Αυτά τα δάση, δεν βρίσκονται δίπλα σε κτήματα» μου απάντησε με πονηρό ύφος.
Πράγματι. Και αυτά τα δάση δεν παίρνουν λοιπόν φωτιά, όπως τα δάση της ...Χαλκιδικής, της Εύβοιας και την Πελοποννήσου, που βρίσκονται δίπλα σε κτήματα. Ούτε κανείς θέλει να κάνει βίλες εκεί... Ο νοών νοείτω...

Ένας άλλος φίλος ήρθε αυτές τις μέρες από τη Γερμανία και με ενημέρωσε για κάτι άλλο ενδιαφέρον: Οι Γερμανοί και οι Άγγλοι αγοράζουν κτήματα στην Ελλάδα. Είναι το καινούργιο real-estate trend. Αν έχεις λεφτά στην Ευρώπη, αγοράζεις εξοχικό στο Νότο.
Οπότε, αυτοί που κάνουν αυτές τις δουλειές και πουλάνε στο εξωτερικό, χρειάζονται κτήματα για να πουλήσουν, έτσι δεν είναι;
Που είναι όμως τα κτήματα, αφού σύμφωνα με τον παλιό νόμο (άρθρο 24 του συντάγματος) οι περισσότερες περιοχές της Ελλάδας θεωρούνται δάση, άρα και αδύνατο να κτηματοποιηθούν;

Καθόλου τυχαία λοιπόν, τέθηκε τον τελευταίο καιρό θέμα αναθεώρησης του άρθρου αυτού (και από τα δύο μεγάλα κόμματα). Και ορισμένες περιοχές, για αυτή την αναθεώρηση, δεν είναι πια «δάση»...

Ορίστε πώς ένας νόμος μπορεί να γίνει «εύφλεκτο υλικό». Αλλάζεις μερικές λέξεις και ορισμούς, και από τις λέξεις αυτές ξεπηδούν χιλιάδες φωτιές...

The pen is mightier than the sword, λένε οι Άγγλοι. The pen may become a torch, θα συμπληρώσω εγώ...
--------------------------------------
Και για να μην ξεχνιόμαστε, ένα αναμνηστικό από δύο χρόνια πριν, με τον φίλο Αντώνη Κανάκη που βάζει κάποια πράγματα στη θέση τους. Τι άλλαξε από τότε; Μάλλον το γεγονός ότι, ευτυχώς, τότε δεν θρηνήσαμε θύματα...
(Το βίντεο το βρήκα εδώ)

Επίσης, δείτε κι αυτό.

28.8.07

Πώς θα αποζημιωθούν οι πυρόπληκτοι;

Είναι απλή η απάντηση στο ερώτημα του τίτλου:

Τα καμμένα θα γίνουν χωράφια και θα μοιραστούν στους πληγηθέντες.
Απλά πράγματα.

Κάηκε το σπίτι σου, 100 τετραγωνικά; Θα πάρεις άλλα 100 τετραγωνικά καμμένα για να τα εκμεταλλευτείς.

Κάηκε το χωράφι σου; 100 στρέμματα; Θα πάρεις άλλα 100 στρέμματα για να τα κάνεις χωράφια.

Κάηκε η βίλα σου, που την έφτιαξες κλέβοντας το δημόσιο; Θα πάρεις όχι μόνο μια, αλλά άλλες 3 βίλες και τα ανάλογα κτήματα (ειδική προσφορά που ισχύει μόνο για βουλευτές και αξιωματούχους του ελληνικού κράτους).

Κάηκε το μοναστήρι; Πάρε ΟΛΟ το βουνό, παπά μου!

Τι αναδασώσεις και χαζομάρες; Ορίστε, άμεσες, ανθρώπινες, μη-γραφειοκρατικές λύσεις!

Και εννοείται, η επόμενη κυβέρνηση, θα κρατήσει την υπόσχεσή της, όποιο κόμμα και να βγει. Θα το δείτε.

Του χρόνου, φυσικά, δεν θα καούν μόνο τα δάση, αλλά και τα βουνά, οι πόλεις, οι δρόμοι, ακόμη και η θάλασσα...
Και η Ελλάδα θα γίνει μια απέραντη έκταση γεμάτη πλούσιους κτηματίες. Όσους θα μείνουν τουλάχιστον.

Και κάποια μέρα, αν γίνουν όλα τα παραπάνω, θα καταλάβουν οι ξένοι τι ακριβώς λαός είμαστε. Και θα λάβουν μια σωστή απόφαση: Θα μας εξολοθρεύσουν με πυρηνικά. Όχι 1-2 πυρηνικά, αλλά μια ολόκληρη ομοβροντία από πυραύλους και βόμβες, ώστε να λιώσουν και οι πέτρες και να εξολοθρευτεί οτιδήποτε ζωντανό στην περιοχή, σε βάθος 3 χιλιομέτρων.

Έχω την εντύπωση ότι θα είναι οικο-λογικότατο το έργο τους...

25.8.07

Μια λύση για της Πυρκαγιές

Μια αυστηρή μεν αλλά απαραίτητη νομίζω λύση για το πρόβλημα των πυρκαγιών:

1) Σε καμιά περίπτωση δεν θα πρέπει «κόβονται» μετά νέα οικόπεδα! Με συνταγματικό νόμο να απαγορεύεται αυτό, αλλιώς δεν θα γίνει τίποτα!

2) Κάθε φορά που θα καίγεται ένα δάσος, θα ελέγχονται οι ιδιοκτήτες των γύρω κτημάτων ως ύποπτοι εμπρησμού και θα οδηγούνται για ανάκριση. Μπορεί να ακούγεται άδικο, αλλά θα τους δώσει κίνητρο για να διαφυλλάτουν (και όχι να εποφθαλμιούν) τα δάση κοντά στις ιδιοκτησίες τους.
Επίσης, θα γίνεται έλεγχος για καταπατήσεις. Σε περίπτωση που θα εντοπίζεται καταπάτηση καμμένου δάσους, ο κτηματίας θα αντιμετωπίζει αυστηρή ποινή φυλάκισης, πολλά χρόνια, χωρίς δυνατότητα εξαγοράς!

3) Ο εμπρησμός θα θεωρείται μεγαλύτερο έγκλημα από τη δολοφονία. Ούτως ή άλλως, σκοτώνει περισσότερους ζωντανούς οργανισμούς και καταστρέφει τον πλανήτη.
Και, μόνο για την περίπτωση του εμπρηστή, δέχομαι τη θανατική ποινή! (Εξολόθρευσες τη ζωή γύρω σου; Ε, δεν σου αξίζει να ζεις).

4) Μπορεί να ακούγεται επίσης σκληρό, αλλά ζητώ να καθιερωθούν στρατιωτικοί και αστυνομικοί περίπολοι μέσα στα δάση. Αυτή τη στιγμή τα δάση είναι Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ που έχει η ανθρωπότητα. Είναι ΤΟ ΠΙΟ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ κτήμα μιας χώρας. Για αυτό και πρέπει να φυλλάσονται περισσότερο από τις τράπεζες κλπ.
Αν ο επίδοξος εμπρηστής έχει να αντιμετωπίσει ένοπλους, θα είναι πολύ πιο διστακτικός στο να βάλει φωτιά.

Και ναι, δέχομαι να με καλούν μια φορά τον χρόνο, για δύο-τρεις μέρες, να μου δίνουν όπλο και να με βάζουν να περιπολήσω μέσα σε ένα δάσος μαζί με 2 ακόμη άτομα σαν κι εμένα, για να βοηθήσουμε!

23.8.07

Οι τρεις τρόποι με τους οποίους τα Μ.Μ.Ε. ελέγχουν το κοινωνικό σύνολο


Τα Μ.Μ.Ε. προκαλούν τρεις βασικές κατευθυνόμενες ψυχολογικές αντιδράσεις στον άνθρωπο που τα παρακολουθεί:

1. Κατασκευάζουν μια πλαστή και «συγκεκριμενοποιημένη» εικόνα του κοινωνικού συνόλου και με αυτό τον τρόπο προβάλλουν συγκεκριμένες επίσης τάσεις και καταστάσεις, ενώ αποσιωπούν άλλες.Αν π.χ. μερικές εφημερίδες περιγράφουν ένα γεγονός ως «κοινωνικής σημασίας» ή «μεγάλου κοινωνικού ενδιαφέροντος», τότε ο πολίτης θεωρεί αυτοματικά το συγκεκριμένο γεγονός ως σημαντικό, ενώ ο ίδιος σε άλλη περίπτωση ίσως θεωρούσε σημαντικό ένα άλλο γεγονός.
Αυτόν τον σκοπό εξυπηρετούν και οι διάφορες δημοσκοπήσεις, γκάλοπ, μετρήσεις δημοτικότητας και οι κάθε λογής κατασκευασμένες στατιστικές αναλύσεις του πληθυσμού. Όλες αυτές βασίζονται στο ότι ο μέσος πολίτης δεν γνωρίζει τους τρόπους με τους οποίους οι στατιστικές μπορούν να «μαγειρευτούν» ώστε να δώσουν συγκεκριμένα αποτελέσματα και τις αποδέχεται ως «επιλογές του κοινωνικού συνόλου».
Όμως τι θα γινόταν αν δεν υπήρχαν τα κλασικά Μ.Μ.Ε. (εφημερίδες και τηλεοράσεις), αλλά ο καθένας μας ενημερωνόταν από κάποιο αποκεντρωμένο μέσο ενημέρωσης, όπως ένα ειδικό έντυπο ή μέσω τηλεφώνου, μονάχα για τα θέματα που ενδιαφέρουν τον ίδιο;
Ίσως ακούγεται επικίνδυνο, αλλά μήπως ο κάθε πολίτης θα ήταν έτσι πιο ελεύθερος να αποφασίσει τη δική πορεία δράσης και άρα θα ήταν πιο απρόβλεπτος;
Νομίζω λοιπόν ότι ένα πραγματικά δημοκρατικό και ελεύθερο κράτος που θέλει να προάγει την αυτοδιάθεση των πολιτών, θα πρέπει να θεσπίσει νόμο που να απαγορεύει τα Μ.Μ.Ε. να μιλούν εκ μέρους του «κοινωνικού συνόλου» ή να διαφημίζουν «κυρίαρχες τάσεις». Υπάρχει μόνο ένας νόμιμος θεσμός για να οριστεί η θέληση του κοινωνικού συνόλου, και αυτός είναι οι εκλογές.

2. Κατασκευάζουν μια ψεύτικη εικόνα της πραγματικότητας, «σκηνοθετώντας» καταστάσεις και γεγονότα, τονίζοντας επιλεκτικά κάποιες πλευρές των γεγονότων και αποσιωπώντας άλλες (και το ίδιο ακριβώς κάνουν οι κάθε λογής στατιστικές που ανέφερα και στο 1). Όταν αυτό συμβαίνει με συγκεκριμένη πρόθεση επηρεασμού των πολιτών, τότε ονομάζεται Παραπληροφόρηση.
Tα Μ.Μ.Ε. διαφημίζουν την «εγκυρότητα» και «αντικειμενικότητά» τους, που βασίζεται –κατ' αυτά– στον «μεγάλο αριθμό εκείνων που τα παρακολουθούν» και αποτρέπουν τον θεατή τους από την παραπέρα έρευνα. Δυστυχώς, ο πολίτης σπάνια έχει τη συναίσθηση ότι είναι αδύνατον να λάβει ουσιαστική ενημέρωση για κάποιο θέμα αν δεν ασχοληθεί και από μόνος του, ενεργά, αντλώντας όσο περισσότερα στοιχεία μπορεί από πολλές εναλλακτικές πηγές και με προσωπική έρευνα των γεγονότων.
Κατά τη γνώμη μου, λοιπόν, ένα πραγματικά δημοκρατικό κράτος, πρέπει να θεσπίσει νόμο που να υποχρεώνει τα Μ.Μ.Ε. να υπενθυμίζουν πάντοτε στους θεατές τους πως ό,τι παρουσιάζουν είναι οι δικές τους ερμηνείες για τα γεγονότα.

3. Εδώ βρίσκεται η σημαντικότερη ίσως αρνητική ψυχολογική λειτουργία των Μ.Μ.Ε.: Αν ο πολίτης αποδέχεται χωρίς αμφιβολία το ψεύτικο «κύρος» των Μ.Μ.Ε., αποδέχεται επίσης άκριτα την ψευδαίσθηση ότι «συμμετέχει στα κοινά» και ότι ενημερώνεται πραγματικά, ενώ στην πραγματικότητα είναι καθισμένος στο σαλόνι του σπιτιού του.
Ο αποχαυνωμένος τηλεθεατής, δεν συμμετέχει καθόλου. Αντίθετα, εκείνη τη στιγμή βρίσκεται ακριβώς στην αντίθετη θέση: Είναι τελείως αποκομμένος από τα κοινά, και λαμβάνει μια κατευθυνόμενη πληροφόρηση, που πολλές φορές έχει σκοπό να τον αποπροσανατολίσει ή να τον καθησυχάσει.
Μια πραγματική δημοκρατική κοινωνία πρέπει λοιπόν να προασπίζει και να κατοχυρώνει την ελεύθερη έκφραση εκείνων που θα προσπαθήσουν να ξυπνήσουν τον κοιμισμένο θεατή θίγοντας τον εφησυχασμό του, προσβάλλοντας τους θεσμούς του, σατιρίζοντας τις καθωσπρέπει αντιλήψεις του, απαξιώνοντας τα κατεστημένα και απομυθοποιώντας τα σύμβολα και τα ιερά του.
Ένα Μ.Μ.Ε. που προσπαθεί να «πουλήσει» κύρος και εγκυρότητα και αρνείται την κριτική ή την αμφιβολία, είναι ένα ύποπτο Μ.Μ.Ε. Fnord.

21.8.07

Μπλε ή Πράσινο Χάπι; Τι θα ...ψηφίσετε;

Άλλο ένα δίλημμα που μας θέτουν οι κυβερνώντες.
Όχι, ούτε εδώ θα πάρουμε.

Όυτε Μπλε, ούτε Πράσινο χάπι!

Ποια η διαφορά εξάλλου;
Η μόνη διαφορά των μεγάλων κομμάτων είναι ποιο από αυτά έχει περισσότερους ηθοποιούς και αθλητές στην λίστα του, και σε ποιο αναλογούν τα λιγότερα σκάνδαλα.
Η ανεπάρκειά τους φαίνεται από το γεγονός ότι επιζητούν τόσο μα τόσο την επιφάνεια...

Το θέμα είναι ποιος φταίει για αυτήν την κατάσταση. Θέλετε να σας απαντήσω;

Εμείς φταίμε. Γιατί απλώς μιλάμε και παραπονιόμαστε, αλλά δεν δρούμε.
Γιατί μπορεί να εντοπίζουμε το πρόβλημα, αλλά δεν αναζητάμε ποτέ μια λύση.
Γιατί ίσως μάθαμε να φιλοσοφούμε, αλλά η φιλοσοφία μας δεν φτάνει στο να αναγνωρίσει την αξία της δράσης, της όποιας δράσης...

Θα μου πείτε, τι να κάνουμε; Να φτιάξουμε και εμείς ένα κόμμα;

Ναι, κύριοι. Ναι! Φτιάξτε ένα κόμμα!

Είναι καλύτερα από το να μη φτιάχνετε τίποτα και να παρασυρόσαστε ως φύλλα στον άνεμο, σύμφωνα με τη θέληση του κάθε έξυπνου που απλώς τολμά να κάνει αυτό που δεν τολμάτε εσείς.
Φτιάξτε μια δική σας πολιτική θεωρία και άποψη. Είναι καλύτερα από το να μην έχετε ΚΑΜΙΑ πολιτική θεωρία και άποψη.
(Εξάλλου, ό,τι και να σκεφτείτε, σίγουρα θα είναι καλύτερο από την πολιτική άποψη των μεγάλων κομμάτων που ΔΕΝ έχουν καμιά πολιτική άποψη!)

Πιστεύετε στην αναρχία; Κάντε ένα αναρχικό κόμμα. Μπορεί να ακούγεται φαύλο, αλλά είναι καλύτερα από το να λέτε ότι είσαι αναρχικοί μα να υποστηρίζετε με τη δράση σας τα δύο μεγάλα, «οικογενειακά*» κόμματα.

(*Η διαφορά ανάμεσα στη Βασιλεία και στη Δημοκρατία στην Ελλάδα είναι ότι στη Βασιλεία κυβερνά μια οικογένεια, ενώ στη Δημοκρατία, δύο!)

Πιστεύετε στον εθνικισμό; Κάντε ένα εθνικιστικό κόμμα. Αλλά πραγματικό εθνικιστικό κόμμα είναι κάποιο που έχει ιδανικά, πιστεύει στον ιπποτισμό και στον ηρωισμό και όχι ένα που να βάζει παρουσιάστριες κουτσομπολίστικων σόου να το εκπροσωπήσουν στο ψηφοδέλτιό του... Ο εθνικιστής οφείλει να είναι Λεωνίδας, όχι μαϊντανός τηλεοπτικών καναλιών!

Κάντε ιατρικά, ή επιστημονικά, ή εμπορικά, ή παγανιστικά, ή αθεϊστικά, ή φιλοσοφικά κόμματα. Όλα έχουν νόημα.
Γιατί η Δημοκρατία απαιτεί συμμετοχή για να δουλέψει. Και «συμμετοχή» δεν σημαίνει συμμετοχή (ή υποταγή) σε κάποιο μεγάλο κόμμα. Σημαίνει να παίξετε και εσείς το παιχνίδι, με όποιον τρόπο νομίζετε εσείς ότι πρέπει να παίζεται το παιχνίδι.

Ούτως ή άλλως και τα μεγάλα κόμματα ξεκίνησαν με τον ίδιο τρόπο, ως ιδέες κάποιου.

[Στην Ελλάδα βέβαια, για να μη γελιόμαστε, τα μεγάλα κόμματα ξεκίνησαν απο εξωγενείς παράγοντες: Τους Μπλε παραδοσιακά τους έφτιαξαν και τους υποστήριζαν οι «Ευρωπαίοι Σύμμαχοι», τους Πράσινους ο «Θείος Σαμ» --τώρα βέβαια οι υποστηρικτές αυτών των δύο έχουν αντιστραφεί-- τους κόκκινους ο Ιβάν ο Τρομερός, κλπ κλπ...
Αλλά αυτή η ιστορική αλήθεια πλέον έχει χάσει το νόημά της. Όλα τα κόμματα σήμερα υπακούν μονάχα στη τεράστια εξουσία των αριθμών: Στη στατιστική, στη ακροαματικότητα, και στο... ύψος του βουλευτικού μισθού.)

Το πραγματικό μυστικό πίσω από την πρότασή μου --και για αυτό σας προτείνω να προσπαθήσετε να κάνετε μια πολιτική κίνηση, οποιαδήποτε πολιτική κίνηση-- είναι ότι μόλις προσπαθήσετε ακόμη και την πιο τρελή πολιτική ιδέα να οργανώσετε, θα καταλάβετε πολλά μυστικά για το πώς λειτουργούν όλα αυτά τα πράγματα.
Αν επιμείνετε, αργά ή γρήγορα θα δείτε τα κόλπα με τα οποία κάποιοι κυβερνούν τον πλανήτη μας...

Δεν είναι μυστικό εξάλλου, ότι το μεγαλύτερο μέρος του σημερινού πολιτικού σκηνικού αποτελείται από άτομα που στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ήταν οι νεαροί που όρθωσαν το ανάστημά τους απέναντι στους δικτάτορες.

Τότε, έκαναν μια ανοησία, όπως τους έλεγαν όλοι.
Αλλά αυτή η ανοησία ήταν η κίνηση που τους βοήθησε να παραμερίσουν λίγο το πέπλο. Μπήκαν στο παιχνίδι. Και κάποιοι, αποφάσισαν να επενδύσουν σ' αυτούς τους θαραλλέους νεαρούς και να τους μετατρέψουν σε πολιτικούς - για τα δικά τους συμφέροντα βέβαια. Αλλά, αυτοί οι άνθρωποι έστω και λίγο, επηρέασαν τις εξελίξεις.
Όλοι, ακόμη και οι πιο ισχυροί, αυτό εξάλλου μπορούν μόνο να κάνουν. Να επηρεάσουν λίγο τις εξελίξεις.

Μήπως είναι καιρός να πιστέψετε ότι και εσείς μπορείτε να επηρεάσετε τον κόσμο γύρω σας;

20.8.07

Μπορούμε να φανταστούμε την 10η Διάσταση;



Μπορούμε να φανταστούμε τη 10η Διάσταση;

Κι όμως, όσο δύσκολο και αν ακούγεται αυτό, διάφοροι φυσικοί προτείνουν τρόπους για να το καταφέρουμε. Βέβαια, οι φιλοσοφικές προεκτάσεις που έχει ο τρόπος που προτείνει το ακόλουθο βίντεο, είναι πάρα πολλές και πάρα πολύ παράξενες.

Μια από αυτές τις προεκτάσεις --που δεν χωράνε σε καμιά μέχρι τώρα φιλοσοφία της ανθρωπότητας-- είναι ότι για να καταλάβουμε το σύμπαν μας, δεν φτάνει να πάρουμε υπόψη μας όλες τις πιθανότητές του, αλλά και όλες τις πιθανές αλληλεπιδράσεις του με άλλα... πιθανά σύμπαντα.

Ακούγεται τελείως τρελό και απίστευτο; Το ξέρω πως ναι, αλλά σύμφωνα με τη μοντέρνα φυσική, μόνο έτσι μπορούμε να βρούμε μια λογική θεωρία που να περιγράφει με «απλό τρόπο» (πόσο βέβαια θα μπορούσε να θεωρηθεί «απλός τρόπος», μια θεωρία που μιλάει για 10 ή 11 διαστάσεις;) όλες τις φυσικές λειτουργίες του υποατομικού (μικροσκοπικού) αλλά και του αστρικού (μακροσκοπικού) κόσμου. Ναι, χρειάζονται τουλάχιστον 10 ή 11 διαστάσεις!
Δείτε το βίντεο και κάποτε θα συζητήσουμε τις διάφορες προεκτάσεις...


Σαν πρώτη προέκταση θα ήθελα να προσέξετε ότι σε έναν κόσμο 6 ή 7 διαστάσεων, αν δεχτούμε ότι η 4η διάσταση είναι η χρονική, συνυπάρχουμε με όλους τους πιθανούς εαυτούς μας...

Με άλλα λόγια, εσύ που διαβάζεις αυτό το κείμενο, συνυπάρχεις, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, με αμέτρητους κλώνους σου που κάπου στο πολυδιαστασιακό σύμπαν ζούνε τις δικές τους ζωές, αλλά εξακολουθούνε να είναι «εσύ»...

Είναι άραγε πραγματικά δύσκολο να το καταλάβουμε αυτό; Μήπως όμως το ζούμε ήδη;
Ούτως ή άλλως, όλοι οι «άλλοι» άνθρωποι, δεν είναι εκδοχές του «Εγώ» μας;
Δεν ζούμε παρέα με αμέτρητες εκδοχές μας;
Δεν είσαι Εγώ και δεν είμαι Εσύ;

Άραγε, τι παράξενα φιλοσοφικά μυστικά κρύβονται σ' αυτές τις σκέψεις; Ποιος θα μπορέσει κάποτε να τα βάλει σε λόγια; Θα υπάρχει άραγε σε κάποιο απροσδιόριστο μέλλον μια ανθρωπότητα που θα ζει βάσει αυτών των σκέψεων;
Αν ναι, τι άποψη θα είχε αυτή η ανθρωπότητα για εμάς, που ζούμε αποκομμένοι από τους εαυτούς μας;

Ούτε κόκκινο, ούτε μπλε.



Όχι, δεν μας χρειάζεται κανένα χάπι για να μάθουμε την αλήθεια, ούτε κόκκινο, ούτε μπλε.
Ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε.
Η αλήθεια δεν μαθαίνεται με χάπια, δεν καταπίνεται αμάσητη.
Η αλήθεια, ό,τι κι αν είναι αυτό, θέλει γερά δόντια, θέλει να την κυνηγήσεις, να την παγιδεύσεις για τον εαυτό σου. Δεν σου την προσφέρει κανείς έτοιμη, σε χάπι.

Αν λοιπόν εμφανιζόταν ένας Μορφέας και μου πρόσφερε με τρομοκρατικό τρόπο τα δύο χάπια, αυτή την «δυαδική» επιλογή, πιθανότατα θα του έριχνα μια γερή μπουνιά στη μύτη και θα τον ενημέρωνα ότι υπάρχουν πάντοτε κι άλλες επιλογές -- και αν θα ήθελε να τα πάει καλά μαζί μου δεν θα έπρεπε να με φέρνει σε τέτοια κατασκευασμένα διλήμματα...

Και κάτι μου λέει ότι αν δρούσα έτσι, ο πραγματικός γνώστης του «παραπέρα» θα χαμογελούσε (αν βέβαια ...απεφεύγε την μπουνιά) και θα με πήγαινε στο παρακάτω μάθημα...

Έφτασε το τέλος του παλιότερου κόλπου mind-control;

Το σημαντικότερο κόλπο όλων εκείνων που προσπαθούν να ελέγξουν την ανθρωπότητα από το παρασκήνιο είναι το παλιό κόλπο του «πες-πες».

Ο δρ. Γιόζεφ Γκέμπελς, ο άνθρωπος που τα ψέματά του πίστεψε ένας ολόκληρος λαός εκατομμυρίων, ο μέγας αυτός δάσκαλος του ψέματος και άρχοντας της φημολογίας, ο πραγματικός μάγος που έπαιζε στα δάχτυλα τη μαγική τέχνη της δημιουργίας και του χειρισμού των «νοητικών οντοτήτων», των memes, το έλεγε ξεκάθαρα: «Η πιο ευφυής τεχνική προπαγάνδας δεν θα έχει επιτυχία εκτός κι αν υπακούει συνέχεια σε μια βασική αρχή: Πρέπει να περιορίζεται σε λίγες, στοιχειώδεις ιδέες και να τις επαναλαμβάνει ξανά και ξανά».

Πόσα πράγματα πιστέψαμε ότι είναι αναντίρρητες αλήθειες, επειδή μας τα είπαν ξανά και ξανά... σκεφτείτε τα. Όλες μας σχεδόν οι πεποιθήσεις είναι προϊόντα επανάληψης και όχι έρευνας ή προβληματισμού...

Πιστεύετε π.χ. στην παντοδυναμία των Μασόνων; Το ψάξατε; Μάλλον όχι, απλώς το ακούσατε από «πολλές πηγές» και κάποια στιγμή αρχίσατε να το επαναλαμβάνετε και εσείς.
Είστε δηλαδή κι εσείς μια αξιόπιστη «πηγή»;

Πιστεύετε ότι υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν τα μυστικά της τηλεπάθειας και της τηλεκίνησης και όλων αυτών των θαυμαστών ικανοτήτων που υποτίθεται ότι κάποιοι κατέχουν; Το ψάξατε; Μάλλον όχι, το ακούσατε απλώς από «πολλές πηγές». Και όπως είπαμε, προφανώς είστε και εσείς μια τέτοια πηγή...

Πιστεύετε ότι «τα πάντα δουλεύουν με μέσον»; Το ψάξατε; Όχι, απλώς το ακούσατε από πολλές πηγές και το επαναλάβατε... και στο τέλος αρχίσατε να ψάχνετε και εσείς για μέσον.

Ο Ρόμπερτ Άντον Γουίλσον βελτίωσε το ρητό του Γκέμπελς και το έκανε «Ό,τι σου λέω τρεις φορές είναι αλήθεια».

Γιατί λέω «βελτίωσε»; Γιατί πραγματικά πλησίασε με αυτό πολύ καλύτερα το τι συμβαίνει πραγματικά, τουλάχιστον για την εποχή που το είπε, στις αρχές της δεκαετίας του 1970 (θα εξηγήσω παρακάτω γιατί το περιορίζω στην εποχή εκείνη).

Ο Γουίλσον με αυτό το ρητό αναφέρεται στη δύναμη της φημολογίας. Και ήξερε ότι δεν χρειάζεται ολόκληρο «υπουργείο προπαγάνδας» για να κατασκευάσεις έναν νοητικό ιό. Φτάνει να κατασκευάσεις έξυπνα αυτό τον ιό και να τον «φυτέψεις» στα σωστά σημεία, χρησιμοποιώντας, ει δυνατόν, «γόνιμο έδαφος». Αν ο νοητικός ιός είναι καλοφτιαγμένος, φτάνουν 3 φορές να τον πεις, δεν χρειάζονται 1003, και κάποιοι ανόητοι θα τον πιστέψουν και θα αρχίσουν να τον διαδίδουν από μόνοι τους...

Σκεφτείτε τα διάφορα ψέματα που έχουν φυτευθεί στο μυαλό μας, εκμεταλλευόμενα το γόνιμο έδαφος των αναγκών μας, των ελπίδων μας, της ανοησίας μας, της έλλειψης ενημέρωσης και γνώσης...

Θα γράψω περισσότερες λεπτομέρειες σε επόμενα κείμενα που θα αναρτήσω εδώ για όλα αυτά.

Σ' αυτό το κειμενάκι όμως θέλω να πω ότι βλέπω με μεγάλη μου χαρά, πώς όλα αυτά μοιάζουν να φτάνουν σε ένα τέλος. Το μαγικό κολπάκι του «πες-πες» αρχίζει πλέον να μην πιάνει και πολλές από τις νοητικές οντότητες που μας παγίδευαν επί πολλά χρόνια αρχίζουν να πεθαίνουν.

Πεθαίνουν άραγε εξαιτίας του υπερπληθυσμού τους;
Ή μήπως εξαιτίας του νέου κυνισμού και της ιδεολογικής απομυθοποίησης που συμβαίνει στην εποχή μας;
Ή μήπως γιατί καμιά φήμη δεν μπορεί να επιβιώσει όταν περνά από τα «40 κύματα» της υπερ-πληροφοριακής μας εποχής, στην οποία σχεδόν τα πάντα μπορούν εύκολα να διαψευστούν ή να επιβεβαιωθούν;

Όλα αυτά ισχύουν εξίσου. Όμως σημασία έχει ότι πεθαίνουν. Πεθαίνουν οι νοητικοί ιοί όπως η παντοδυναμία διάφορων παράξενων οργανώσεων, πεθαίνουν τα μεταφυσικά ψέματα που υποτίθεται ότι δίνουν ισχύ σε διάφορες επικίνδυνες και βασισμένες στο γκεμπελικό δόγμα πολιτικές πεποιθήσεις όπως ο ρατσισμός και ο εθνικισμός, πεθαίνουν οι «πολιτικά ορθές» και υποτίθεται «επιστημονικές» ανοησίες που εξυπηρετούσαν συμφέροντα εταιρειών και κυβερνήσεων.

Και αν δεν πεθαίνουν μόνα τους, πεθαίνουν γιατί μπαίνουν στο στόχαστρο πολλών ανθρώπων που έχουν αποφασίσει να «απεντομώσουν» το ανθρώπινο μυαλό...

Αυτός είναι ο σκοπός αυτού του blog. Να βρούμε τα νοητικά έντομα που έχουν κάνει φωλιά μέσα στο κεφάλι μας, και να τα ξηλώσουμε μια και καλή.
Όχι να τα «αποσιωπήσουμε», όπως κάνουν μερικοί, ούτε να βάλουμε στη θέση τους διάφορα νέα ζιζάνια, εξίσου ψεύτικα με τα προηγούμενα.
Αλλά να δούμε με ανοιχτά μάτια τι είναι αυτό που πιστεύουμε, γιατί το πιστεύουμε, και να καταλάβουμε αν κάνουμε καλά που το πιστεύουμε...

18.8.07

Η Απάτη των «Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών»

Τα «Πρωτόκολλα» είναι μια παραχάραξη του βιβλίου «Διάλογοι στην Κόλαση Ανάμεσα στον Μακιαβέλι και τον Μοντεσκιέ» του Γάλλου συγγραφέα Μορίς Ζολί (Maurice Joly), το οποίο είναι μια πολιτική σάτιρα των ιδεών του Ναπολέοντα του Γ'.
Ένας Γερμανός αντισημίτης συγγραφέας, ο Χέρμαν Γκέντσε (Hermann Goedsche) είχε παραχαράξει το βιβλίο του Ζολί, με τον εξής απλό τρόπο: Όπου ο Ζολί έγραφε «ο Αυτοκράτωρ», ο Γκέντσε έβαλε τις λέξεις «οι Εβραίοι». Έτσι, έγραψε το 1868 το μυθιστόρημα με τίτλο Biarritz, το οποίο υπέγραφε με το αγγλικό ψευδώνυμο sir John Retcliffe.

Στο Biarritz περιγράφεται η δράση μιας εβραϊκής ομάδας συνωμοτών που σχεδιάζει να κατακτήσει τον κόσμο. Φυσικά, το μυθιστόρημα είναι φανταστικό και ο Γκέντσε, αν και δηλωμένος αντισημίτης, δεν ισχυρίστηκε ποτέ το αντίθετο.
Ένα κεφάλαιο του Biarritz ονομάζεται Στο Εβραϊκό Κοιμητήριο στην Πράγα και περιγράφει μια μυστική νυχτερινή συνάντηση που έγινε στο χώρο εκείνο, την ημέρα της εβραϊκής γιορτής της Σκηνοπηγίας. Σ' αυτό το κεφάλαιο μιλάει ένας ραβίνος που ονομάζεται Άιχορν ή Ράιχορν (Eichhorn ή Reichhorn).

Όπως φαίνεται, το συγκεκριμένο κομμάτι του Biarritz άρεσε πολύ στους Ρώσους αντισημίτες. Έτσι «μαγειρεύτηκαν» τα Πρωτόκολλα, στο Παρίσι, ανάμεσα στα 1895 και 1899. Δημιουργός τους φαίνεται να είναι ένας πράκτορας της Οχράνα, ο Παϊτόρ Ιβάνοβιτς Ρατσόφσκι (Pytor Ivanovich Rachovsky), ο οποίος είναι γνωστό ότι πλαστογράφησε και άλλα κείμενα στις διάφορες συνωμοσίες που είχε λάβει μέρος.
Πιθανότατα ένας από τους στόχους του Ρατσόφκσι, ήταν να αμαυρώσει την υπόληψη του Ρώσου υπουργού Οικονομικών του τσάρου, του Σεργκέι Βίτε (Sergei Witte), με την κατηγορία ότι ακολουθούσε διαταγές των Εβραίων.
Εκείνο τον καιρό ο Βίτε ήταν ο κύριος πρωτεργάτης του αστικού κινήματος για τον εκμοντερνισμό της Ρωσίας και του περιορισμού της επιρροής της παλιάς ρωσικής αριστοκρατίας. Τα Πρωτόκολλα, ίσως, προσπαθούσαν να δυσφημίσουν την ανασυγκρότηση της ρωσικής οικονομίας και το οικονομικό «πρόγραμμα» του Βίτε.

Το 1872 τα Πρωτόκολλα κυκλοφόρησαν στην Αγία Πετρούπολη μεταφρασμένα στα Ρωσικά, ως φυλλάδιο με τίτλο Στο Εβραϊκό Κοιμητήριο στην Πράγα – Οι Εβραίοι, Βασιλιάδες του Κόσμου.

Το 1876, ένα παρόμοιο φυλλάδιο εμφανίστηκε στη Μόσχα, το 1880 στην Οντέσα και την Πράγα και ο κύκλος του έκλεισε το 1886, όταν κυκλοφόρησε στο Παρίσι στο περιοδικό La Contemporain. Σε καμία φυσικά από όλες αυτές τις εκδόσεις δεν αναφερόταν πουθενά ότι το κείμενο ανήκε στο μυθιστόρημα Biarritz.

Στη Γερμανία τα Πρωτόκολλα έφτασαν περίπου το 1918. Ένας από αυτούς που τα διέδωσαν εκεί ήταν ο Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ (Alfred Rosenberg), ένας Εσθονός διανοούμενος γερμανικής καταγωγής.
Ο Ρόζενμπεργκ ισχυριζόταν ότι ένας ξένος είχε μπει μέσα στο δωμάτιό του, έβαλε το βιβλίο των Πρωτοκόλλων στο τραπέζι του και έφυγε χωρίς να πει λέξη. Φυσικά, η ιστορία αυτή δεν είναι δυνατόν να επιβεβαιωθεί αν είναι αληθινή. Σίγουρα πάντως, ο Ρόζενμπεργκ ήταν ένας ένθερμος υποστηρικτής της αυθεντικότητας των Πρωτοκόλλων.
Όταν έφτασε στη Γερμανία, ο Ρόζενμπεργκ έγινε μέλος της μυστικιστικής ομάδας Κοινωνία της Θούλης, η οποία ήταν ο χώρος από τον οποίο ο επερχόμενος ναζισμός άντλησε τη μεταφυσική του θεώρηση. Ο Ρόζενμπεργκ έκανε πολλές ομιλίες σχετικά με τα Πρωτόκολλα και ήταν στο πλευρό του Χίτλερ, όταν εκείνος αποπειράθηκε το πραξικόπημα του Μονάχου το 1923.

Ως ειρωνεία, την αυθεντικότητα του κειμένου «επιβεβαίωνε» σε κάποια αντίτυπα ένας «Άγγλος διπλωμάτης» που ονομαζόταν σερ Τζον Ρέντκλιφ (John Readclif), που όπως είδαμε, ήταν στην ουσία το ψευδώνυμο του Γκέντσε...

Στη γαλλική έκδοση του La Contemporain, που είχε το συμπληρωματικό τίτλο Η Ομιλία του Ραβίνου, έχουμε μια ακόμη αστεία «επιβεβαίωση». Ο εκδότης Francois Bournand προλόγιζε εκεί: «Σας παρουσιάζουμε τα πραγματικά σχέδια των Εβραίων, όπως τα εκφράζει ο αρχι-ραβίνος Τζον Ρέντκλιφ σε μια ομιλία του τη δεκαετία του 1880».

Όπως βλέπετε, ανάλογα με τις ορέξεις του κάθε εκδότη, ο Ρέντκλιφ ήταν άλλοτε Άγλλος διπλωμάτης, άλλοτε αρχιραβίνος...

Άλλες εκδόσεις των Πρωτοκόλλων παρουσίαζαν τον Γκέντσε ή τον Ρέτκλιφ, Ρέντκλιφ κ.τλ., όχι ως «αρχι-ραβίνο», αλλά ως ήρωα. Το 1933, η σουηδική έκδοση έγραφε με μελαγχολικό ύφος: «Ο σερ Τζον Ρέντκλιφ πλήρωσε με τη ζωή του, για να φέρει στο φως τη μεγάλη εβραϊκή συνωμοσία. Ήταν ένα θλιβερό τέλος για ένα διπλωμάτη και ιστορικό»...

Τα παραπάνω στοιχεία μπορούν να επαληθευτούν από πολλές πηγές.

Φυσικά, οι αντισημίτες απορρίπτουν αυτόματα τις προηγούμενες αποκαλύψεις, χρησιμοποιώντας το επιχείρημα ότι όλες οι μελέτες που καταδικάζουν την αυθεντικότητα των Πρωτοκόλλων, είτε είχαν χρηματοδοτηθεί είτε είχαν γραφτεί από Εβραίους!

Αν θέλετε πάντως τη δική μου άποψη, όποιος επιμένει ότι τα τα «Πρωτόκολλα» είναι αυθεντικά, είναι είτε ακροδεξιός εθνικιστής, είτε απατεώνας, είτε παραπληροφορητής...
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget