Νοητικές Οντότητες

Το Διαδίκτυο βουίζει από μια καταγραφή που έγινε στους σεισμογράφους της Ευρώπης, αλλά σβήστηκε μετά βιαστικά από τους υπεύθυνους: Ένας σεισμός, με τεράστια ένταση 8.4 ρίχτερ εντοπίστηκε χθες, 19 Μαϊου 2011, στις 2 το μεσημέρι (1 στην Ελλάδα) στα ανοιχτά της Λιβύης, κοντά στις πόλεις Μπαλντάτ και Νταράτζ. Καταγράφηκε από τουλάχιστον δύο ευρωπαϊκά σεισμολογικά κέντρα. Ο σεισμός είχε βάθος 30 χιλιομέτρων και επίκεντρο (30.72N, 10.79E). Για κάποιο λόγο, κανένα ΜΜΕ δεν αναφέρθηκε στον σεισμό, αν και θα έπρεπε. Παραδόξως, βέβαια, ο σεισμός δεν φαίνεται να έγινε αισθητός στην Ελλάδα ή στις γύρω χώρες, αν και θα έπρεπε. Όταν άρχισε να δημιουργείται έντονη φημολογία για πυρηνική έκρηξη στην Λιβύη, ο διοικητής του INFP (ρουμάνικο σεισμολογικό κέντρο) δήλωσε ότι ένα λάθος στους σέρβερς στο Στρασβούργο, δημιούργησε αυτή την παράδοξη αναφορά. Η καταγραφή διαγράφηκε. Την ίδια μέρα έγινε ο μεγάλος σεισμός 5.9 ρίχτερ στην Τουρκία, από τον οποίο σκοτώθηκε ένα άτομο, και το ΝΑΤΟ δήλωσε ότι ...

Μάλλον οι Κινέζοι πήραν κάπως κυριολεκτικά το «αυξάνεστε και πληθύνεστε και κατακυριεύσατε τον Κόσμο»...

Πίστευα πάντοτε ότι τουλάχιστον οι μισοί διάσημοι άνθρωποι της Ιστορίας, δεν υπήρξαν ποτέ. Εφευρίσκεις αυτό που χρειάζεται να εφεύρεις. Ίσως ακόμη και ο Καρλ Μαρξ να ήταν μια εφεύρεση, το προϊόν κάποιου απατεώνα συγγραφέα. Φίλιπ Κ. Ντικ Το σχόλιο του μεγάλου συγγραφέα του 20ου αιώνα περιγράφει απόλυτα και τη δική μου άποψη. Οι Ήρωες είναι κατασκευασμένοι, προϊόντα της εποχής τους και των διαπλεκόμενων συμφερόντων που τους μετέτρεψαν σε είδωλα... Όμως υπάρχει και ένα ακόμη επίπεδο με το οποίο πρέπει να αναλύσουμε το σχόλιο του Ντικ, αλλά και αυτό που συμβαίνει γύρω μας. Και μας έχει προλάβει ο ίδιος σ' αυτό. Στο βιβλίο του Το Ηλεκτρικό Πρόβατο, πηγαίνει σ' αυτό το βαθύτερο επίπεδο μέσω του "Μέρσερ", ενός σωτήρα/σύμβολου, ανάλογου με τον Σίσυφο και τον Ιησού Χριστό. Ο Μέρσερ, με τον οποίο οι άνθρωποι στο βιβλίο του Ντικ «συνδέονται» μέσω ενός παράξενου συστήματος virtual reality το οποίο τους επιτρέπει να μοιραστούν την αγωνία και τον πόνο του...

Μερικές τελευταίες ανακαλύψεις κατέστησαν πιθανότερο παρά ποτέ το ενδεχόµενο να µην είµαστε µόνοι µας, να υπάρχει ζωή κάπου αλλού στο Σύµπαν, συµφωνούν επιστήµονες που µίλησαν στο πρακτορείο Ασοσιέιτεντ Πρες. Πρόσφατα επιστήµονες ανακοίνωσαν πως υπάρχουν τριπλάσια άστρα απ’ όσα πιστεύαµε ότι υπήρχαν. Μια άλλη οµάδα ερευνητών ανακάλυψε πως ένα µικρόβιο µπορεί να ζήσει µε αρσενικό, δηλαδή σε ένα εξαιρετικά σκληρό περιβάλλον. Και νωρίτερα φέτος, αστρονόµοι ανακοίνωσαν ότι βρήκαν έναν δυνάµει κατοικήσιµο πλανήτη. «Τα στοιχεία ενισχύονται όλο και περισσότερο» λέει ο Καρλ Πίλτσερ, διευθυντής του Ινστιτούτου Αστροβιολογίας της NASA. «Πιστεύω πως όποιος κοιτάξει αυτά τα στοιχεία θα πει: “Πρέπει να υπάρχει ζωή εκεί έξω”». Ο Σεθ Σόστακ, ανώτερος αστρονόµος στο Ινστιτούτο SETI στην Καλιφόρνια, επισηµαίνει πως όλες οι τελευταίες ανακαλύψεις «µας ενθαρρύνουν να πιστέψουµε πως υπάρχει ζωή εκεί έξω». Το να πιστεύει κάποιος σήµερα ότι η Γη είναι το µόνο µέρος το οποίο ...

Όλες οι μεγάλες αλλαγές της ανθρωπότητας, συμβάδιζαν πάντοτε με την δημιουργία αποικιών. Η Αλεξάνδρεια έφερε την Ελληνιστική Εποχή. Η Αμερική έφερε το έθνος χωρίς εθνότητες. Ο Γουέλς και ο Βερν έγραφαν τα οράματά τους την ίδια εποχή που οι συμπολίτες τους έφτιαχναν αποικίες. Ο άνθρωπος χρειάζεται χώρο για να απλώσει τη ζωή του. Χρειάζεται ορίζοντες για να ονειρευτεί. Χρεάζεται Ελευθερία, για να ταξιδέψει... Αλλά σήμερα, ο χώρος στον πλανήτη μας τέλειωσε! Και πλέον αντί να ζούμε πραγματικά, έχουμε αρχίσει να προσπαθούμε να βγάλουμε από τη «μύγα ξύγκι» με τις υποτιθέμενες «τεχνικές αύξησης της παραγωγής» και «μείωσης του κόστους» και τις ψευτοοικολογίες, και γινόμαστε ολοένα και πιο καταστροφικοί για το περιβάλλον μας - και για τον εαυτό μας. Ο άνθρωπος χρειάζεται ορίζοντα αν θέλουμε να κινηθεί προς τα εμπρός. Ο μόνος ορίζοντας που μας έχει μείνει -το τελευταίο σύνορο, the final frontier- είναι προς τα Εκεί, Έξω. Αν δεν κάνουμε το μεγάλο βήμα, θα γίνουμε πολύ σύντομ...

Όταν ήμουν παιδί, δεν ήθελα να γίνω λογιστής, μαθηματικός ή ποδοσφαιριστής. Δεν ήθελα γυναίκες, λεφτά ή να ικανοποιήσω τους κοινωνικούς στόχους της μαμάς και του μπαμπά. Όταν ήμουν παιδί, ήθελα να ταξιδέψω στο Διάστημα! Ήθελα να φύγω από αυτόν τον πλανήτη και να φτάσω κοντά στα Άστρα. Ονειρευόμουν να χαϊδέψω την αύρα του Ήλιου, να γευτώ τα διαστρικά νεφελώματα, να αγγίξω τα δαχτυλίδια του Κρόνου, να προσγειωθώ στον σκοτεινό Πλούτωνα, να δω από μακριά το ηλιακό μας σύστημα, να πλησιάσω στο κέντρο του Γαλαξία, και από εκεί να εκτοξευτώ στα άκρα του Σύμπαντος, όπου το σκοτεινό κενό θα με μυούσε στα πιο μακρινά και στα πιο απίθανα όνειρα... Μου έρχονται δάκρυα στα μάτια τώρα που τα γράφω αυτά. Ακόμη και τώρα, που είμαι πια μεγάλος, με γκρίζα μαλλιά και σχεδόν σκοτωμένη ψυχή από τις απογοητεύσεις της καθημερινότητας. Ακόμη και τώρα, όταν κοιτάζω τον νυχτερινό ουρανό, η καρδιά μου γεμίζει μελαγχολία, σαν κάποτε όλα τα άστρα να ήταν δικά μου, φίλοι και σύντροφοί μου. Και νιώ...

Προσωπικά δεν είμαι ούτε ρατσιστής, ούτε εθνικιστής, θα έλεγα ότι είμαι αυστηρά το αντίθετο. Είμαι επίσης 38 συναπτά έτη κάτοικος Θεσσαλονίκης, και έχω εργαστεί επί αρκετά έτη στην Επαρχία. Δύσκολα μπορεί κανείς να πει ότι δεν ξέρω τι γίνεται γύρω μου. Όμως, στα 38 αυτά μου χρόνια, σπάνια συνάντησα «σλαβομακεδόνες», την περίφημη «μακεδονική μειονότητα» στην Ελλάδα και στη Μακεδονία, ενώ έχω γνωρίσει αμέτρητους Εβραίους, Πομάκους, Ρομά, κλπ, πολλοί από τους οποίους είναι φίλοι μου, και των οποίων τις εθνικές ιδιαιτερότητες παρατηρώ με μεγάλο ενδιαφέρον και σεβασμό.   Η λεγόμενη «μακεδονική μειονότητα», αντίθετα, μου φαίνονταν πάντοτε ένα πολιτικό φαινόμενο ή παράδοξο -και ποτέ ως κάποια ξεχωριστή εθνότητα στην Ελλάδα. Πραγματικά, δεν γνώρισα παρά ελάχιστους ανθρώπους που να δηλώνουν «σλαβομακεδόνες», και μάλιστα οι λίγοι που συνάντησα, οι οποίοι μετριούνται στα δύο δάχτυλα του ενός χεριού, έχω την εντύπωση πώς δήλωναν από αντίδραση ότι δεν είναι Έλληνες, και όχι γιατί ήταν πραγμ...