Νοητικές Οντότητες

  Κάποιοι άνθρωποι χτίζουν τη ζωή τους γύρω από μια βεβαιότητα. Ο Λουκάς τη δική του ζωή την έχτισε γύρω από μια εξερεύνηση. Όχι επειδή αμφέβαλλε ή έψαχνε περισσότερο από τους άλλους, αλλά επειδή διαισθανόταν ότι πίσω από καθετί που ονομάζουμε «κλάδο», «επιστήμη», «τέχνη» ή «επάγγελμα», κρυβόταν κάτι κοινό. Ένα νήμα που συνέδεε τα πάντα. Έτσι βρέθηκε να περπατά σε πολλούς κόσμους. Στον κόσμο της μουσικής, όπου πράγματα που δεν μπορούν να ειπωθούν, καταφέρνουν να γίνουν αντιληπτά. Στον κόσμο των εκδόσεων, όπου οι ιδέες αποκτούν σώμα μέσα από τις λέξεις. Στον κόσμο της επικοινωνίας και της ενημέρωσης, όπου ο άνθρωπος προσπαθεί αδιάκοπα να μεταδώσει νόημα σε άλλους ανθρώπους.  Καθώς τα χρόνια περνούσαν, αυτή η αρχική διαίσθηση άρχισε να γιγαντώνεται και να επιβεβαιώνεται, γιατί οι τέχνες άρχισαν να αποκαλύπτονται ως επιστήμες. Οι επιστήμες άρχισαν να αποκαλύπτονται ως γλώσσες. Οι γλώσσες άρχισαν να περιγράφουν με μυστηριώδη ακρίβεια το σύμπαν, ενώ ταυτόχρονα άρχι...

  Νιώθω τον τελευταίο καιρό ότι οι περισσότεροι μοντέρνοι ακαδημαϊκοί "φιλόσοφοι" το έχουν "χάσει". Παγιδευμένοι από τη μία σε περίπλοκες ορολογίες και στο λεξιλόγιο μιας ακαδημαϊκής ελίτ, και από την άλλη σε μια σειρά από λεκτικούς και νοηματοδοτικούς "τυφλοσούρτες", φαίνονται συχνά να λένε κάτι σημαντικό, χωρίς όμως να μπορεί κάποιος να το καταδείξει τι είναι αυτό. Γνωρίζουν πολύ καλά το παιχνίδι με τις λέξεις, έχουν διαβάσει πολλές ιδέες και προτάσεις άλλων και μπορούν να "αυτοσχεδιάσουν" εξαιρετικά, όπως ακριβώς ένας εκπαιδευμένος μουσικός που μπορεί να παίξει χιλιάδες σωστές και εύηχες νότες, είναι όμως ανέπνευστος και δεν μπορεί να εκφράσει και να μεταδώσει κανένα σχεδόν ουσιαστικό συναίσθημα.   Παρατηρώντας αυτή την κατάσταση, έφτασα στο δυσάρεστο συμπέρασμα πως αν δεν έχεις υπαρξιακή και διανοητική αγωνία, όσο και αν διαβάσεις, όσο και αν "εκπαιδευτείς τυπικά", δεν μπορείς να είσαι "φιλόσοφος". "Φιλοσοφόλογος...

Άρθρο που γράφτηκε το 2000 από τον Λουκά Καβακόπουλο για το περιοδικό Strange Για πρώτη φορά στην Ιστορία, σε ολόκληρο τον πλανήτη υπάρχει μονάχα ένας, κυρίαρχος και παντοδύναμος «Πολιτισμός». Ένας Πολιτισμός χωρίς καμιά ανθρώπινη αξία, ο οποίος βασίζεται, παντού, σε πανομοιότυπες αξίες: στην παντοδυναμία του χρήματος, στην εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο, στο χειρισμό και στη διαμόρφωση της ανθρώπινης αντίληψης, έτσι ώστε το άτομο να είναι «λειτουργικό και χρήσιμο κομμάτι της παραγωγής», στην αντιμετώπιση του ανθρώπου ως αριθμό κάποιας στατιστικής, στο κυνήγι της Δύναμης, στην καταστροφική ικανότητα των στρατών και των υπερ-όπλων. Υποτίθεται ότι η έννοια «Πολιτισμός» υπονοεί τη συνεργασία των ανθρώπων για την επίτευξη της καλύτερης διαβίωσης όλων. Τι είδους λοιπόν Πολιτισμός είναι ο σημερινός, κυρίες και κύριοι, που εντελώς αντίθετα, στρέφεται εναντίον όλων μας; Κάποιοι ισχυρίζονται ότι είναι η «εξέλιξη» των μεγάλων πολιτισμών του παρελθόντος. Κι όμως, κανένα στοιχείο δεν δείχνε...

  Mια από τις κεντρικότερες πηγές έμπνευσης του "The Matrix" (εκτός από το "σπήλαιο του Πλάτωνα") είναι η επιστολή "προς Θεσσαλονικείς" του Απόστολου Παύλου. Ο Απόστολος Παύλος, στην επιστολή αυτή, αναφέρει: "Ο εχθρός και αντίπαλος του Θεού και της Αληθείας, θα εξυψώνει τον εαυτό του και θα τον θέτει πάνω από κάθε άλλον Θεό ή λατρεία, ώστε να κάθεται στο ναό του Θεού, αποδεικνύοντας ότι μόνο αυτός είναι Θεός. Δεν θυμόσαστε ότι σας τα έλεγα όταν ήμουν μαζί σας; Και γνωρίζετε τι είναι εκείνο που τον ελέγχει, μέχρι να αποκαλυφθεί όταν θα έρθει ο καιρός του. Είναι το μυστήριο της ανομίας που ενεργεί, μέχρι να φύγει ο κάτοχος του από τη μέση". (δική μου μετάφραση*) Με άλλα λόγια, ο Απ. Παύλος λέει ότι "κάποιος" ελέγχει έναν μηχανισμό (που ονομάζει "μυστήριο της ανομίας") προφανώς παραχάραξης της αλήθειας, ο οποίος επιτρέπει εκείνον που τον ελέγχει (το μηχανισμό) να μπορεί να ορίζει τα θεολογικά (και τα φιλοσοφικά) θέματα, και να πα...

Οι δύο παππούδες μου είχαν παρόμοιο όνομα: Νικόλαος και Νικήτας. Είμαι ο μοναδικός γιός των γονιών μου, του Δημοσθένη Καβακόπουλου και της Χρυσής Καρανίκα (έχω και μια αδελφή, τη Θεοπίστη), άρα θα ήταν πολύ εύκολο να με ονομάσουν κάπως έτσι, Νικήτα ή Νικόλαο. Παρόλα αυτά, διάλεξαν να μου δώσουν το όνομα του θείου μου, του Λουκά Καβακόπουλου, που χάθηκε στη γερμανική κατοχή.  Ο Λουκάς Καβακόπουλος ήταν ο μεγαλύτερος γιός μιας οικογένειας προσφύγων που έφτασαν στην περιοχή της παλιάς Πέλλας από την Τουρκία. Ίσως να ήρθαν με την ανταλλαγή πληθυσμών το 1922-23, μπορεί όμως να ήρθαν και παλιότερα. Αν ήρθαν το 1922, ο Λουκάς πρέπει να ήταν ήδη μωρό τότε. Πριν μιλήσω για τον Λουκά, οφείλω να καταγράψω μερικά πράγματα για την οικογένειά του. Η μάνα του, η γιαγιά Θεοχτή, είχε ήδη χάσει τον άνδρα της Νικήτα πριν την κατοχή, λογικά κάπου ανάμεσα στο 1934 και στο 1939, και από ότι έχω ακούσει, έγινε έτσι χήρα για δεύτερη (τουλάχιστον) φορά, καθώς στο παρελθόν είχε ξαναπαντρευτεί, ίσως και παρα...

(Άρθρο του Λουκά Καβακόπουλου που γράφτηκε το 2011 στο περιοδικό Hellenic Nexus) Από τότε που ξεκίνησε η ελληνική Κρίση πριν από μερικά χρόνια, το πρόβλημα του Δημοσίου έγινε η πιο συνηθισμένη συζήτηση όλων μας. Η ανικανότητά του, η διαφθορά του, ο νεποτισμός και το βόλεμα σ’ αυτό των ψηφοφόρων τού κάθε πολιτικάντη, το κόστος όλων αυτών για την ελληνική οικονομία...  Όμως ακόμη και ο πιο σκληροπυρηνικός εχθρός του Δημοσίου πρέπει να έχει συνειδητοποιήσει μέχρι σήμερα ότι αυτή η τάση δεν είναι μόνο ένα κοινό και δίκαιο αίσθημα των απηυδισμένων Ελλήνων, αλλά προωθείται και από κέντρα που δεν ενδιαφέρονται καθόλου για τη λύση των δημοσιονομικών προβλημάτων μας, αλλά χρησιμοποιούν την άσχημη κατάσταση της χώρας μας για να προωθήσουν μια διαφορετικού τύπου ατζέντα.  Αυτά τα κέντρα δεν έχουν για μοναδικό τους σκοπό το κέρδος. Ανάμεσα σε όλους εκείνους που προσπαθούν να καρπωθούν κομμάτια της περιουσίας του Δημοσίου και να μας μετατρέψουν σε μια πηγή φτηνών και εξαθλιωμένω...