26.5.10

Τι με έβαλε να σκεφτώ το φινάλε του Lost...


Τέλειωσε προχθές η σειρά που μας έβαλε σε ατέλειωτες συζητήσεις για περίπου 5 χρόνια. Πέρασε με αυτήν και ακόμη μισή δεκαετία από τη ζωή μας...

Το φινάλε της σίγουρα δεν άρεσε σε όλους. Ούτε σε μένα. Ήταν πολύ λίγο, για μια σειρά που κατάφερε να αγγίξει τα όρια του μύθου...

Μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε με δύο τρόπους:
  • Ο ένας είναι να εκνευριστούμε και να αρχίσουμε να ασκούμε βαριά κριτική.
  • Ο άλλος είναι να δεχτούμε ότι αυτό ήταν, και να το «ερμηνεύσουμε». Είναι βέβαια ο γνωστός τρόπος του «αφρίζεις-ξαφρίζεις, εγώ θα σε φάω», αν ξέρετε το ανέκδοτο. Αλλά κάτι θα βγάλουμε ακόμη και από αυτόν.

Κανένας βέβαια δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ως τελευταίο επεισόδιο μιας σειράς εξαιρετικής ποιότητας, το φινάλε ήταν μάλλον πρόχειρο, κακογυρισμένο, βιαστικό, με κακές ερμηνείες, όπως δηλαδή και  ολόκληρος ο 6ος και τελευταίος κύκλος. Εξαιρέσεις ήταν ο πραγματικά εξαιρετικός Terry O' Quin (Λοκ) και ο mr Emerson (Μπεν).

Σίγουρα, με τόση βοήθεια που είχαν από το Ίντερνετ, θα μπορούσαν να στήσουν ένα πραγματικά αξεπέραστο και πρωτοποριακο φινάλε. Αυτό που είδαμε ήταν σίγουρα μικρότερο των προσδοκιών...

Ίσως όμως πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν είχε και μεγάλη σημασία το φινάλε. Αυτό που είδαμε ήταν στην ουσία ένας αποχαιρετισμός, πραγματικά συγκινητικός αρκετές στιγμές. Δεν ήταν απαντήσεις. Δεν μας τις είχαν υποσχεθεί. Ίσως να μην τις χρειαζόμασταν άλλωστε.

Μετά από μια ολόκληρη μέρα, αφού ξεπέρασα το σοκ του μη-ικανοποιητικού φινάλε, άρχισαν να δημιουργούνται κάποιες άλλες σκέψεις στο μυαλό μου...

Τελικά, το Lost κάτι κατάφερε να σχολιάσει ικανοποιητικά.

Όλη αυτή τη μανία μας να εξηγήσουμε τα πάντα, όλο αυτό το πάθος μας με τις επιστημονικές προσεγγίσεις, με τις μαθηματικές αναλύσεις, με την εμβάθυνση στα μυστήρια ολοένα και περισσότερο, που είναι στο τέλος βέβαιη ότι θα καταλήξει με τον ίδιο τρόπο: Με την εγκατάλειψη, με το «let go». Γιατί είναι μάλλον σίγουρο ότι ποτέ δεν θα φτάσουμε τις «απόλυτες απαντήσεις» που θέλουμε, αφού τέτοιες απαντήσεις δεν υπάρχουν, και όσες απαντήσεις κι αν βρούμε, θα οδηγούν πάντα σε περισσότερες ερωτήσεις...

Αυτά τα γράφω ενώ έχω ξοδέψει πάρα πολλές σελίδες με ερμηνείες για το Lost, όπως μπορεί κάποιος να διαπιστώσει αν διαβάσει εδώ (με το όνομα Luxus) ή εδώ.

«Questions are a burden, and answers a prison for oneself», έλεγαν στη «σειρά-μπαμπά» του Lost, στο Prisoner. «Οι ερωτήσεις είναι ένα βάρος, και οι απαντήσεις σε φυλακίζουν».

Στο φινάλε του Lost ο Χέρλι και ο Μπεν μας θύμισαν τη μεγάλη συγγένεια αυτών των δύο τηλεοπτικών σόου, όταν ο Μπεν αποκάλεσε τον Χέρλι, που πήρε τελικά το ρόλο του Τζέικομπ, ότι ήταν πολύ καλός «Νο1», και εκείνος του απάντησε ότι και ο Μπεν ήταν «άψογος ως Νο2».
Όποιος έχει δει το Prisoner, καταλαβαίνει ότι οι δημιουργοί του Lost εκείνη τη στιγμή του έκλειναν το μάτι.
«Ποιος είναι ο Νο1;» ήταν η πιο παθιασμένη ερώτηση του φυλακισμένου Νο6 που προσπαθούσε να αποδράσει από το «Χωριό», του οποίου το όνομα δεν μαθαίνουμε ποτέ. Με τον ίδιο τρόπο, δεν μαθαίνουμε ποτέ το όνομα του συναδέλφου του, του Καπνού, που και εκείνος παθιασμένα προσπαθεί να αποδράσει από το «Νησί»...
Αν έχετε διαβάσει κάποια posts μου στο antidogma.gr όπου μιλάω για το Prisoner, ίσως να θυμόσαστε ότι αναφέρω πως ο Νο6 ήταν «εωσφορικός». Παρόμοια «εωσφορικός» ήταν ο Καπνός...

Δεν χρειαζόμασταν λοιπόν απαντήσεις. Απαντήσεις έχουμε δώσει κατα καιρούς όλοι μας, μάλλον υπεραρκετές.

Απλά, είμαι σίγουρος ότι το φινάλε θα το ξεχάσουμε σύντομα. Θα γυρίσουμε ξανά και ξανά στη Ντάρμα, στο hatch, στην πυρηνική έκρηξη και στο βυθισμένο νησί, και σε όλα τα ερωτήματα που θα μείνουν για πάντα αναπάντητα από τα «επίσημα» τουλάχιστον χείλη.

Αυτό που κατάφερε να σχολιάσει πραγματικά το Lost, τουλάχιστον για μένα, είναι η μανία του ανθρώπινου νου να ερμηνεύει τα πράγματα, να προσπαθεί να τα βάλει σε κουτάκια που ονομάζει «αλήθειες», και να μην καταλαβαίνει ότι η πραγματική «Αλήθεια», αυτή η μεγάλη που τα εξηγεί όλα, δεν υπάρχει, και αν υπάρχει είμαστε καταδικασμένοι να μην την πλησιάσουμε ποτέ, όσες εξηγήσεις και αν δοθούν.

Αυτή ήταν λοιπόν η πραγματική του αξία: Μας επέτρεψε να συζητήσουμε, να φανταστούμε, να μοιραστούμε  σκέψεις και απόψεις, να έρθουμε πιο κοντά. Όχι ότι μας αποκάλυψε κάτι πραγματικά συνταρακτικό, πώς θα μπορούσε άλλωστε;...

Let go, λοιπόν. Άστο να πάει. Και ας αφεθούμε στη νοσταλγία των 6 χρόνων που περάσαμε έχοντας κολλήσει αυτόν τον διανοητικό ιό, που ακούει στο όνομα Lost...
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget