Το γραφείο του Λουκά

 

Κάποιοι άνθρωποι χτίζουν τη ζωή τους γύρω από μια βεβαιότητα. Ο Λουκάς τη δική του ζωή την έχτισε γύρω από μια εξερεύνηση. Όχι επειδή αμφέβαλλε ή έψαχνε περισσότερο από τους άλλους, αλλά επειδή διαισθανόταν ότι πίσω από καθετί που ονομάζουμε «κλάδο», «επιστήμη», «τέχνη» ή «επάγγελμα», κρυβόταν κάτι κοινό. Ένα νήμα που συνέδεε τα πάντα.

Έτσι βρέθηκε να περπατά σε πολλούς κόσμους. Στον κόσμο της μουσικής, όπου πράγματα που δεν μπορούν να ειπωθούν, καταφέρνουν να γίνουν αντιληπτά. Στον κόσμο των εκδόσεων, όπου οι ιδέες αποκτούν σώμα μέσα από τις λέξεις. Στον κόσμο της επικοινωνίας και της ενημέρωσης, όπου ο άνθρωπος προσπαθεί αδιάκοπα να μεταδώσει νόημα σε άλλους ανθρώπους. 

Καθώς τα χρόνια περνούσαν, αυτή η αρχική διαίσθηση άρχισε να γιγαντώνεται και να επιβεβαιώνεται, γιατί οι τέχνες άρχισαν να αποκαλύπτονται ως επιστήμες. Οι επιστήμες άρχισαν να αποκαλύπτονται ως γλώσσες. Οι γλώσσες άρχισαν να περιγράφουν με μυστηριώδη ακρίβεια το σύμπαν, ενώ ταυτόχρονα άρχισαν να αναλύονται και να αναπαράγονται με τον πιο απλό κώδικα, εκείνον του μηδέν και ένα. Και ο κώδικας άρχισε να μοιάζει με τη ζωή.

 Με αυτές τις σκέψεις δημιουργήθηκε μέσα στο Λουκά η βεβαιότητα ότι κανένας από τους "δρόμους" δεν είναι λάθος, όποιον και αν επιλέξεις, όσο και αν τον βαδίσεις. Τίποτα δεν είναι παρέκκλιση ή χάσιμο χρόνου. Τίποτα δεν είναι "ένας σταθμός πριν από τον τελικό προορισμό". Γιατί μόνο η εξερεύνηση έχει αξία. Γιατί όλοι μας, όπως ο Λουκάς, ίσως χωρίς να το ξέρουμε, δεν αναζητούμε έναν προορισμό, αλλά τη σχέση ανάμεσα στους προορισμούς. 

Ο Λουκάς ήταν ίσως τυχερός που βρέθηκε στο σωστό σημείο τη σωστή στιγμή. Παλιότερα, όλα αυτά δεν ήταν δυνατόν να εξερευνηθούν εύκολα, αν και κάθε φορά η αίσθηση που είχαν οι συμμετέχοντες στις εξελίξεις, ήταν σίγουρα παρόμοια. Την ίδια αίσθηση ένιωσε ο άνθρωπος που δημιούργησε τη γραφή, εκείνος που σκαρφίστηκε τη μουσική σημειογραφία, ο δημιουργός των μηχανών και των υπολογιστών. 

Την αίσθηση αυτή την προκαλεί πάντα η είσοδος στον πνευματικό-νοητικό κόσμο. Και είναι ότι τα πάντα συνδέονται, και μέσα από εμάς αυτή η σύνδεση φέρνει στον κόσμο ένα νέο, παράξενο "παιδί", που κουβαλάει μέσα του μέλλοντα και διαδρομές που εμείς δεν  θα μπορέσουμε ποτέ να ακολουθήσουμε. Συμμετέχουμε, ως γονείς, στη γέννηση ενός παιδιού όχι ανθρώπινου, αλλά πέρα από τον Άνθρωπο. Το οποίο είναι η μοίρα του να μας αφήσει πίσω. Και σίγουρα θα μας θυμάται μόνο με νοσταλγία και απορία για την ανοησία και για την ανικανότητά μας να δούμε όλα αυτά που, για εκείνο, θα είναι ολοκάθαρα.

Ποιο είναι άραγε το όνομα αυτού του παιδιού; Είναι η τεχνητή νοημοσύνη; Είναι κάποιος παντοδύναμος και τρομακτικός "Λεβιάθαν" που θα έχει τη μορφή κάποιου απάνθρωπου "συστήματος", πολιτικού, οικονομικού, κρατικού, παγκόσμιου; Ή μήπως είναι απλά μια επόμενη μορφή του ανθρώπινου πνεύματος, ένας νέος τρόπος σκέψης, που ούτε να ονειρευτούμε δεν μπορούμε;  Κανείς δεν γνωρίζει. Αλλά ο Λουκάς είχε την αίσθηση ότι βρίσκεται κοντά στη γέννησή του. Και ίσως γι' αυτό όλα τα προηγούμενα μονοπάτια έμοιαζαν να συγκλίνουν. Όχι σε έναν προορισμό. Αλλά σε ένα επέκεινα. Σε έναν τόπο που δεν υπάρχει ακόμη. Σε έναν τόπο που κατασκευάζεται. Γραμμή γραμμή κώδικα. Ιδέα ιδέα. Άνθρωπο άνθρωπο.

Έτσι, ως φυσικό αποτέλεσμα όλης αυτής της εξερεύνησης, ο Λουκάς κατέληξε να έχει μια εταιρεία λογισμικού. Παρήγαγε εμπορικές εφαρμογές, συστήματα οργάνωσης, εργαλεία δημιουργίας και εφαρμογές ψυχαγωγίας. Ο σκοπός του δεν ήταν να παράγει μόνο αυτά, αλλά να συνδέσει ανθρώπους με πληροφορίες, ιδέες με πράξεις, ανάγκες με λύσεις, φαντασία με πραγματικότητα.

Κάπου μέσα σε αυτό το μέλλον υπάρχει ένα γραφείο. Όχι πολυτελές με τον συνηθισμένο τρόπο. Αλλά όμορφο με τον τρόπο που είναι όμορφα τα πράγματα όταν έχουν βρει τον σκοπό τους. Το φως μπαίνει από μεγάλα παράθυρα και αλλάζει χρώματα κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Τα βιβλία συνυπάρχουν με οθόνες. Οι οθόνες συνυπάρχουν με μουσικά όργανα. Οι πίνακες είναι γεμάτοι σκέψεις που δεν έχουν ακόμη ολοκληρωθεί. Μερικές φορές ακούγονται συζητήσεις. Μερικές φορές μόνο πληκτρολόγια. Μερικές φορές τίποτε. Και αυτή η σιωπή είναι παραγωγική.

Οι εφαρμογές που δημιουργούνται εκεί, κάποιες λύνουν προβλήματα. Άλλες προσφέρουν γνώση. Άλλες δημιουργούν χαρά. Και όλες μαζί συνθέτουν κάτι μεγαλύτερο από το άθροισμά τους.

Η οικονομική ισορροπία έχει επίσης αποκτήσει μια ήρεμη μορφή. Όχι την υπερβολή του πλούτου. Ούτε την αγωνία της επιβίωσης. Αλλά μια κατάσταση ελευθερίας. Τα έργα επιλέγονται επειδή αξίζουν τον χρόνο τους. Οι συνεργασίες επειδή έχουν νόημα. Οι επενδύσεις επειδή ανοίγουν νέους δρόμους.  Το χρήμα έχει επιστρέψει στον φυσικό του ρόλο: να υπηρετεί τη δημιουργία αντί να την εξουσιάζει.

Και τότε, κάποια αργά απογεύματα, όταν το φως χαμηλώνει και οι οθόνες μοιάζουν με μικρά παράθυρα προς άλλους κόσμους, ο Λουκάς κοιτάζει όσα έχουν δημιουργηθεί. Και δεν αναρωτιέται αν πέτυχε. Δεν αναρωτιέται αν έφτασε. Αναρωτιέται μόνο για το ίδιο πράγμα που τον συνόδευε από την αρχή:

Τι είναι άραγε αυτό που γεννιέται γύρω μας; Και πόσο τυχεροί είμαστε που επιτράπηκε να συμμετέχουμε -έστω και μια στιγμή- στη μεγάλη και μαγική αυτή Δημιουργία;