14.11.11

Εσύ, τι παίκτης είσαι;

Ένα εκπληκτικό βίντεο που αναλύει το πρόβλημα του ανθρώπου μέσα στο σημερινό «σύστημα» και λέει μεγάλες αλήθειες. Ο παίκτης, ο χάκερ και ο ...τρίτος, που πρέπει να προσέξετε τι λέει...
Εσύ, τι παίκτης είσαι;

Facebook: To Απόλυτο Εργαλείο Διαχείρησης της Κοινής Γνώμης

Στο Hellenic Nexus (Νοέμβριος 2011) αναλύω το σκοτεινό παρασκήνιο της ύπαρξης του Facebook, όχι όμως ως συνωμοσία, αλλά ως εργαλείο διαχείρισης των τάσεων της Μάζας. Όπως γράφω στο άρθρο:
...τα ΜΜΕ λειτουργούν τις περισσότερες φορές ως εργαλεία προπαγάνδας και κατεύθυνσης των απόψεων του πλήθους, ακόμη και όταν δεν το κάνουν συνειδητά. Μέσα από αυτά δεν προωθείται πάντοτε η πιο σωστή ή η πιο επικερδής για όλους άποψη, αλλά συνήθως αυτή που «παγιδεύει» διανοητικά τους περισσότερους ανθρώπους, αυτή δηλαδή που έχει το πιο δυνατό μήνυμα, που ικανοποιεί ένστικτα και υπόσχεται τη μεγαλύτερη ικανοποίηση του αποδέκτη, ακόμη και όταν είναι τελείως παράλογο και ανεδαφικό το περιεχόμενό της.
Όταν δημιουργήθηκε το Internet, διαφημίστηκε σαν το ΜΜΕ που θα άλλαζε την προηγούμενη κατάσταση, και θα πρόσφερε πραγματική «Δημοκρατία» και ελευθερία γνώμης και έκφρασης. Σύντομα όμως, όπως βλέπουμε καθημερινά, αποδείχτηκε ότι και σ’ αυτό επιβάλλονται και επικρατούν τελικά οι απόψεις εκείνων που διαχειρίζονται τα Μέσα και μπορούν να προωθήσουν πιο έντονα τα δικά τους μηνύματα. Για κάθε φωνή που προωθεί μια λογική δράση, δημιουργούνται έντεχνα πολλές άλλες που την ακυρώνουν, ενώ τελικά ως πιο δημοφιλείς αποδεικνύονται εκείνες οι τάσεις που απλά διαφημίζονται πιο πολύ. Τίποτα δηλαδή διαφορετικό από ό,τι συνέβαινε πάντοτε στα ΜΜΕ.

Η ψευδαίσθηση της «μαζικότητας» στα μέσα «κοινωνικής δικτύωσης» είναι που κάνει τη διαφορά. Στα παλιότερα μέσα ο θεατής γνώριζε πάντοτε ότι το «θέαμα» είχε δημιουργό και πολιτική, κοινωνική ή εμπορική πρόθεση. Στα νέα Μέσα όπως το Facebook, είναι εύκολο να επιβληθεί μια άποψη ως «η άποψη όλων» και ο δημιουργός της και η πρόθεσή της να παραμείνουν τελείως αόρατοι. Το μοναδικό ζητούμενο είναι να δημιουργηθεί μια αρχική «κρίσιμη μάζα» μερικών εκατοντάδων ή χιλιάδων «χρηστών» -που μπορεί να αντιστοιχούν σε μερικά άτομα που εργάζονται στα κεντρικά γραφεία του Μέσου- και μετά η «ιδέα» θα πάρει το δρόμο της...
Στο παρακάτω βίντεο αναλύεται η λειτουργία του Facebook....

29.10.11

Πώς θα μας υποβληθεί η ανάγκη μιας Αυτοκρατορικής «Ενωμένης Ευρώπης»

Στο Nexus που κυκλοφορεί (Οκτώβριος 2011) έχω δημοσιεύσει το άρθρο με τίτλο Αναρχοκαπιταλισμός, στο οποίο καταλήγω στο ακόλουθο συμπέρασμα:
Για να αντιμετωπίσουν την επέλαση του Αναρχοκαπιταλισμού τα κράτη έχουν μια και μόνη εύκολη διέξοδο. Τη συνένωσή τους σε ακόμη μεγαλύτερες οντότητες και την αύξηση της πολιτικής και οικονομικής τους δύναμης. Λογικό είναι λοιπόν να αναμένουμε την πολιτική και οικονομική ένωση της Ευρώπης σε μικρό σχετικά χρονικό διάστημα αν θέλει να αποφύγει τη μετατροπή της σε ένα αναρχοκαπιταλιστικό χάος.
Υπάρχει και μια άλλη διέξοδος να αντιμετωπιστεί ο Αναρχοκαπιταλισμός, την οποία ακολούθησαν οι κρατιστές άρχοντες των ΗΠΑ στις αρχές του 21ου αιώνα: Καθώς οι ΗΠΑ δεν είχαν άλλο τρόπο για να μεγαλώσουν τη δύναμή τους, διάλεξαν να ξεκινήσουν πολέμους. Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και οι αναταραχές στη Μέση Ανατολή άντλησαν τεράστια κεφάλαια προς όφελος της κρατικής μηχανής των ΗΠΑ και επέκτειναν την παρουσία των ΗΠΑ σε όλο τον πλανήτη. Αυτή την προφανή τακτική την είχαν προτείνει ανοιχτά τα λεγόμενα «γεράκια» των ΗΠΑ, όπως ο αντιπρόεδρος των Μπους Ντικ Τσέινι και ο Πωλ Γούλφοβιτς, που είχαν προβλέψει σε κείμενά τους την ανάγκη της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, αν οι ΗΠΑ ήθελαν να διατηρήσουν την παγκόσμια υπεροχή. Όμως, όπως βλέπουμε, ακόμη και αυτή η προφανής τακτική απέτυχε και σήμερα οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα.
Μια πολιτική ένωση των λαών της Ευρώπης φαντάζει σήμερα αδύνατη. Όμως μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι θα προωθηθεί έντονα τα επόμενα χρόνια, σαν πρόληψη της επιβολής του Αναρχοκαπιταλισμού ή σαν αντίδραση όταν αυτός θα έχει ήδη επιβληθεί γύρω μας. Σε κάθε περίπτωση πάντως, μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι θα τη ζήσουμε...
Αρκετοί φίλοι που με διαβάζουν έσπευσαν να πούνε ότι αυτό που υποστηρίζω είναι σχεδόν αδύνατο και ότι δεν είναι δυνατόν να ενωθεί η Ευρώπη, έτσι ειδικά όπως είναι σήμερα. 

Όμως, για αυτόν ακριβώς το λόγο έγραψα το άρθρο για τον Αναρχοκαπιταλισμό. Γιατί προβλέπω ότι θα χρησιμοποιηθεί ως «μπαμπούλας» για να προωθηθεί η ένωση της Ευρώπης. Θα επιβληθεί για κάποιο χρονικό διάστημα μερικών ετών και θα αποτελέσει μια πραγματική κόλαση για τους περισσότερους. Όταν θα έχουμε γονατίσει, η ένωση της Ευρώπης θα φανεί ως η μόνη διέξοδος, ακόμη και αν αυτή θα έχει πολλά κοινά με τη σημερινή «κομμουνιστική» Κίνα των πλούσιων καπιταλιστών του Κόμματος και των πολλών φτωχών πολιτών. 

Η μεγαλύτερη όμως επιβεβαίωση των προβλέψεών μου έρχεται από την ίδια την Άνγκελα Μέρκελ, που σήμερα (29 Οκτωβρίου του 2011) έσπευσε να δηλώσει τα παρακάτω:
Αν δεν ενωθούμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν θα έχουμε καμία πιθανότητα απέναντι σε 1,3 δισεκατομμύρια Κινέζους, 1,2 δισεκατομμύρια Ινδούς και πολλούς άλλους. Σήμερα έχουμε ειρήνη και δεν χρειάζεται να ανησυχούμε πια για πόλεμο, τουλάχιστον όχι στην Ευρώπη. Αντίπαλός μας όμως είναι οι αναδυόμενες οικονομίες όπως της Ινδίας, του Μεξικού, της Βραζιλίας και της Κίνας. Πρόκειται για μηχανές ανάπτυξης. Έχουν απίστευτο δυναμισμό και σε αυτές εστιάζουν οι χρηματοπιστωτικές αγορές ως εναλλακτικές προτάσεις για την ανάπτυξη, αντί για τις ΗΠΑ και την Ευρώπη».(πηγή
Κατά τη γνώμη μου λοιπόν, είναι σίγουρο ότι πρέπει να ετοιμαστούμε για την Ένωση της Ευρώπης. Θα γίνει αφού καμφθούν με τον πιο σκληρό τρόπο όλες οι εθνικιστικές διαφωνίες, και αφού θα μας επιβληθεί ως ιδέα, με τον πιο απάνθρωπο τρόπο, η αξία ενός Παντοδύναμου Κράτους, μιας νέας Αυτοκρατορίας.
Αν θα είναι ένα ανθρώπινο μέρος για να ζει κανείς, δεν είμαι απόλυτα σίγουρος. Όμως, η δημιουργία της θα είναι μια ακόμη επιβεβαίωση της κυκλικής (ή σπειροειδούς) φύσης της Ιστορίας, που τείνει να επαναλαμβάνεται συνεχώς...

18.10.11

Ο «Έλληνας» όπως τον βλέπουν οι Γάλλοι σήμερα

Δείτε το ακόλουθο βίντεο, που κάνει το γύρο του Διαδικτύου αυτή τη στιγμή που μιλάμε:


Πρόκειται μια χιουμοριστική -αλλά και τραγική- αναπαράσταση της «ζύμωσης» που συμβαίνει στην Ευρώπη, ξεκινώντας από την Ελλάδα.

Ο «Έλληνας», όπως δείχνει το γαλλικό βίντεο, είναι το πειραματόζωο σε ένα πείραμα που διενεργείται από την «Εξουσία» (όποιοι και αν την αποτελούν) με στόχο να διαπιστωθεί η ανοχή της μάζας απέναντι στην οικονομική καταπίεση και στην ελεγχόμενη εξαθλίωση.

Όπως έγραψε και η Ναόμι Κλάιν στο βιβλίο της Το Δόγμα του Σοκ, σήμερα εξελίσσεται μια πολύπλευρη επίθεση στον μέσο άνθρωπο, με σκοπό να του αφαιρεθούν τα βασικά του δικαιώματα. Ο άνθρωπος νιώθει πολιορκημένος από τις καταστάσεις και νιώθει ότι οφείλει να κάνει υποχωρήσεις. Όμως δεν είναι έτσι - οφείλουμε να μην κάνουμε καμιά υποχώρηση.

Με τη δικαιολογία της «Κρίσης» και των «οικονομικών προβλημάτων» -που δημιουργούνται από τραπεζικά συστήματα και ομάδες ισχυρών ατόμων - αλλά τα πληρώνει το σύνολο της κοινωνίας- ο άνθρωπος υποδουλώνεται και δεν αντιδρά. Οι Έλληνες είναι τα πρώτα θύματα, θα ακολουθήσουν οι υπόλοιποι λαοί της Ευρώπης και του κόσμου ολόκληρου.

Αυτά προσπαθεί να πεί το βίντεο που μόλις είδατε.

Πολλοί από εμάς νομίζουν ότι όλες αυτές οι καταστάσεις δημιουργούνται επειδή υπάρχει κάποια παγκόσμια συνωμοσία απέναντι στους Έλληνες κλπ. Δεν είναι όμως έτσι. Δεν υπάρχει μια παγκόσμια συνωμοσία, με την έννοια ότι δεν είναι υπεύθυνοι 10 ή 20 άνθρωποι που αν τους σκοτώσουμε τελειώσαμε, όπως διαπιστώνει και ο Steve Jobs στο προηγούμενο post αυτού του blog.

Αυτό που συμβαίνει -πέρα από την προφανή εκμετάλλευση της Μάζας από ομάδες που απλά κερδίζουν από όλα αυτά- είναι ότι η Ανθρωπότητα έχει πέσει σε μια ομαδική και συλλογική παράκρουση, σε μια Μαζική Παράνοια που έχει εξαπλωθεί σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου. Αυτή η παράνοια απαιτεί την ολοένα και πιο μεθοδική εκμεταλλεύση του ανθρώπου από άλλους ανθρώπους, με σκοπό να αυξηθούν όχι η ποιότητα ζωής ή η δημιουργικότητά του, αλλά η ανταγωνιστικότητα, μια έννοια που αν το καλοσκεφτούμε, δεν αντιστοιχεί σε κάτι πραγματικό...

Πρέπει να προσπαθήσουμε να ξυπνήσουμε από τη μανία της ανταγωνιστικότητας και να θυμηθούμε ότι στη ζωή μας υπάρχουν και άλλα ζητούμενα. Αλλιώς δεν γλιτώνουμε από το να γίνουμε σαν τον "Έλληνα" του βίντεο...

10.10.11

O Steve Jobs για τη «Συνωμοσία των ΜΜΕ»

O Steve Jobs σε νεαρή ηλικία.
Το Μήλο, σύμβολο της Apple, είναι επίσης
ένα γνωστό σύμβολο των Discordians.
Όταν είσαι νέος, βλέπεις τηλεόραση και σκέφτεσαι: Υπάρχει συνωμοσία. Τα κανάλια συνωμοτούν για να μας αποβλακώσουν. Αλλά όταν μεγαλώσεις λιγάκι, καταλαβαίνεις ότι δεν είναι αυτό η αλήθεια. Τα κανάλια είναι επιχειρήσεις που δίνουν στους ανθρώπους αυτό ακριβώς που θέλουν!
 Αυτή είναι μια πολύ καταθλιπτική σκέψη. Η συνωμοσία είναι πολύ πιο αισιόδοξη! Αν είναι πράγματι συνωμοσία, θα δικαιωνόσουν να τους πυροβολήσεις τους μπάσταρδους! Θα μπορούσαμε να επαναστατήσουμε! 
Αλλά τα κανάλια απλώς δίνουν στους ανθρώπους αυτό που θέλουν. Αυτή είναι η αλήθεια...

Steve Jobs, συνέντευξη στο περιοδικό Wired, τον Φεβρουάριο του 1996 (Πηγή)

21.9.11

Οι Μετοχές της Τράπεζας της Ανατολής δείχνουν (;) το δρόμο έξω από την Κρίση


Σίγουρα θα έχετε ακούσει περί των μετοχών της "Τράπεζας της Ανατολής", που αξίζουν όσο ολόκληρη η Ευρώπη και που οι κάτοχοί τους προτίθενται να δωρίσουν στο ελληνικό δημόσιο για να το σώσουν. Αν δεν μάθατε ακόμη για αυτό, διαβάστε στα παρακάτω links:
Ποια είναι όμως η αλήθεια; 

Οι μετοχές φαίνεται ότι υπάρχουν και μάλλον δεν είναι πλαστές, ούτε άχρηστες. Αλλά δεν ξέρουμε πραγματικά ποια αξία έχουν. Μπορεί να μην αξίζουν τίποτα, μπορεί όμως να αξίζουν και μια σεβαστή περιουσία σε χρυσό, αν όντως για την τράπεζα της Ανατολής είχε εγγυηθεί η τράπεζα της Γαλλίας και πράγματι αναγράφεται πάνω τους ότι αντιστοιχούν σε ποσότητα χρυσού αποθηκευμένου εκεί.

Όμως, αν κανείς δεν τις αναγνωρίζει, ακόμη και αν είχαν την υπογραφή του τότε προέδρου της Γαλλίας επάνω τους, δεν έχουν καμιά αξία. Για να νομιμοποιηθεί ένα έγγραφο, πρέπει να το αποδέχονται οι πλευρές που εμπλέκονται σ' αυτό. Θα πρέπει δηλαδή να το αναγνωρίσει κυρίως η Τράπεζα της Ελλάδας και η Τράπεζα της Γαλλίας. Όμως, σκεφτείτε ότι οι Ευρωπαίοι δεν αναγνωρίζουν το χρέος της Γερμανίας προς την Ελλάδα από τον 2ο Π. Πόλεμο, είναι δυνατόν να αναγνωρίσουν ένα έγγραφο που αναφέρεται σε θεσμούς που δεν υπάρχουν εδώ και πολλές δεκαετίες, όπως η «Τράπεζα της Ανατολής»;

Προφανώς για το θέμα ευθύνεται για ακόμη μια φορά η ολιγωρία του ελληνικού δημοσίου. Η «Τράπεζα της Ανατολής» πτώχυνε, αλλά κανείς δεν ολοκλήρωσε την εκκαθάρισή της.  Και έτσι υπάρχουν χρέη που δεν έχουν κλείσει, και για τα οποία έχουν εγγυηθεί μεγάλοι φορείς... Ακριβώς όπως συμβαίνει και στο ελληνικό χρέος!

Όμως, ενώ για το ελληνικό χρέος δεν τίθεται θέμα διαγραφής του, για τις μετοχές είναι θέμα τετελεσμένο! Ενώ οι μετοχές υποτίθεται έχασαν την αξία τους επειδή μεσολάβησε ο πόλεμος κλπ, τα χρέη της Ελλάδας παραμένουν, ενώ έχουν μεσολαβήσει απίστευτες καταστάσεις στο παγκόσμιο σκηνικό...

Το θέμα πολύ λογικά ξεσηκώνει ερωτήματα. Γιατί αυτό το παλιόχαρτο (αν υποθέσουμε ότι δεν έχει καμιά αξία) να είναι περισσότερο «άκυρο» από όλα τα άλλα έγγραφα του ελληνικού χρέους προς τους Ευρωπαίους; Γιατί ένα προπολεμικό χρέος μιας μεγάλης τράπεζας προς έναν πολίτη είναι άκυρο, ενώ ένα άλλο προπολεμικό χρέος της Ελλάδας παραμένει ενεργό και πολλαπλασιάζεται; Και αν υποθέσουμε ότι το νούμερο των 640 δις ευρώ που υποτίθεται ότι κοστίζουν κάθε μια τους οι μετοχές είναι παράλογο, τότε γιατί το απίστευτο χρέος των 350 δις ευρώ, που κάθε μέρα μεγαλώνει και που υποτίθεται ότι χρωστάει το δημόσιο, θεωρείται λογικό;

Μην ξεχνάμε ότι το παγκόσμιο οικονομικό παιχνίδι σήμερα είναι ένα παιχνίδι «αέρα», παίζεται δηλαδή με λόγια, ψέματα, υποσχέσεις, και χρήματα που φουσκώνουν σαν μπαλόνια με τόκους επί τόκων και αναπροσαρμογές επιτοκίων πάνω σε άλλες αναπροσαρμογές επιτοκίων. Και αφού εξαιτίας των «μπαλονιών» των CDS και των χρηματιστηριακών τρικ φτάσαμε να μην έχουμε να αγοράσουμε γάλα στα παιδιά μας (ενώ δίπλα μας παράγεται αρκετό γάλα για να πνιγούν όλοι οι Έλληνες - και αυτό ισχύει για όλα τα αγαθά), ίσως ένα άλλο «μπαλόνι» (αυτές οι μετοχές) να δείχνουν τον δρόμο προς την έξοδο!

Κάποια στιγμή θα πρέπει το δικαστικό σώμα να θυμηθεί ότι η δικαιοσύνη δεν δίνεται με την κατά λέξη εφαρμογή των νόμων, αλλά με την «κατά πνεύμα» εφαρμογή τους. Δηλαδή να μη μπορεί ο κάθε απατεώνας δικηγορίσκος να αποδεικνύει ότι είναι νόμιμο κάτι επειδή το λέει ένα χαρτί που κάποιοι υπέγραψαν. Η δικαιοσύνη πρέπει να κρίνεται βάση του πόσοι ΥΠΟΦΕΡΟΥΝ από τις όποιες νομικές και οικονομικές συμφωνίες και κατά πόσο ωφελείται από αυτές όλο το κοινωνικό σύνολο, και έτσι να οδηγούμαστε στην ακύρωση ή την επικύρωσή τους.

Η πραγματικότητα, ειδικά στα νομικά και οικονομικά θέματα, παράγεται από την κοινή συναίνεση (consensus) των εμπλεκομένων, καλά θα κάνουν λοιπόν να θυμηθούν ότι ΟΛΟΙ εμείς εμπλεκόμαστε στις απατεωνιές που έχουν οδηγήσει την Ελλάδα μας, την Ευρώπη μας, τον Πολιτισμό μας ολάκερο, σε μια κατάσταση διάλυσης, και να τις ακυρώσουν, ξεκινώντας από τα παράλογα χρέη των λαών στους διάφορους κατόχους του Κεφαλαίου, που ούτως ή άλλως το απέκτησαν ΧΩΡΙΣ να δώσουν πραγματικά και ανάλογα ανταλλάγματα για αυτό...

Η Τράπεζα της Ελλάδας λογικά κρατάει μέχρι τώρα μια αδιευκρίνιστη στάση απέναντι στο θέμα των μετοχών. Αν βρεθεί ένας έξυπνος δικηγόρος, ένας rule-bender, ίσως μπορεί να χρησιμοποιήσει το όλο θέμα για να πιέσει καταστάσεις. 

Θα μου πείτε βέβαια ότι το ίδιο θα μπορούσε να συμβεί και με τα χρέη των Γερμανών από το Β' Π.Π....

Υ.Γ.:  Διάφοροι φίλοι μου λένε ότι η κατάθεση της συνδιαλλαγής κάποιων μετοχών στην εφορία, ο «συμβιβασμός της Εθνικής Τράπεζας» και τα διάφορα χαρτιά που έχουν σταλεί, αποτελούν απόδειξη της αξίας των μετοχών.

Όμως, δεν είναι έτσι.

Και εγώ μπορώ να καταθέσω ένα τιμολόγιο ύψους 100 εκατομμυρίων, με «δόλωμα» το ΦΠΑ των 23 εκ. Αν οι εφοριακοί θέλουν να το εισπράξουν, πρέπει να δεχτούν ότι το τιμολόγιο έχει την αναφερόμενη αξία. Αυτό το «πονηρό» (ας πούμε) κόλπο κάνουν οι END.

Όσο για το συμβιβασμό, αυτό δυστυχώς επιβεβαιώνεται μόνο στα λόγια. Αντίθετα, στο ebay και σε γερμανικά site, οι ίδιες ακριβώς μετοχές πωλούνταν σε τιμή από 1€ μέχρι 30€ για συλλεκτικούς λόγους σε διάφορους. Ψάξτε το.

Όσο για τα «χέρια στα οποία έχει πάει το όλο θέμα», μην ξεχνάτε ότι οποιοσδήποτε μπορεί να δημιουργήσει ένα «νομικό προηγούμενο» στέλνοντας το λεγόμενο «εξώδικο» σε οποιονδήποτε επιθυμεί.

Πρόκειται περί συνηθισμένων τακτικών για να δημιουργηθεί νομική υπόσταση ενός πράγματος, σωστές και θεμιτές βέβαια.

Το θέμα όμως είναι ότι τα προβλήματα δεν λύνονται πλέον με νομικές εξυπνάδες. Σύντομα οι κυβερνήσεις δεν θα μπορούν να μας κοροϊδεύουν με χαρτιά και βλακείες. Σε λίγο καιρό ο κόσμος θα βγει -πραγματικά- στους δρόμους, και να δούμε τότε τι «ομολογίες» θα κάνουν οι πολιτικοί μας...

8.9.11

Δύο άνθρωποι είδαν μια μέρα τον Θεό...

Δύο άνθρωποι είδαν μια μέρα τον Θεό.

Ο ένας έπεσε στα γόνατα, άρχισε να ψέλνει και να τον προσκυνάει, ενώ από μέσα του σκεφτόταν πονηρά τα δώρα και τις «εξυπηρετήσεις» που θα του ζητήσει αμέσως μετά...


Ο άλλος μόλις είδε τον Θεό, τον πλησίασε και, με θυμό, του έδωσε μια δυνατή σφαλιάρα!


Ο Θεός κοίταξε απορρημένος τον θυμωμένο άνδρα.

Εκείνος του εξήγησε:

«Σου άξιζε!
- Για όλα αυτά που έκανες στους αδικημένους που έμειναν αδικημένοι.
- Για όλα αυτά που έκανες στους άτυχους, που δεν τους χαμογέλασες ποτέ.
- Για όλα αυτά που έκανες στους άρρωστους, που καταδίκασες να ζούνε μόνοι τους μες την ασθένεια, μακριά από τις οικογένειές τους, σε έναν διαρκή πόνο.
- Για όλους εκείνους που είχαν θαυμαστές ψυχές μα όλα τους τα όνειρα προδόθηκαν.
- Για όλους εκείνους που σε πίστεψαν και σε παρακάλεσαν, μα εσύ δεν άκουσες και δεν βοήθησες ποτέ!»

Ο Θεός ακούγοντας αυτά τα λόγια δάκρυσε. Σιωπηλός, ζήτησε από μέσα του συγχώρεση.

Έτεινε το χέρι για να πιάσει το χέρι του θυμωμένου άνδρα, και να του πει ότι λυπάται, αλλά εκείνος του γύρισε την πλάτη και περπάτησε μακριά του.

Και ο Θεός έμεινε μόνος, με μόνη συντροφιά τον δουλοπρεπή γονατιστό άνδρα που τον κοιτούσε γεμάτος ιδιοτέλεια και πονηριά.

Καθώς ένα ακόμη δάκρυ κύλησε στο μάγουλό του, ο διάβολος χαμογέλασε.

1.9.11

Μηδέν =/= Μηδέν

Οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα πιστεύουμε ότι τα πάντα είναι μια μεγάλη εξίσωση. Μια μεγάλη ισορροπία αριθμών, που αν τους προσθέσεις αναμεταξύ τους βγάζουν ένα τεράστιο, ολοστρόγγυλο Μηδέν, ένα Τίποτα.

Βασίζουμε τη ζωή μας σε εξισώσεις με αυτή τη βασική παραδοχή.

Από τη μια πλευρά (+) βάζουμε τη χαρά, την απόλαυση, την αγάπη, τη ζωή, τα όνειρα, την οικογένειά μας, όλα αυτά με θετικό πρόσημο.
Από την άλλη (-) τα ισορροπούμε με αρνητικά: χρέη, δουλειά, απελπισία, αγωνία, πόνο κούραση, ρίσκο, χάσιμο, θάνατο.
Έτσι, στην κοσμική αυτή εξίσωση, πετυχαίνουμε την ισορροπία: Καλό – Κακό = Μηδέν. Χαρά – Αγωνία = Μηδέν. Αγάπη – Μοναξιά = Μηδέν. Και πάει λέγοντας…

Θεωρούμε δηλαδή ότι για κάθε καλό πράγμα στη ζωή, υπάρχει ένα κακό τίμημα που πρέπει να πληρωθεί: Για να αγοράσεις ένα αυτοκίνητο, πρέπει να πουλήσεις τον ελεύθερο χρόνο σου, δουλεύοντας περισσότερο. Για να απολαύσεις ένα ωραίο φαγητό, θα πρέπει να πεινάσει κάποιος άλλος. Για να κάνεις ένα παιδί, θα πρέπει να εγκαταλείψεις την ελευθερία σου. Για να πληρωθείς, θα πρέπει κάποιος άλλος να χάσει τα χρήματά του…

Ναι, δεν λέω, λογικά είναι όλα αυτά, και είναι καλοί μπούσουλες για να μην το παρακάνεις σε κάθε σου επιλογή. Αλλά, αν το καλοσκεφτείς, αυτή η λογική της απόλυτης ισορροπίας, οδηγεί τελικά σε έναν Εκμηδενισμό. Σε ένα απόλυτο, τρομακτικό, Μηδέν.

Αν καθετί καλό απαιτεί κάτι κακό για να υπάρξει, τότε είμαστε καταδικασμένοι:
Αν για να αγοράσεις ένα αυτοκίνητο θα πρέπει να πουλήσεις το χρόνο στον οποίο θα το χαιρόσουν, ποιο είναι το νόημα;
Αν για να φας εσύ πρέπει να πεινάσει κάποιος άλλος, ποιο είναι το νόημα;
Αν για να δικαιολογήσεις τα χρήματα που κερδίζεις θα πρέπει να πατήσεις στην εκμετάλλευση των άλλων, τότε ποιο το νόημα της εργασίας, που υποτίθεται γίνεται για να λειτουργεί αρμονικά το κοινωνικό σύστημα;

«Μα είναι νόμος του σύμπαντος» είμαι σίγουρος ότι έχουν σκεφτεί κάποιοι ήδη. Και δεν θα διαφωνήσω μαζί τους. Αλλά ας το σκεφτούμε λίγο καλύτερα.

Για κοιτάξτε λίγο πιο πέρα από την καθημερινότητα μας για να δείτε ότι δεν είναι πάντα έτσι, ότι τα πάντα δεν υπακούουν σ’ αυτή την τρομακτική, μηδενιστική εξίσωση:
Τα ζώα δεν ζούνε κρατώντας λογαριασμό, ούτε γεννιούνται πληρώνοντας αντίτιμο.
Οι γαλαξίες δεν γεννιούνται καταστρέφοντας άλλους γαλαξίες, αλλά ολοένα και πληθαίνουν.
Το σύμπαν δεν είναι σταθερό και αμετάβλητο, αλλά επεκτείνεται ολοένα και περισσότερο, ολοένα και πιο γρήγορα, καλύπτοντας ολοένα και μεγαλύτερο μέρος του Κενού…

Για στάσου λίγο. Στο σχολείο δεν μας τα έμαθαν έτσι. Εκεί μας μίλησαν για την «διατήρηση της ενέργειας», για την «αρχή της οικονομίας», για την «εντροπία» (σύμφωνα με την οποία τα πάντα βαδίζουν προς τον θάνατο και γίνονται ολοένα και πιο φτωχά σε ενέργεια), για το ότι «τίποτα δεν γεννιέται από το μηδέν», για τις τρομακτικές εξισώσεις που έχουν στο τέλος τους το στρόγγυλο σύμβολο του θανάτου και του χαμού, το Ο.

Τι είναι λοιπόν αυτά που μας λες, ότι το σύμπαν συνέχεια μεγαλώνει, ότι οι Γαλαξίες γίνονται πιο πολλοί, ότι τα ζώα δεν πληρώνουν λογαριασμούς;…

Σε λίγο θα μας πεις ότι μπορούμε να δημιουργούμε χωρίς να καταστρέφουμε, να γεννάμε χωρίς να σκοτώνουμε, να κερδίζουμε χωρίς κανένας να χάνει, να ζούμε καλά χωρίς να χρωστάμε σε κανέναν την ψυχή μας…

Ναι, εκεί θέλω να καταλήξω. Όλα αυτά είναι εφικτά. Όχι απλά εφικτά, αλλά νομίζω ότι είναι ο κανόνας του σύμπαντος. Το σύμπαν έχει για όλους. Και μπορεί κάτι να δημιουργηθεί και μέσα από το Μηδέν. Γιατί το Μηδέν δεν παραμένει για πάντα Μηδέν, φτάνει να το θέλουμε.

Αλλά εμείς, οι φτωχοί στο πνεύμα και στο νου Άνθρωποι, θεωρούμε ότι «έχουμε» μόνο όταν οι άλλοι σαν και εμάς δεν έχουν.
Έχουμε μάθει να ζούμε με τη σύγκριση, και αυτή είναι που μας φοβίζει πραγματικά:
Εγώ έχω χρήματα, ο άλλος δεν έχει, άρα είμαι καλύτερος, έχω αξία. Και για αυτό δεν θα τον αφήσω να αποκτήσει τίποτα, γιατί αν αποκτήσει και αυτός χρήματα και αξία, εγώ τότε τι αξία θα έχω;

Εκεί λοιπόν ξεχνάμε τις αρχές της ισορροπίας και όλα αυτά τα επιστημονικά. Εκεί, η αξία της ζωής μας μετράται ξαφνικά με τη διαφορά…

«Φιλοσοφίες άνευ αντικρίσματος», ακούω ήδη κάποιους να λένε υποτιμητικά κάπου στο βάθος.

Κι όμως, η συνειδητοποίηση ότι το μηδέν δεν υπάρχει πουθενά γύρω μας, ότι το σύμπαν είναι υπεραρκετό για όλους, ότι η ζωή ολοένα και πληθαίνει, είναι η επιστημονική αλήθεια, όχι μια φιλοσοφία.

Πρόσφατα οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι το σύμπαν μεγαλώνει με ολοένα και αυξανόμενους ρυθμούς.
Βλέπουμε ότι η ζωή ξεπηδά παντού γύρω μας, το περιβάλλον γίνεται ολοένα και πιο περίπλοκο και πλούσιο.
Η παραγωγή στα εργοστάσια μεγαλώνει, το ίδιο και στα χωράφια.
Ναι, η ποιότητα αλλάζει, αλλά σκεφτείτε, πάντα το «πολύ» είναι πιο άνοστο, ακόμη και αν είναι το ίδιο ακριβώς με το «λίγο». Το «λίγο» είναι πάντα επιθυμητό, και δεν είναι έτσι επειδή το λαχταράμε, αλλά και γιατί σκεφτόμαστε ως γορίλες, που βλέπουν πιο γλυκιά τη μπανάνα όταν αυτή βρίσκεται στο στόμα του διπλανού τους…

Ολόκληρη η λογική της Ανθρωπότητας σήμερα είναι «να αυξήσουμε την παραγωγή μας, την ιδιοκτησία μας, το κέρδος μας, παίρνοντας το από το στόμα των άλλων». Γιατί κάθε φορά που ο άλλος πεινάει περισσότερο, εμείς πιστεύουμε ότι γινόμαστε πιο πλούσιοι…

Με αυτές τις λογικές του Γορίλα και του Εκμηδενισμού σκέφτεται σήμερα η «Οικονομία» μας και η «Πολιτική» μας.

Μιλούν με όρους θανάτου, με όρους μιας υποτίθεται αγαθής «ισορροπίας» που πρέπει να διατηρούμε για να μη καταστραφούμε. Και στο βωμό αυτής της ισορροπίας γίνονται οι μεγαλύτερες αδικίες και οι μεγαλύτερες ανισορροπίες...

Είναι τόσο απλό να το παρατηρήσει κανείς γύρω του. Η έννοια της Ισορροπίας δεν είναι θετική, αλλά σχετίζεται με αρνητικά πράγματα: Ισορροπία = στασιμότητα = πάγος = Θάνατος.

Η Ζωή, αντίθετα, γεννιέται από τις βίαιες αλλαγές, από την εναλλαγή κρύου και ζεστού, από το Πάθος, τη Φλόγα, την Τρέλα, την Εμμονή, και ας όλα αυτά η πεπερασμένη νόησή μας τα έχει μετατρέψει σε σύμβολα της καταστροφής.

Από το μηδέν συνεχώς ξεπηδούν πάντα νέα πράγματα. Αέναη Δημιουργία.
Τίποτα δεν έχει φτάσει, ούτε πρόκειται ποτέ να φτάσει, στο Equilibrium.
Γιατί ακόμη και το Μηδέν δεν είναι σταθερό.
Πάντα κάτι καινούργιο θα εμφανίζεται και θα προστίθεται στα ήδη υπάρχοντα και θα ανατρέπει τα δεδομένα και τις ισορροπίες και τις εξισώσεις.
Η Ζωή γεννιέται σε κάθε γωνιά γύρω μας, είτε εμείς το θέλουμε είτε όχι.

Όποιος λοιπόν επενδύει στις ισορροπίες φαινομενικά κερδίζει, έρχεται όμως σύντομα ο μεγάλος του χαμός. Όποιος επενδύει στο Χάος, στη Ζωή, στην αέναη φλόγα της Δημιουργίας, μπορεί να περάσει μέσα από δύσκολες καταστάσεις, όμως κερδίζει την ουσία της Ζωής.

...Η οποία, αναμεταξύ μας, είναι και αυτή λίγο υπερεκτιμημένη, αφού δεν υπάρχει κανείς λόγος να την κυνηγάς σαν άπιαστο όνειρο. Η Ζωή είναι εδώ, και συνεχίζεται, και ανήκει σε όλους, εκτός από εκείνους που δεν την έχουν πραγματικά...

Σύμφωνα με τη ψυχρή λογική, την Οικονομία και τους αριθμούς (που είναι πολύτιμα ως εργαλεία αλλά ανώφελα ως ουσία) η Ζωή δεν θα έπρεπε να υπάρχει, αφού απλά αυξάνει την εντροπία και την πολυπλοκότητα του σύμπαντος και οδηγεί, αναπόφευκτα, στο θάνατο.

«Κι όμως, υπάρχει», όπως θα έλεγε ένας μοντέρνος Γαλιλαίος.

7.6.11

Η Γερμανική Αδικία σε βάρος της Ελλάδας

Ο γερμανικός τύπος έχει ξεσηκωθεί εναντίον των Ελλήνων, γιατί στις συγκεντρώσεις των "Αγανακτισμένων" κάποιοι σήκωσαν ένα πανώ που δείχνει την ευρωπαϊκή σημαία με μια σβάστικα στο κέντρο της.

Όμως, οι Γερμανοί είναι οι τελευταίοι που πρέπει να παραπονιούνται σε όλη αυτή την ιστορία. Πράγματι, τα τελευταία χρόνια πολλά γερμανικά κεφάλαια έχουν χαθεί στην Ελλάδα. Αλλά, δεν χάθηκαν χωρίς κάποια γερμανικά συμφέροντα να τα αντλήσουν πολλαπλάσια.

Αν και σέβομαι βαθιά τον πολιτισμό της Γερμανίας, τους μεγάλους φιλόσοφους και επιστήμονες που έχουν προσφέρει στην Ανθρωπότητα, δεν πρέπει να ξεχνάμε τι εγκλήματα έγιναν από τους ισχυρούς της Γερμανίας τα τελευταία χρόνια ενάντια στην Ελλάδα:

  • Μας κατάστρεψαν στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο σχεδόν ολοκληρωτικά.
  • Μας έκλεψαν τόνους χρυσού και φόνευσαν αμέτρητους αξιόλογους συμπολίτες μας, γυρνόντας τη χώρα δεκάδες χρόνια πίσω. 
  • Εκατοντάδες επιχειρήσεις υψηλού επιπέδου διαλύθηκαν επί της Κατοχής, και δεν ξανάγιναν ποτέ μετά.
  • Εξολόθρευσαν χιλιάδες Ελλήνων Εβραίων που διατηρούσαν πόλεις όπως τη Θεσσαλονίκη σε υψηλό επίπεδο διεθνούς επιχειρηματικότητας και έκλεψαν τις τεράστιες περιουσίες τους, αναγκάζοντας αυτές τις πόλεις να ξεκινήσουν ξανά από το μηδέν. Οι περιουσίες αυτές πήγαν στη Γερμανία φυσικά.
  • Ανοιξαν την πόρτα για να μπούνε στη χώρα μας τα Σοβιετικά και τα Αγγλικά συμφέροντα με αποτέλεσμα τον εμφύλιο, που ξέσχισε την Ελλάδα και ακόμη και σήμερα δημιουργεί προβλήματα στην κοινωνία μας.
  • Αφαίρεσαν με τη συνεργασία των δημιουργημένων από αυτούς πολιτικών μας, επί 3 δεκαετίες, το μεγαλύτερο εργατικό δυναμικό μας, με αντάλλαγμα ένα κομμάτι ψωμί. Έτσι ξανάχτισαν τη χώρα τους, ενώ η δική μας έμεινε πίσω, χωρίς υποδομές και βιομηχανία.
  • Δεν μας αποζημίωσαν ποτέ για την τεράστια ζημιά που μας έκαναν στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.
  • Εκμεταλλεύονταν πάντοτε από το παρασκήνιο με μίζες και ρεμούλες όλη την ελληνική οικονομία. Στρατιωτικοί εξοπλισμοί, τηλεπικοινωνίες, παραγωγή ρεύματος, όλα έρχονταν πάντα -και μιλημένα με μίζες- από τη Γερμανία.
  • Δεν επέτρεψαν, με τη συνεργασία των ξεπουλημένων πολιτικών μας, να δημιουργηθεί βαριά βιομηχανία στην Ελλάδα, για να μη χάσουν τους πελάτες. (Αυτό μπορεί να επιβεβαιωθεί εύκολα ιστορικά).
  • Μιλώντας για πολιτικούς, είναι ηλίου φαεινότερο ότι με γερμανική χρηματική και πολιτική υποστήριξη δημιουργήθηκαν κάποιες από τις μεγαλύτερες πολιτικές δυναστίες  στην Ελλάδα, με σκοπό φυσικά να τις ελέγχουν αργότερα. Αντίστοιχες οικογένειες φτιάχτηκαν από αγγλοαμερικανικά και ρωσικά συμφέροντα, αλλά αυτό δεν μειώνει τη γερμανική ευθύνη.
Σε αντάλλαγμα για όλα αυτά, μας έδωσαν μερικά εκατομμύρια ευρώ, με τέτοιο τρόπο όμως που αυτά δεν έφτασαν ποτέ στον Ελληνικό λαό, αλλά φαγώθηκαν από τους πολιτικούς λακέδες τους ή δημιούργησαν μεγάλη διαφθορά.

Αν ήθελαν πραγματικά να μας βοηθήσουν με τα χρήματα που έδιναν ως ευρωπαϊκά προγράματα, δεν θα άφηναν ποτέ να γίνει το τεράστιο φαγοπότι της διαφθοράς. Είναι φανερό ότι τους βόλεψε.

Δεν έχουν λοιπόν κανένα δικαίωμα να μιλάνε οι Γερμανοί για εμάς. Είμαστε μια φτωχή χώρα που χτυπήθηκε αλύπητα από όλες τις πλευρές, ένα θύμα της απάνθρωπης πολιτικής των γερμανικών και των υπόλοιπων ευρωπαϊκών συμφερόντων.

Δεν είμαστε ένοχοι, επειδή τις τελευταίες 3 δεκαετίες κατάφεραν κάποιοι Έλληνες υπάλληλοί τους να φάνε καλά, σε βάρος πάλι όλων των υπόλοιπων Ελλήνων που δεν έχουμε στον ήλιο μοίρα.

Ο γερμανικός λαός καλά θα κάνει να καταλάβει ότι ο ελληνικός λαός είναι φίλος τους, κοντά τους όταν μας χρειάστηκαν, θαραλλέοι και άξιοι αντίπαλοί τους όταν έκαναν λάθος. Δεν είμαστε λαμόγια αλλά πολεμιστές, και αυτό το έχουν παραδεχτεί και οι ίδιοι.

Θα πρέπει να καταλάβουν ότι αν το έγκλημα κατά του ελληνικού λαού πετύχει, το ίδιο έγκλημα θα γίνει στη συνέχεια και κατά του γερμανικού λαού. Οι διεθνείς απατεώνες και κερδοσκόποι δεν λογαριάζουν εθνικότητες και κράτη.

Δεν είμαστε οι κλέφτες και οι απατεώνες που θέλουν τώρα κάποιοι να τους επιβάλλουν μέσω των ΜΜΕ ότι είμαστε. Θα πρέπει να θυμηθούν ότι ο ελληνικός πολιτισμός είναι βασικό στοιχείο του γερμανικού πολιτισμού.

Έχουν πολλά περισσότερα κοινά με εμάς από όσα ίσως φαντάζονται, καθώς η Ευρώπη είναι μία και έχει ακρογωνιαίο λίθο της την Ελλάδα, σε πολλά επίπεδα, πολιτιστικά και οικονομικά.



Είναι καιρός οι λαοί να θυμηθούν ότι είμαστε όλοι άνθρωποι, ότι μας δένει ο πολιτισμός και η ανθρωπιά, και ότι αυτή τη στιγμή αυτά τα συνδετικά στοιχεία της Ανθρωπότητας βρίσκονται υπό επίθεση.


Καιρός λοιπόν, Γερμανοί και Έλληνες, να αφήσουμε τις ανοησίες στην άκρη, και να προσπαθήσουμε να βρούμε μια κοινή έξοδο από τον Παγκόσμιο Οικονομικό Πόλεμο που διεξάγεται τα τελευταία χρόνια.

20.5.11

Σεισμός 8.4 ριχτερ στη Λιβύη! Ο σεισμός που ...δεν έγινε.

Το Διαδίκτυο βουίζει από μια καταγραφή που έγινε στους σεισμογράφους της Ευρώπης, αλλά σβήστηκε μετά βιαστικά από τους υπεύθυνους:

Ένας σεισμός, με τεράστια ένταση 8.4 ρίχτερ εντοπίστηκε χθες, 19 Μαϊου 2011, στις 2 το μεσημέρι (1 στην Ελλάδα) στα ανοιχτά της Λιβύης, κοντά στις πόλεις Μπαλντάτ και Νταράτζ. Καταγράφηκε από τουλάχιστον δύο ευρωπαϊκά σεισμολογικά κέντρα.

Ο σεισμός είχε βάθος 30 χιλιομέτρων και επίκεντρο (30.72N, 10.79E).

Για κάποιο λόγο, κανένα ΜΜΕ δεν αναφέρθηκε στον σεισμό, αν και θα έπρεπε. Παραδόξως, βέβαια, ο σεισμός δεν φαίνεται να έγινε αισθητός στην Ελλάδα ή στις γύρω χώρες, αν και θα έπρεπε.



Όταν άρχισε να δημιουργείται έντονη φημολογία για πυρηνική έκρηξη στην Λιβύη, ο διοικητής του INFP (ρουμάνικο σεισμολογικό κέντρο) δήλωσε ότι ένα λάθος στους σέρβερς στο Στρασβούργο, δημιούργησε αυτή την παράδοξη αναφορά. Η καταγραφή διαγράφηκε.

Την ίδια μέρα έγινε ο μεγάλος σεισμός 5.9 ρίχτερ στην Τουρκία, από τον οποίο σκοτώθηκε ένα άτομο, και το ΝΑΤΟ δήλωσε ότι χτύπησε 8 πλοία του Καντάφι μέσω αεροπορικών επιθέσεων.

3.4.11

Απάτη και Αντίφαση: Βασικά συστατικά του σύμπαντος...

Πίστευα πάντοτε ότι τουλάχιστον οι μισοί διάσημοι άνθρωποι της Ιστορίας, δεν υπήρξαν ποτέ. Εφευρίσκεις αυτό που χρειάζεται να εφεύρεις. Ίσως ακόμη και ο Καρλ Μαρξ να ήταν μια εφεύρεση, το προϊόν κάποιου απατεώνα συγγραφέα.
Φίλιπ Κ. Ντικ
Το σχόλιο του μεγάλου συγγραφέα του 20ου αιώνα περιγράφει απόλυτα και τη δική μου άποψη. Οι Ήρωες είναι κατασκευασμένοι, προϊόντα της εποχής τους και των διαπλεκόμενων συμφερόντων που τους μετέτρεψαν σε είδωλα...

Όμως υπάρχει και ένα ακόμη επίπεδο με το οποίο πρέπει να αναλύσουμε το σχόλιο του Ντικ, αλλά και αυτό που συμβαίνει γύρω μας. Και μας έχει προλάβει ο ίδιος σ' αυτό. Στο βιβλίο του Το Ηλεκτρικό Πρόβατο, πηγαίνει σ' αυτό το βαθύτερο επίπεδο μέσω του "Μέρσερ", ενός σωτήρα/σύμβολου, ανάλογου με τον Σίσυφο και τον Ιησού Χριστό.

Ο Μέρσερ, με τον οποίο οι άνθρωποι στο βιβλίο του Ντικ «συνδέονται» μέσω ενός παράξενου συστήματος virtual reality το οποίο τους επιτρέπει να μοιραστούν την αγωνία και τον πόνο του, αποτελεί στο βιβλίο συναισθηματική διέξοδο για πολλές χιλιάδες ανθρώπους, όπως και για τον Ντέκαρτ, τον πρωταγωνιστή του βιβλίου. Μέχρι που κάποια στιγμή, αποδεικνύεται ότι ο Μέρσερ είναι ένα σκηνοθετημένο ψέμα, ένα σόου που έχει στηθεί για να έλκει καθημερινά το ενδιαφέρον των ανθρώπων...

Ο Ντικ, μέσα από την αγωνία του Ντέκαρτ, ξεδιπλώνει έναν εξαιρετικά ενδιαφέροντα προβληματισμό, ο οποίος πρέπει να ειδωθεί συμπληρωματικά με το προηγούμενο σχόλιο:
«Ο Μέρσερ δεν είναι απάτη... εκτός κι αν η πραγματικότητα είναι απάτη».
Τι υπονοεί εδώ ο Φίλιπ Ντικ;
  • Υπονοεί ότι η πραγματικότητα δεν είναι αρκετή, αν δεν αποκτήσει την «ουσία» του «πνεύματος», δηλαδή να υπακούσει η υλική πραγματικότητα σε ένα σύστημα αξιών που πηγάζουν από μια ανώτερη και θρησκευτικής υφής λογική;
  • Υπονοεί ότι οι αυταπάτες μας είναι σημαντικότερες από την πραγματικότητα και ότι η πραγματικότητα οφείλει να υποταχτεί -έστω και στη φαντασία μας- στις αυταπάτες μας;
  • Υπονοεί ότι η πραγματικότητα μεταλλάσεται ανάλογα με την αυθεντικότητα των πεποιθήσεων μας, άρα μια πραγματικότητα στην οποία οι πεποιθήσεις μας αποδεικνύονται ψεύτικες, δεν μπορεί να είναι αληθινή;
  • Μιλάει άραγε για εκείνο το αυθεντικό, παιδικό πείσμα της ανθρώπινης θέλησης, την εμμονή που μας κάνει να επιμένουμε ακόμη και όταν διαπιστώνουμε ότι αυτό που θέλουμε είναι λογικά, φυσικά και ουσιαστικά αδύνατο;
  • Μιλάει για εκείνη την άρνηση να δεχτούμε την αντίφαση ενός κόσμου που μας έφτιαξε ώστε να ελπίζουμε και να πιστεύουμε, αλλά καταστρέφει κάθε μέρα, μεθοδικά, κάθε ελπίδα μας και κάθε πίστη μας;...
Δεν μπορούμε να απαντήσουμε με σιγουριά αν ο Ντικ εννοεί κάτι από τα παραπάνω ή ίσως κάτι τελείως διαφορετικό. 

Μπορούμε όμως με σιγουριά να παρατηρήσουμε ότι ο κόσμος μας, πράγματι, είναι γεμάτος αντιφάσεις και μοιάζει να είναι πρόχειρος και αυτοακυρούμενος. 
Μετατρέπεται πολύ εύκολα σε μια απάτη, εύκολα διαμορφωμένη από τους όλους εκείνους που κρύβουν τις αδυναμίες και τα ψυχικά κενά τους πίσω από τη συλλογή δύναμης και εξουσίας και από τους κακούς «παίκτες» που εκμεταλλεύονται κάθε αδυναμία των «κανόνων» (δηλαδή των αναγκαιοτήτων) της ανθρώπινης ζωής.

Νομίζω ότι αυτή η θεμελιώδης αντίφαση δεν μπορεί να δείχνει παρά ένα πράγμα: Ότι δεν υπάρχει κανείς στο τιμόνι αυτού του κόσμου. Ούτε Θεός, ούτε Λογική, ούτε «Ιστορικές Αναγκαιότητες». Ο κόσμος μας δεν «είναι», δεν υπακούει σε κανένα συγκεκριμένο μοντέλο, δεν αναλύεται μέσα από στόχους, αλλά ακόμη δημιουργείται. Είναι ένα χάος όπου τα πάντα λιώνουν το ένα μέσα στο άλλο, όπου οι αντιφάσεις και οι (αυτ)απάτες κυριαρχούν, όπου ακόμη και οι σωτήρες και τα Αρχέτυπα είναι ανίκανα να σώσουν τον εαυτό τους, και πέφτουν θύματα μεγάλων αντιφάσεων.

Όπως και ο Χριστός, ο οποίος ενώ δίδαξε την αγάπη, έγινε εργαλείο αιματηρών πολιτικών...


Ο Μέρσερ σε μια κόμικ εκδοχή του, από το ομώνυμο με το βιβλίο του Ντικ κόμικ των Πάρκερ, Μπλοντ και Σταρκινγκς.
Κάντε κλικ στην εικόνα για να το δείτε το σπόασπασμα σε φυσικό μέγεθος

12.1.11

Το Σύστημα έχει προβλέψει τις αντιδράσεις


Αυτοί που μπορούν να καταλάβουν πως δουλεύει το Σύστημα, θα κοιτάξουν να κερδίσουν από αυτό ή θα παγιδευτούν στα θέλγητρά του, άρα δεν θα υπάρξει κάποια αντίδραση από αυτούς.

Το μεγάλο πλήθος από την άλλη που είναι διανοητικά ανίκανο να καταλάβει τα τεράστια πλεονεκτήματα που το Kεφάλαιο αντλεί από το Σύστημα, θα αποδεχτούν τα βάρη χωρίς παράπονα και χωρίς καν να υποπτεύονται ότι το Σύστημα είναι αντίθετο προς τα συμφέροντά τους. 

John Sherman, διοικητής του εθνικού θησαυροφυλάκιου των ΗΠΑ
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget