Τι με έβαλε να σκεφτώ το φινάλε του Lost...


Τέλειωσε προχθές η σειρά που μας έβαλε σε ατέλειωτες συζητήσεις για περίπου 5 χρόνια. Πέρασε με αυτήν και ακόμη μισή δεκαετία από τη ζωή μας...

Το φινάλε της σίγουρα δεν άρεσε σε όλους. Ούτε σε μένα. Ήταν πολύ λίγο, για μια σειρά που κατάφερε να αγγίξει τα όρια του μύθου...

Μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε με δύο τρόπους:
  • Ο ένας είναι να εκνευριστούμε και να αρχίσουμε να ασκούμε βαριά κριτική.
  • Ο άλλος είναι να δεχτούμε ότι αυτό ήταν, και να το «ερμηνεύσουμε». Είναι βέβαια ο γνωστός τρόπος του «αφρίζεις-ξαφρίζεις, εγώ θα σε φάω», αν ξέρετε το ανέκδοτο. Αλλά κάτι θα βγάλουμε ακόμη και από αυτόν.

Κανένας βέβαια δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ως τελευταίο επεισόδιο μιας σειράς εξαιρετικής ποιότητας, το φινάλε ήταν μάλλον πρόχειρο, κακογυρισμένο, βιαστικό, με κακές ερμηνείες, όπως δηλαδή και  ολόκληρος ο 6ος και τελευταίος κύκλος. Εξαιρέσεις ήταν ο πραγματικά εξαιρετικός Terry O' Quin (Λοκ) και ο mr Emerson (Μπεν).

Σίγουρα, με τόση βοήθεια που είχαν από το Ίντερνετ, θα μπορούσαν να στήσουν ένα πραγματικά αξεπέραστο και πρωτοποριακο φινάλε. Αυτό που είδαμε ήταν σίγουρα μικρότερο των προσδοκιών...

Ίσως όμως πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν είχε και μεγάλη σημασία το φινάλε. Αυτό που είδαμε ήταν στην ουσία ένας αποχαιρετισμός, πραγματικά συγκινητικός αρκετές στιγμές. Δεν ήταν απαντήσεις. Δεν μας τις είχαν υποσχεθεί. Ίσως να μην τις χρειαζόμασταν άλλωστε.

Μετά από μια ολόκληρη μέρα, αφού ξεπέρασα το σοκ του μη-ικανοποιητικού φινάλε, άρχισαν να δημιουργούνται κάποιες άλλες σκέψεις στο μυαλό μου...

Τελικά, το Lost κάτι κατάφερε να σχολιάσει ικανοποιητικά.

Όλη αυτή τη μανία μας να εξηγήσουμε τα πάντα, όλο αυτό το πάθος μας με τις επιστημονικές προσεγγίσεις, με τις μαθηματικές αναλύσεις, με την εμβάθυνση στα μυστήρια ολοένα και περισσότερο, που είναι στο τέλος βέβαιη ότι θα καταλήξει με τον ίδιο τρόπο: Με την εγκατάλειψη, με το «let go». Γιατί είναι μάλλον σίγουρο ότι ποτέ δεν θα φτάσουμε τις «απόλυτες απαντήσεις» που θέλουμε, αφού τέτοιες απαντήσεις δεν υπάρχουν, και όσες απαντήσεις κι αν βρούμε, θα οδηγούν πάντα σε περισσότερες ερωτήσεις...

Αυτά τα γράφω ενώ έχω ξοδέψει πάρα πολλές σελίδες με ερμηνείες για το Lost, όπως μπορεί κάποιος να διαπιστώσει αν διαβάσει εδώ (με το όνομα Luxus) ή εδώ.

«Questions are a burden, and answers a prison for oneself», έλεγαν στη «σειρά-μπαμπά» του Lost, στο Prisoner. «Οι ερωτήσεις είναι ένα βάρος, και οι απαντήσεις σε φυλακίζουν».

Στο φινάλε του Lost ο Χέρλι και ο Μπεν μας θύμισαν τη μεγάλη συγγένεια αυτών των δύο τηλεοπτικών σόου, όταν ο Μπεν αποκάλεσε τον Χέρλι, που πήρε τελικά το ρόλο του Τζέικομπ, ότι ήταν πολύ καλός «Νο1», και εκείνος του απάντησε ότι και ο Μπεν ήταν «άψογος ως Νο2».
Όποιος έχει δει το Prisoner, καταλαβαίνει ότι οι δημιουργοί του Lost εκείνη τη στιγμή του έκλειναν το μάτι.
«Ποιος είναι ο Νο1;» ήταν η πιο παθιασμένη ερώτηση του φυλακισμένου Νο6 που προσπαθούσε να αποδράσει από το «Χωριό», του οποίου το όνομα δεν μαθαίνουμε ποτέ. Με τον ίδιο τρόπο, δεν μαθαίνουμε ποτέ το όνομα του συναδέλφου του, του Καπνού, που και εκείνος παθιασμένα προσπαθεί να αποδράσει από το «Νησί»...
Αν έχετε διαβάσει κάποια posts μου στο antidogma.gr όπου μιλάω για το Prisoner, ίσως να θυμόσαστε ότι αναφέρω πως ο Νο6 ήταν «εωσφορικός». Παρόμοια «εωσφορικός» ήταν ο Καπνός...

Δεν χρειαζόμασταν λοιπόν απαντήσεις. Απαντήσεις έχουμε δώσει κατα καιρούς όλοι μας, μάλλον υπεραρκετές.

Απλά, είμαι σίγουρος ότι το φινάλε θα το ξεχάσουμε σύντομα. Θα γυρίσουμε ξανά και ξανά στη Ντάρμα, στο hatch, στην πυρηνική έκρηξη και στο βυθισμένο νησί, και σε όλα τα ερωτήματα που θα μείνουν για πάντα αναπάντητα από τα «επίσημα» τουλάχιστον χείλη.

Αυτό που κατάφερε να σχολιάσει πραγματικά το Lost, τουλάχιστον για μένα, είναι η μανία του ανθρώπινου νου να ερμηνεύει τα πράγματα, να προσπαθεί να τα βάλει σε κουτάκια που ονομάζει «αλήθειες», και να μην καταλαβαίνει ότι η πραγματική «Αλήθεια», αυτή η μεγάλη που τα εξηγεί όλα, δεν υπάρχει, και αν υπάρχει είμαστε καταδικασμένοι να μην την πλησιάσουμε ποτέ, όσες εξηγήσεις και αν δοθούν.

Αυτή ήταν λοιπόν η πραγματική του αξία: Μας επέτρεψε να συζητήσουμε, να φανταστούμε, να μοιραστούμε  σκέψεις και απόψεις, να έρθουμε πιο κοντά. Όχι ότι μας αποκάλυψε κάτι πραγματικά συνταρακτικό, πώς θα μπορούσε άλλωστε;...

Let go, λοιπόν. Άστο να πάει. Και ας αφεθούμε στη νοσταλγία των 6 χρόνων που περάσαμε έχοντας κολλήσει αυτόν τον διανοητικό ιό, που ακούει στο όνομα Lost...

Σχόλια

  1. Τόσα χρόνια μετά, δεν μπορώ να χωνέψω ακόμα την απογοήτευση του τέλους της σειράς...

    Γράφεις:
    «Δεν ήταν απαντήσεις». Μα αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα, ότι ΗΤΑΝ απάντηση, και μάλιστα η πιο ξενέρωτη (βλ. κοινότυπη) που θα μπορούσαν να δώσουν. Όλος ο κόσμος θα προτιμούσε να μείνει το πράγμα μετέωρο και να μας αφήνει να αναρωτιόμαστε. Στην ουσία οποιαδήποτε «οριστική» ερμηνεία θα ήταν «λάθος». Αλλά αυτή ήταν η πεζότερη από όλες.

    Επίσης, αν, όπως λες, όλα ανάγονται τελικά στο “let go” αυτό μήπως σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να ψάχνει κανείς για τίποτα, αφού δεν μπορεί να το βρει; Δεν νομίζω. Το let go είναι ζωτικό σε ορισμένες περιπτώσεις αλλά καταδικαστικό σε άλλες. Είναι αλήθεια ότι πολλές φορές ψάχνουμε εξηγήσεις που δεν είναι εκεί. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν ποτέ εξηγήσεις, ή πολλαπλά επίπεδα. Και τι σημαίνει τελικά μια συνολική εξήγηση όπως το «ήταν νεκροί». Ότι όλα όσα συνέβησαν δεν συνέβησαν ποτέ, ή ότι δεν είχαν νόημα; Ένα λόγος παραπάνω να θυμώνουν οι θεατές της σειράς: Δεν χρειάζονταν τόσα seasons για αυτό το «ηθικό δίδαγμα». Είναι σαν όλη η σειρά να μας κοροΐδευε. Ή σαν μια περίεργη ταινία που στο τέλος τα πάντα εξηγούνται σαν «όνειρο». Εύκολο, πεζό, απογοητευτικό. Γιατί; Επειδή ΘΕΛΟΥΜΕ να υπάρχουν και άλλα πράγματα εκτός από το «όνειρο» και τη «μετά θάνατον ζωή». Πράγματα σε ΑΥΤΗ τη ζωή. Και πιστεύω πώς υπάρχουν (ακόμα κι αν περιοριστούμε στα «θαύματα» της επιστήμης).

    Δεν νομίζω ότι ένα τέλος είναι ανώδυνο. Απεναντίας μπορεί να δηλητηριάσει μια ολόκληρη όμορφη εμπειρία, όπως η σύντροφος που μετά από 60 χρόνια γάμου λέει πριν ξεψυχίσει «δε σ’ αγάπησα ποτέ». Όπως ένα άνθρωπος που αφού φάει ένα νόστιμο κρέας μαθαίνει ότι ήταν ανθρώπινο. Δεν υπάρχουν εμπειρίες που να έχουν απόλυτη αξία. Τα πάντα έχουν σχετική σημασία και χρωματίζονται από τον τρόπο που τα αντιλαμβανόμαστε. Μια σκηνή που βλέπουμε αποσπασματικά από μια ταινία μπορεί να φαίνεται τρομακτική, ενώ αν δούμε όλη την ταινία να μας φαίνεται κωμική. Και αντιστρόφως. Ή, όπως λέει και ο Παντελής, όταν διαβάζουμε ένα βιβλίο πολλές φορές, δεν διαβάζουμε το ίδιο βιβλίο, γιατί δεν έχουμε την ίδια αντίληψη κάθε φορά. Αλήθεια, ο Παντελής έχει γράψει κάτι σχετικά με το φινάλε του Lost;

    Υ.Γ. Antidogma τέλος;..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ακριβώς αυτό που λες στην προτελευταία παράγραφο του κειμένου - το οποίο μόλις σήμερα, τόσα χρόνια μετά ανακάλυψα και διάβασα - "όχι πως μας αποκάλυψε κάτι πραγματικά συνταρακτικό, πως θα μπορούσε άλλωστε..." ακριβώς γι' αυτό μάλλον βλέπαμε πολλοί το Lost, με μία φρούδα ελπίδα βέβαια, πως ίσως και να μας αποκάλυπτε εν τέλει "κάτι πραγματικά συναρπαστικό" κάτι που να αξίζει ρε παιδί μου να'χουμε να λέμε! Και σ' αυτή τη δημιουργία αυτού του κλίματος, αυτής της προσμονής της αποκάλυψης κάποιου "συνταρακτικού πράγματος" τελικά στηρίχτηκε όλη η σειρά, πάνω της χτίστηκε το μυστήριο της πλοκής της, ίσως και γι' αυτό τόσα χρόνια θα μετά, ακόμα μιλούμε γι' αυτήν και μας λείπει! Για τα αναπάντητα, τα ερωτηματικά που άφησε πίσω της, ίσως γι' αυτό ακόμα μέχρι σήμερα πολλοί "οπαδοί" της σειράς είναι ανένδοτοι μη αποδεχόμενοι το τέλος που έδωσαν στην σειρά οι δημιουργοί της...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Για ποιο λόγο συνελήφθη ο "Γέρων Παστίτσιος", ο νεαρός που αποκάλυψε την απάτη που έχει στηθεί γύρω από τον μοναχό Παϊσιο.

Υπάρχει δογματικός Αθεϊσμός;

Κοινωνικός Δαρβινισμός