12.12.13

Όταν θα φύγω από αυτόν τον κόσμο, η ανάγνωσή αυτών των βιβλίων θα μείνει...

Βιβλία που χαίρομαι που διάβασα, ανάμεσα από άλλα. Όταν θα φύγω από αυτόν τον κόσμο, η ανάγνωσή τους θα μείνει εδώ. Τα σκέφτομαι με μεγάλη αγάπη και νοσταλγία...

 1. Χωρίς Οικογένεια (Έκτορ Μαλό).  Επειδή ήταν ένα παράλληλο σύμπαν που έζησα ως παιδί - τόσο πολύ με επηρέασε.

2. Από τη Γη στη Σελήνη - Ροβήρος ο Κατακτητής - Τα 500 εκατομμύρια της Μπεγκούμ (Ιούλιος Βέρν).  Είναι αριστουργήματα που λίγοι εκτιμούν πραγματικά, σου διδάσκουν να σκέφτεσαι, και πηγαίνουν πολύ παραπέρα από ό,τι νομίζει κάποιος που δεν τα διάβασε ή που νομίζει ότι τα διάβασε όταν ήταν μικρός...

3. Εn αγκαλιά de Κρισγιαούρτι y otros ταχυδράματα y otros historias περίεργες (Πάνος Κουτρουμπούσης) - Μεγάλη τρέλα και χιούμορ. Κειμήλιο από μια εποχή που δεν έζησα και μου έμεινε καημός. Βέβαια, αργότερα, έζησα λίγο τα Εξάρχεια και κατάλαβα πολλά πράγματα που είχα διαβάσει σε αυτά τα βιβλία - και άλλα πολλά πράγματα βέβαια...

4. Οι πόλεις της Κόκκινης Νύχτας (Γουίλιαμ Μπάροουζ) - Το βιβλίο που με αρρώστησε διαβάζοντάς το. Ένας πραγματικός εφιάλτης για διάφορους λόγους, αλλά κυρίως γιατί μου δίδαξε πώς να κρυφοκοιτάξω σε έναν ψυχεδελικό νου..

5. Αρχαία απογεύματα (Νόρμαν Μέηλερ). Βιβλίο με μια τελείως απελευθερωμένη προσέγγιση της σεξουαλικότητας. Πολλές "τσόντες" θα ήθελαν να έχουν τόσο έντονη την αίσθηση αυτού του βιβλίου, αλλά δεν τα καταφέρνουν...

6. Οι Θεοποιοί - God Emperor of Dune -  Destination Void - The Dossadi Experiment (Frank Herbert) Μεγάλη αγάπη ο Χέρμπερτ. Ο άνθρωπος που βρήκε τον τρόπο να σε πείθει κάθε στιγμή ότι είναι μεγαλοφυία. Και μάλλον ήταν. Αξεπέραστη λεπτομέρεια για το μέλλον της ανθρωπότητας και μια σκληρή οπτική και φιλοσοφία που σε κάνει να ντρέπεσαι για τη μαλθακότητά σου...

7. The Tommyknockers (Στήβεν Κινγκ) Υπέροχη γραφή και χαρακτήρες όπως πάντα στα βιβλία του Κινγκ, που κλείνοντάς τα νιώθεις ότι έχασες κάποιους φίλους. Μη μου πει κανείς ότι υπάρχει άλλος συγγραφέας -βάλτε και τους "ποιοτικούς" μέσα- που καταφέρνει να φτιάξει τόσο πραγματικούς χαρακτήρες, που νιώθεις ότι τους ξέρεις.

8. VALIS (Φίλιπ Ντικ) Αξεπέραστη προσέγγιση σε όλα τα εναλλακτικά θέματα! Ντικ, κανένας μαλάκας δεν σε κατάλαβε ακόμη, και ας καυχιούνται διάφοροι ότι σε αναλύουν και σε εξηγούν. Καμία ...Εξήγηση δεν πλησιάζει αυτό το άτομο που ...τα είπε όλα σ' αυτό το βιβλίο. Να είσαι καλά Φιλ, θα σε αγαπάω για πάντα, αν και ξέρω όμως τι ...παλιοχαρακτήρας ήσουν επίσης!

9. Αμάντα - Το Κορίτσι της Γης (Τομ Ρόμπινς). Ακόμη ένα βιβλίο που με έβαλε σε ένα μεγάλο τριπ με τις πονηρές αναφορές σε διάφορα παράξενα θέματα. Hippies not dead, punks are!

10. Darkness Gather! (Φριτς Λάιμπερ) - Βιβλίο που σου ξυπνάει την ελπίδα ότι η Επανάσταση είναι ίσως εφικτή. Αλλά θέλει μεγάλη πονηριά....

11. True Names (Vernor Vinge) - Τρομερή σύλληψη και προσέγγιση σε πράγματα που γίνονται κάθε μέρα ολοένα και περισσότερο αληθινά. Οι Μάγοι δεν ανήκουν στο παρελθόν, αλλά στο μέλλον που έρχεται!

12. Ταμπού και Αυτογνωσία (Alan Watts) - Το βιβλίο που λέει αλήθειες αλλά είναι καλύτερα να μη διαβάσεις. Ο άνθρωπος που θα ακολουθήσει τα διδάγματα αυτού του βιβλίου θα βασανίζεται σε όλη του τη ζωή από τους άλλους και από τον εαυτό του. Καλύτερα μια ώρα ελεύθερος χαζός παρά σαράντα χρόνια αληθινά σοφός. Μόνο για όσους βασανίζονται ήδη από την αλήθεια. Οι άλλοι μην ασχοληθείτε καν, για το καλό σας - ή γιατί δεν θα καταλάβετε καθόλου για ποιο πράγμα μιλάει.

13. The Lucifer Principle (Howard Bloom) Η εφιαλτική ματιά του κόσμου όπως εξηγείται μέσα από την εξελικτική ψυχολογία. Ακόμη ένα βιβλίο που δεν πρέπει να πιστέψεις, αν και λέει μεγάλες αλήθειες!

 14. Ο Ταξιδευτής.... Δεν μπορώ να θυμηθώ τον συγγραφέα. Βρε παιδιά, το θυμάται κανείς; Ήταν μια εκπληκτική περιπέτεια με ήρωα τον Μάρκο Πόλο στην Αυλή του Κουμπλάι Καν. Αν το θυμόσαστε, γράψτε μου για αυτό...

23.9.13

Η Πολιτική δεν είναι Θρησκεία.
Αυτοί το αντιλαμβάνονται, εμείς γιατί όχι;

Συνειδητοποιώ όσο περνάει ο καιρός το μεγάλο μπέρδεμα που έχουμε με την πολιτική: Τη μπερδεύουμε με τη θρησκεία!

Εκεί είναι τελικά το μεγάλο πρόβλημα κατανόησης που έχουμε για την πολιτική. Για αυτό, ειδικά εδώ στην Ελλάδα, είμαστε ως πολίτες στα χαμένα!

Το συνειδητοποίησα αυτό με διάφορες συζητήσεις στις οποίες μου λένε: "Μα γιατί να ψηφίσω τον έναν ή τον άλλον, δεν με εκφράζουν, δεν τους πιστεύω, δεν θέλω κανέναν τους" και άλλα τέτοια.

Βρε παιδιά, όμως, η πολιτική δεν είναι δήλωση πίστης, ούτε η ταυτότητά μας για να δηλώσουμε Ορθόδοξοι.

Η ψήφος μας είναι μια πάναπλη κοινωνική επιλογή: Ποιον εμπιστευόμαστε περισσότερο για να αναλάβει κάποιες θέσεις ευθύνης -και εξουσίας- από όλους εκείνους που θέλουν να τις αναλάβουν.

Για να ψηφίσουμε πρέπει να μετρήσουμε το συμφέρον μας, την εμπιστοσύνη που έχουμε στον καθένα, τα ψέματα που μας είπε ή όχι στις προηγούμενες εκλογές, την αξιοπρέπεια και την τιμιότητα του, και ανάλογα να ψηφίσουμε εκείνον που θεωρούμε καλύτερο.

Αυτό είναι ένα απλό πρώτο βήμα για να συμμετέχουμε στα κοινά. Αν δεν τολμάμε να κάνουμε έστω αυτό, τι περιμένουμε; Θα συμμετέχουμε στα πιο δύσκολα;

Γιατί μπερδεύουμε την πολιτική (που είναι απλά η ενασχόληση με τα κοινά) με κάτι ιδεολογικό ή θρησκευτικό ή απόλυτο; Δεν είναι κάτι τέτοιο.

Είναι απλά η επιλογή ποιος θα κρατάει τα λεφτά μας για να κάνει τα ψώνια του σπιτιού (της Ελλάδας), ποιος θα αναλάβει την ευθύνη να μιλάει για εμάς για τα θέματα που ΕΜΑΣ αφορούν).

Βέβαια, οι διάφοροι επαγγελματίες της πολιτικής γνωρίζουν ότι το βλέπουμε έτσι και εκμεταλλεύονται τη "θρησκευτική" μας στάση. Οπότε, επιλέγουν να μπούνε στα κόμματα εκείνα που έχουν "ρεύμα" και συμφωνούν ιδεολογικά με το μεγαλύτερο μέρος του πλήθους, άσχετα αν οι ίδιοι έχουν την ίδια ιδεολογία ή όχι.

Για αυτό και σε κόμματα κεντρώα εμφανίζονται άτομα με απόλυτα δεξιές απόψεις, σε κόμματα λαϊκά κάνουν κουμάντο εφοπλιστές και βιομήχανοι και από κόμματα των άκρων εξυπηρετούνται τα συμφέροντα επιχειρηματιών...

Αυτοί λοιπόν το αντιλαμβάνονται, εμείς γιατί όχι;

Το βλέπετε διαφορετικά; Αν ναι εξηγήστε με σας παρακαλώ γιατί...

19.6.13

Η χωριατιά των ένδοξων προγόνων...

Στο τρίτο βιβλίο της Ερωτικής Τέχνης (στ. 121-128) ο Οβίδιος (43π.Χ.-18π.Χ.), που έζησε περίπου 30 χρόνια πριν τη γέννηση του Χριστού, γράφει:

Προσωπικά μου αρέσει το παρόν
και όχι των προγόνων η λατρεία,
τα ήθη μου κι η σύγχρονη εποχή
ευρίσκονται εν πλήρει αρμονία
-όχι που υπάρχουν νέες τεχνικές
εξαγωγής χρυσού απ' τα νταμάρια,
ούτε που ωκεανοί εξωτικοί
μας στέλνουν διαλεχτά μαργαριτάρια,
ούτε που συνεργεία τεχνικών
τρώνε και λιγοστεύουνε τα όρη
ή που στενεύει η θάλασσα
καθώς τη χτίζουν τώρα σύγχρονοι μαστόροι...

αλλά γιατί επικρατεί πολιτισμός,
και έτσι με το πέρασμα των χρόνων
έγινε παρελθόν οριστικά
η χωριατιά των ένδοξων προγόνων.

(μετάφραση του καθ. Θ. Παπαγγελή)


Πόσο λάθος εντύπωση έχουμε για το παρελθόν, για την κλασική, για την ελληνιστική και τη ρωμαϊκή εποχή...

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget